D-Felic - Oost West, Thuis Best (2010)

Achter de naam D-Felic zit de Haagse producer Sjoerd Neggers. Een man die zelf niet zingt, maar alles voor dit solo-album productioneel in elkaar heeft gezet en daaromheen gastartiesten heeft uitgenodigd om een wijsje mee te doen op het album. De gastzangers zijn de Britse Coronel Red en de Amerikaanse Tondráe Kemp. Daarnaast doet rapper Ayslum 7 ook een stukje mee. Allemaal stuk voor stuk erg sterke artiesten met een eigen stijl. Artiesten die echt iets toevoegen aan het album.
Wat is het geworden? Een bonte mix van electronic soul en R&B met een vleugje hiphop en jazz.

In de opener is zoontje Funk te horen, terwijl een ambient aandoende productie de introductie ondersteund. Het tweede nummer valt meteen lekker. Laidback en relaxed. Het doet mij af en toe denken aan werk van bijvoorbeeld een Dwele. In dezelfde stijl gaat het derde nummer door. De electrisch aandoende productie is hier wat meer aanwezig. Zo zomaar passen als two-stepper in een club, maar het is vooral een lekker luisterwerkje. Dit nummer, ‘New Day’, behoort zeker tot de betere van dit album.
‘Another Me’ brengt het tempo weer een stukje naar beneden. De productie en zang met kopstem doet soms wat Maxwell-achtig aan. Zoals ik bij elk nummer wel een bepaalde associatie krijg. Prachtig soulvol gezongen in ieder geval. Dat verdient een pluim.’
‘Nothing Compares’ is dan weer misschien wel het best opgebouwde nummer dit album. Vooral productioneel is een staaltje vakwerk. Sfeervol, luisterbaar en kietelend. Heerlijk gedaan. Daarna komt het zesde nummer van het album. Een nummer dat weer in een totaal ander straat valt. Ik zeg “nod ya head’” en “let’s get it on”. Ja, want hierop horen we ook hiphopinvloeden terug. Freaky, funky, electronic en hiphopachtige productie. Tof gedaan. Het album is zodoende goed afwisselend en blijft nochtans erg boeien.

Op ‘Step Inside’ horen we voor het eerste de rapper voorbij komen. Wederom een nummer met een sfeervolle intro. Asylum is een pakkende rapper te noemen. Goede stijl, goed verstaanbaar. ‘The More I’ dipt uit een meer jazzy vaatje. Vooral de ritmiek in dit nummer is te prijzen. En de vocalen geven het nummer alleen maar meer power mee. Wederom een nummer dat tot de betere van dit album behoort.
‘Change the Frame’ gaat meer de funky kant op. D-Felic weet met deze variatie onze andacht er wel bij te houden. Productioneel erg rijk en afwisselend gebracht en wederom vol overtuigen gebracht door de vocalist. Zo zit het allemaal erg goed in elkaar.
Met ‘Want You’ komen we alweer bij track 10 van dit 12 nummers tellende album. Dit nummer heeft dan weer een Kraak&Smaak-achtige vibe met zich mee. Funky electronic met uitstekende vocalen dus. Bij de titel ’When Harry’ gaat mijn gedachte, logischerwijs, meteen uit naar de film ‘When Harry Met Sally’. Maar of dat er iets mee te maken heeft moeten we aan D-Felic zelf eens vragen. Maar over het nummer gesproken, wat een leuk aanstekelijk gitaarrifje en prachtig koperwerk zit er in zeg.
En dan zijn we reeds aangekomen bij nummer twaalf. Het laatste nummer van D-Felic’s debuutalbum. Dit nummer heet ‘Sweat Dreams’. Een titel die mijn inziens goed bij de sfeer past. Een waardige afsluiter van dit album.

Conclurend valt te zeggen dat het ten eerste bijzonder opvallend is dat het debuutalbum van D-Felic een internationale uitstraling heeft, maar een Nederlandstalige naam draagt. Verder is het een album geworden waar D-Felic met recht trots op mag zijn. Een album dat bewijst dat er in Nederland nog steeds artiesten zijn die op zeer vindingrijke manier hun ding brengen. Een album met veel variatie waardoor je steeds je aandacht erbij houdt. Soms zorgt dit er dan wel weer voor dat het niet als een geheel klinkt, maar who cares. Verder nog complimenten aan de vocalisten die meegewerkt hebben. Dan zet ik het nu meteen nog een keertje aan.