H-Bomb - Coup de Metal (1983)

Heerlijke heavy metal uit 1983 uit Frankrijk en debuut-EP van dit vijftal: Didier Izard (zang), Armando Ferreira (gitaar), Christian Martin (gitaar), Philippe Garcia (bass) en Gérard Michel (drums). Geweldige typische snelle heavy metal met lang uitgesponnen instrumentale stukken en een verdomd goede zanger, de eerste keer is verschietachtig, de brave kerel zingt ook in het Frans maar het is een verdomd goede zanger. Veel uptempo nummers in het straatje van Saxon (VK), Acid (België), Accept (Duitsland) en landgenoten Sortilège. Veel breaks ook en uitmuntend gitaarwerk, dubbel bass en klare productie. Hoor je de hiervoor genoemde groepen graag, dan kun je zeker weg met deze H-Bomb!

Ik ben van de week ook maar eens achter H-Bomb aangegaan, vanwege de enthousiaste post van Mr. Spamalot!

Ben nu bezig met de 3e luisterbeurt en als mijn mening niet veranderd krijgt deze plaat 4 dikke sterren van mij!

Damn good cup of coffee, zei dien FBI-agent in Twin Peaks, of iets gelijkaardigs. Verdomd fijn plaatje zegt Sir Spamalot op MusicMeter.nl. Alles wat ik graag hoor in mijn muziekwereldje vind ik hierop terug. Toch minstens één maal per week en meestal na weer één van die werkdagen draait deze op volle toeren en aanzienlijk volume. Ik kan het maar zeggen, u kunt het maar proeven.

Een mens moet hier soms alles doen: Le Loup .

Tja, lastig om hier een slecht nummer te vinden. Lekkere snelle heavy metal, Frans gezongen (dus ik versta er helemaal niks van) met zo nu en dan hoge uithalen en gierende solo's.
Als ik deze ooit tegenkwam, zou ik hem zeker niet laten liggen.

Een paar minpuntjes voor de beetje matte productie (of het ligt aan mijn -ahum- versie).

4.0*

Heerlijke old school foto's: klik. Atomic side en metallic side . Aanbod blijft geldig, geweldige en aanstekelijke EP, ik kan het maar zeggen.

destijds live in Dynamo mogen aanschouwen. Concert startte met een daverende knal (jawel de bandnaam moest fier overeind gehouden worden) waarna ik werkelijk 1,5 week helemaal niks meer heb gehoord...

maar een leuk plaatje is het inderdaad wel.

De zanger lijkt wel een beetje op het franse broertje van David Wayne (Metal Church)

Dat viel mij onlangs ook op. Dat maakte deze EP nog meer een must have voor Kronos. Op de platenbeurs in A'pen lagen zelfs twee exemplaren. De goedkoopste daarvan is nu van mij.

................................... H-Boooooomb !!!!!!!!
................. H-Bomb
H-Bomb

En die 2e nog geen eens voor mij mee genomen?
valt me een beetje van je tegen Kronos

Die tweede had je ook voor mij mee mogen nemen

Had ik het geweten...

Destijds op vinyl, nu in 320 kbps op laptop. Betreft een reissue uit 1998 en die klinkt als een klok.

Staat echter ook een viertal engelstalige, Acceptachtige nummers op en die vind ik zwaar tegenvallen.

Die reissue heb ik in fysieke vorm en die klinkt inderdaad als een klok, althans de nummers van de oorspronkelijke mini-elpee. Die 4 engelstalige nummers zijn afkomstig van 2 picturediscs die de band kort voor hun split heeft uitgebracht en zeer waarschijnlijk/op zeker niet geremasterd. Goed te horen in de afsluitende Montrose-cover Space Station N°5, waar je de naald hoort tikken en zelfs overslaat .... Overigens klopt de volgorde op de hoes niet met de werkelijkheid: To Feel is Pain is het één-na-laatste nummer.

Kwa stijl zijn deze 4 nummers inderdaad ook sterk afwijkend, ik vind het meer glamrock eigenlijk. De geluidbepalende zanger Didier Izard is hier vervangen door ene Pat(rick) Diamond, ex-Cloven Hoof naar het schijnt. Ik vind hem een stuk minder, al moet ik toegeven dat ie op Space Station N°5 toch wel heel goed Sammy Haggar's stemgeluid weet te benaderen. Dit nummer is het aanhoren nog wel waard, de overige 3 mogen nog niet in de schaduw staan van de 6 nummers van de magistrale mini-elpee, die ik om onduidelijke redenen nog niet beoordeeld heb zie ik nu. Dus alsnog 4*.

Een geweldige metalband uit Frankrijk dit. Heb deze knapen maar liefst tweemaal live zien optreden, in Nederland (beginjaren '80, o.a. in Enschede). Deze EP sloeg destijds in als een bom. Anno 2014 draai ik het nog regelmatig, H-Bomb is gewoon niet echt te vergelijken met een andere band, komt wellicht door de Franse zang waar ik niets van begrijp.
Sortilege is toch echt anders. Maar ook steengoed.

Veel heeft het nederlandse label Rave-On destijds niet uitgebracht, maar er zitten wel enkele geweldige debuten tussen. Van H-Bomb, Sortilège en dan natuurlijk ook nog Mercyful Fate.

Gisteren in het programma Belpop ging het over Channel Zero. Er kwam even een foto in beeld van zanger Franky als dertien- of veertienjarige snotneus met een T-shirt van... ... H-Bomb!

Zo herken je nen echte.