Cathedral - The Guessing Game (2010)
mijn stem
15 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Metal
Label: Nuclear Blast
-
Immaculate Misconception (2:24)
-
Funeral of Dreams (8:28)
-
Painting in the Dark (6:18)
-
Death of an Anarchist (7:12)
-
The Guessing Game (3:08)
-
Edwige's Eyes (7:08)
-
Cats, Incense, Candles & Wine (6:01)
-
One Dimensional People (2:30)
-
The Casket Chasers (6:41)
-
Noche del Buque Maldito (Aka Ghost Ship of the Blind Dead) (5:46)
-
The Running Man (8:46)
-
For the Voiceless (9:50)
-
Journeys into Jade (10:36)
0
geplaatst: 8 maart 2010, 19:17 uur
Er is al een nummer op het internet, Edwige´s Eyes. Lekker nummer met heerlijke riffs, ik ben benieuwd naar het album.
0
geplaatst: 10 maart 2010, 19:34 uur
Nu mag het album wel komen van mij, Edwige´s Eyes is echt geweldig, catchy en het blijft in je kop zitten. Als de rest van het album op dit niveau is hebben we een topper te pakken. 
0
geplaatst: 19 oktober 2010, 11:18 uur
Ik vond het in ieder geval geen topper. Ik heb gewoon het geval dat deze plaat beter had kunnen zijn. Cathedral heeft in ieder geval met eerdere platen laten zien dat ze beter kunnen.
0
geplaatst: 5 juni 2011, 00:36 uur
Damn één van de allerslechtste Cathedral-albums ever (het slechtse waarschijnlijk).
0
geplaatst: 5 juni 2011, 09:06 uur
wendyvortex schreef:
Damn één van de allerslechtste Cathedral-albums ever (het slechtse waarschijnlijk).
Damn één van de allerslechtste Cathedral-albums ever (het slechtse waarschijnlijk).
De eerste 2 platen van kattedrol zijn het best , waarvan Forest of..geweldig is en The Ethereal Mirror aardig is .
Daarna was de koek op. (lees: inspiratieloos geneuzel met afschuwelijk slechte zang):
0
geplaatst: 18 juli 2011, 16:48 uur
Ik vind dat ze toch wel weer hun best doen verrassend en veelzijdig uit de hoek te komen. Alleen zijn sommige tracks echt te lang en zijn m.n. de laatste nummers gewoonweg saai en slecht. Jammer, had meer van deze dubbelaar verwacht.
0
geplaatst: 4 november 2011, 23:13 uur
Forest is een klassieker. Ethereal Mirror en Carnival Bizarre zijn ook gaaf, daarna houdt het voor mij op met als absoluut dieptepunt deze plaat...
0
geplaatst: 16 november 2012, 08:45 uur
Het is waarlijk ongelooflijk dat deze cd de elpee/cd van Attilla naar de kroon steekt.
Heb geprobeerd om door de nummers te komen, maar alles is zo tenenkrommend matig tot slecht, zodat de 2 euro - die ik voor deze nieuwe dubbel cd heb betaald -1,50 euro te veel is.
Daar waar het lijkt dat het gitaarspel redelijk is, wordt zwaar verstoord door een zang die verfoeilijk slecht is.
Zelden zo'n slechte muziek en cd gehad.
Een oprechte klassieker als het gaat om de slechste cd allertijden!
Heb geprobeerd om door de nummers te komen, maar alles is zo tenenkrommend matig tot slecht, zodat de 2 euro - die ik voor deze nieuwe dubbel cd heb betaald -1,50 euro te veel is.
Daar waar het lijkt dat het gitaarspel redelijk is, wordt zwaar verstoord door een zang die verfoeilijk slecht is.
Zelden zo'n slechte muziek en cd gehad.
Een oprechte klassieker als het gaat om de slechste cd allertijden!
1
geplaatst: 5 februari 2014, 09:43 uur
Het is me een raadsel waarom deze nu zo slecht scoort. Met het zompige Endtyme kwam er weer een opleving in de vastgelopen Cathedralsound. The Guessing Game is in die zin een album waarop het experiment weer nog meer opgezocht wordt. De band trekt alles uit de kast en laveert tussen doom, gortdroge heavy metal en allerhande merkwaardige pscychedelica. Als je denkt dat je het weer gezien hebt, vliegen er ineens van die modern springerige industriële toestanden je gehoorgangen binnen.
