Lene Marlin - Playing My Game (1999)

Sitting Down Here is haar enige bekende nummer, een fraai, lief liedje. Is dat gelijk de beste song van dit album of is het allemaal van gelijkwaardig niveau? Vind haar stem wel wat monotoon, ben eigenlijk bang dat ik na 2, 3 nummers afhaak.. Maar wie weet verrast ze me

Dit album verraste me destijds behoorlijk, toen ik hem leende van een vriend. Ik vond de single "Sitting down here" aardig, maar niet meer dan dat. Dan verwacht je dat de rest al helemaal zozo is en niet echt interessant, 13 in een dozijn, maar dat bleek niet het geval.

Eigenlijk staat er geen slecht nummer op. Easy listening, maar niet te glad en te cheesy. Rustig, maar wel pittig en levenslustig. En ook mensen die niet van mainstream houden kan ik het echt aanraden het uit te proberen. Het geldt als een van de zeer weinige "top 40" albums, die ik in m'n bezit heb en die ik ook echt te pruimen vind.

Ik heb het nummer "Sitting Down Here" in de kapper gehoord en ik vond het echt een heel mooi nummer. Heel mooi deuntje.
Ik heb ok een stukje van de andere liedjes beluisterd en die waren ook wel goed. Maar Sitting Down Here is de beste

4,5 sterren

‘Playing my game’, het debuutalbum van Lene Marlin vond ik altijd wel een redelijk plaatje. De opener ‘Sitting down here’ is haar grootste hit tot nu toe en behoort zeker tot een van de beste nummers van het album. Het tweede nummer ‘Playing my game’ is een heel rustig nummer, ik ben er zelf niet zo kapot van, ik vind het nummer soms zelfs slaapverwekkend.

Het derde nummer ‘Unforgivable sinner’ werd ook uitgebracht op cd-single en scoorde redelijk. Wederom een van de betere nummers van het toch al niet te veel tellende album. Zeker een waardige opvolger van ‘Sitting down here’, misschien is ‘ie zelfs nog wel iets beter. Weer wordt dan een uptempo nummer opgevolgd met een ballad ‘Flown away’, ook dit is een slaapverwekkend nummer. ‘The way we are’ vond ik altijd een van de betere ballads, nu vind ik dat nog steeds, alleen word ik er niet warm of koud van.

Dan komt weer een uptempo nummer ‘So I see’ en dat is weer een prima nummer. Opvallend genoeg vind ik de wat snellere nummers beduidend beter dan de ballads. De opbouw is vaak beter en de nummers blijven ook beter hangen. Het zal wel geen verassing zijn, ook dit uptempo nummer wordt gevolgd door een ballad: ‘Maybe I’ll go’, weer een saai nummer, erg eentonig en qua tekst stelt het ook niet veel voor.

‘Where I’m headed’ was de derde en laatste single van het album. De cirkel is rond, ook dit is weer een uptempo nummer en behoort tot de favorieten evenals ‘Sitting down here’ en ‘Unforgivable sinner’, het ligt ook in het verlegende van beide nummers trouwens. Zelfde opbouw en werd dus duidelijk uitgebracht met de doelstelling om het succes van ‘Sitting down here’ te evenaren. ‘One year ago’ klinkt in het begin akoestisch en ontpopt zich dan tot een medio uptempo nummer; redelijk nummer en het refrein vind ik nog wel te pruimen. De afsluiter is ‘A place nearby’ is (wederom) een ballad, maar wel de eerste ballad die ik redelijk goed vind. Ben blij dat ze deze ballad dan ook als afsluiter heeft gekozen en dan ook niet een van de andere.