Jennifer Paige - Jennifer Paige (1998)

Onehitwonder, toch wel jammer met zo'n zwoele stem. Had betere producers moeten kiezen

Is dit de jennifer paige van just a little crush?

Ja, Crush heet het nummer.

Word hier helemaal relaxed van!

Eén van de vele verloren zangeresjes van de jaren ’90. Na die ene hit (en haar debuut) heb ik ook nooit meer wat van haar gehoord, al schijnt ze een paar jaar geleden nog een album in Duitsland te hebben uitgebracht. Enfin, de hit Crush weet mij ieder jaar weer te boeien en dan vooral in de zomer. Vind het echt een lekker luchtig niets-aan-de-hand popliedje dat ondanks de zeer eenvoudige productie nog altijd erg mooi is. Zoals ik hierboven al opmerkte heeft Jennifer Paige een heerlijke zwoele stem. Het is dan ook niet verassend dat bijna het gehele album uit rustige nummers bestaat. Een veilige keuze, maar het zorgt er wel voor dat het allemaal iets teveel voortkabbelt. Het is ook jammer dat geen enkel nummer dezelfde charme heeft als Crush. Het openingsnummer is al gelijk het pronkstuk op deze CD.

Toch staan er wel een paar nummers op die best de moeite waard zijn. Always you is een voorbeeld van een prima liefdesliedje die met een nogal kale instrumentatie -het heeft een akoestische sfeer- genoeg indruk weet te maken om genoemd te worden. Dat haar stem eigenlijk alleen maar geschikt is voor rustigere liedjes wordt duidelijk een misser als Get to me, dat ze op stoere wijze probeert te brengen met nogal “harde” uithalen tijdens het refrein en een boze algehele toon. Het unieke karakter van haar stem (het zwoele geluid) verdwijnt dan totaal en dat is jammer. Hetzelfde geldt ook een beetje voor de tweede, geflopte single Sober, waarbij het refrein ook ietwat te geforceerd wordt gezongen. Between you and me is ook niet echt geslaagd. Het balanceert op het randje van betreft meligheid en ook de songtekst (heel cliché) is te glad. Een mooier moment is Busted, een typerend liedje voor die tijd dat een beetje in de stijl wordt gebracht zoals we hoorden van de vroegere Robyn, Jessica (Folker) en een beetje á la Britney Spears in haar beginperiode, al kwamen bij dit nummer van Jennifer geen Zweedse producers aan te pas. Ook Just to have you dat wat dance invloeden uit de begin jaren ’90 heeft, is erg leuk en best memorabel. Met Someday, somewhere wordt een haast gospelachtig liedje neergezet (mede te danken aan het koor), en het klinkt niet eens slecht. In ieder geval het betere werk.

Over de gehele linie een prima album. Het brengt niets vernieuwends, maar het is genietbaar – dat is het belangrijkste. Haar stem wist zich ook te onderscheiden van vele andere popzangeressen uit de jaren ’90, en dat is ook een pluspunt voor wat betreft dit album. Ondanks deze redelijk geslaagde plaat bleef ze een one-hit-wonder en zal ze veelal dan ook alleen herkent worden met onsterfelijke Crush. Wellicht komt dat door de eenvoudige productie. Ik kan me voorstellen dat men dertien jaar geleden liever koos voor een Britney Spears die een repertoire had die de massa veel meer aansprak dan dit.

Ze verschiet inderdaad al haar kruit met Crush , maar de rest stoort niet. Ze heeft een lekkere stem. De Debbie Gibson van haar tijd ? Ook nooit meer wat van mogen vernemen. Zo zijn er heel wat vergeten zangeressen in de jaren 80 en 90 geweest .Een leuke voetnoot in de pophistorie , maar dat is voldoende. Net als 2 en halve ster.