Bass Clef - May the Bridges I Burn Light the Way (2009)

Nog nooit eerder van de beste man gehoord, maar aangezien hij zich naar de bassleutel heeft vernoemd verwachtte ik een zekere nadruk op de bass, en dat blijkt wel aardig te kloppen ja. Geen standaard four to the floor stijl overigens, de heer Clef is duidelijk geïnspireerd door de UK dance scene uit de jaren '90 (2-step, breaks, rave). Het is desondanks geen retro-album geworden, de door mangel gehaalde trombone die hij vrij regelmatig in z'n muziek verwerkt en de soms Afrikaans klinkende percussie zorgen voor een fris en eigen geluid, en hij gooit er bij tijd en wijle ook nog een flinke dosis dubstep door. Wat mij betreft niet alleen een album dat enkel en alleen in de UK gemaakt kon worden, maar ook nog eens nergens anders dan in Londen.

Hoewel ik persoonlijk niet zo gecharmeerd ben van de meeste electronische muziek met drukke breaks (ik kom graag in een trance bij het luisteren naar electronische muziek, en van breaks/rave/d&b word ik toch vooral onrustig), kan ik dit album wel smaken. Waarschijnlijk is het de trombone die om de haverklap in z'n nummers opduikt, het is gewoon heel erg moeilijk om daar niet enthousiast van te worden. Een BBC-review die ik tegen kwam heeft het over "somewhere between giddy dubstep and wonky carnival", en aangezien ik het daar volledig mee eens ben en bij god niet zou weten hoe dat in duidelijk Nederlands te vertalen neem ik het gewoon letterlijk over, onder het mom van beter goed gejat dan slecht verzonnen.

Tweede helft van het album wordt het tempo bij tijd en wijle flink omlaaggeschroefd. De soundscape-achtig klanken die dit oplevert doen door de verwaaierde trombone en zware en trage cello zowaar spookachtig aan (in weer een andere recensie kwam ik de term "demented dancehall" tegen, die term wilde ik jullie echt niet onthouden ). Veelzijdig album dus, van een zeer getalenteerde producer. Voor mensen die niet zoals ik een lichte aversie tegen breaks an sich hebben een absolute aanrader zelfs.