Brad - Best Friends? (2010)

Wat zijn er toch weinig berichten bij dit gezelschap. Het debuut Shame is nog steeds een uitstekende worp. De overige schijven van de heren zijn wisselvalliger van aard. Daar zal ook mede de geringe bekendheid van dit collectief aan gelegen hebben. Weinig promotie zal daar ook debet aan zijn geweest.
Brad is met name bekend vanwege het feit dat Stone Gossard de drijvende kracht achter de band was, in het dagelijks leven gitarist van Pearl Jam. Het is echter niet Stone die de aandacht opeist. Dat is wijlen Shawn Smith, een vriendelijke beer van een vent, met een stem die zoveel soul bezit dat je daar geen weerstand tegen kan bieden.
Dat maakt direct dat Brad anders is, zeker vanuit muzikaal oogpunt tappen de heren uit een ander vaatje dan je zou verwachten, met de link van Seattle in het achterhoofd.
Brad haalt zijn inspiratie uit de jaren 70, maakt veel gebruik van de piano als instrument, maar men schrikt er ook niet voor terug een orgelpartij toe te voegen.
In combinatie met de vocalen van Smith ontvouwen zich er af en toe pareltjes van songs voor je ogen. Een track als Without Regret is zwanger van melancholie, een pracht van een nummer. Dergelijke momenten komen alleen te weinig voor om te spreken van een goede schijf.
Het feit dat Brad veel platen op zijn naam heeft staan kan niet verhullen dat het voor je gevoel een gelegenheidsformatie betreft.
Het songmateriaal is bij vlagen te vluchtig of bepaalde ideeën worden onvoldoende uitgewerkt. En dat maakt dat buiten het debuut om geen enkele schijf mij de volledige lengte kan boeien.
De arrangementen de zang van Smith maken echter een hoop goed.