Het is een lange zit en het kost even moeite voordat je er goed in zit, maar dan is er meer voldoende te beleven op The Guessing Game. Het is vooral die heerlijke, occult getinte retrosaus waar Cathedral toch een beetje de aanjager van is, die mij over de streep trekt.
Het is een lange zit en het kost even moeite voordat je er goed in zit, maar dan is er meer voldoende te beleven op The Guessing Game. Het is vooral die heerlijke, occult getinte retrosaus waar Cathedral toch een beetje de aanjager van is, die mij over de streep trekt.
1
geplaatst: 1 mei 2017, 09:43 uur
Ik snap de lage score ook niet. Dit is een gewaagd en bij vlagen experimenteel album, waarbij de band behoorlijk grensverleggend bezig is binnen het enge genre waaruit zij kwamen. Als muziekliefhebber kan ik dat erg waarderen in een band en dat levert vaak de meest interessante albums op, die vaak voor de verstokte diehard fan moeilijk te verteren zijn.
Op dit album hoor je nog steeds waar de roots liggen, maar de zijstapjes zijn erg divers en inventief En de nummers zijn an sich ook weer vrij divers in zichzelf. Ook een niet genre liefhebber kan goed genieten van dit album. Daarnaast een puike productie en weer een erg mooie coverart van de tekenaar des huizes.
Op dit album hoor je nog steeds waar de roots liggen, maar de zijstapjes zijn erg divers en inventief En de nummers zijn an sich ook weer vrij divers in zichzelf. Ook een niet genre liefhebber kan goed genieten van dit album. Daarnaast een puike productie en weer een erg mooie coverart van de tekenaar des huizes.
0
geplaatst: 8 februari 2025, 22:41 uur
Mocht een rariteitenkabinet (in de letterlijke zin van het woord) een soundtrack nodig hebben, zoek dan vooral niet verder.
Ontzettend avontuurlijk/afwisselend album, dat voorbij is voordat je er erg in hebt.
Sluit me verder volledig aan bij de 2 gebruikers boven mij.
Echt, vraagteken.
Ontzettend avontuurlijk/afwisselend album, dat voorbij is voordat je er erg in hebt.
Sluit me verder volledig aan bij de 2 gebruikers boven mij.
Echt, vraagteken.
0
geplaatst: 9 februari 2025, 08:50 uur
frayedends schreef:
Mocht een rariteitenkabinet (in de letterlijke zin van het woord) een soundtrack nodig hebben, zoek dan vooral niet verder.
Ontzettend avontuurlijk/afwisselend album, dat voorbij is voordat je er erg in hebt.
Sluit me verder volledig aan bij de 2 gebruikers boven mij.
Echt, vraagteken.
Mocht een rariteitenkabinet (in de letterlijke zin van het woord) een soundtrack nodig hebben, zoek dan vooral niet verder.
Ontzettend avontuurlijk/afwisselend album, dat voorbij is voordat je er erg in hebt.
Sluit me verder volledig aan bij de 2 gebruikers boven mij.
Echt, vraagteken.
Voor mij de tenenkrommend slechte vocalen van Lee Dorian, z’n stemgeluid en zanglijnen vind ik echt ontzettend slecht, ik kan er echt niet naar luisteren.
De muziek komt op mij veel te geforceerd gekunsteld over, het is mij teveel van de hak op de tak maar dat kunnen ook artistieke keuzes zijn die ik niet begrijp.
Cathedral is echt niet mijn band al draag ik de eerste plaat wel een warm hart toe.
0
geplaatst: 9 februari 2025, 09:54 uur
Metal hippie Lee Dorian en zijn gedachtekronkels; de beste man begeeft zich in een ander universum dan de meeste stervelingen en dat heeft voor mij wel zijn charme.
Dat hij nooit is doorgebroken met Cathedral is niet zo vreemd, de muziek is bij vlagen totaal niet van deze wereld, ontoegankelijk en is soms doorspekt met rare details.
Om het over zijn zangcapaciteiten maar niet te hebben, ik kan mij voorstellen dat veel liefhebbers afhaken bij zijn voordracht.
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat Dorian bij mij wel een potje kan breken, niet dat ik een groot liefhebber ben, maar uit zijn hersenpannetje weet de Brit soms best wat speciaals te brouwen.
Hier en daar vormt de combinatie van de zware logge riffs en enkele psychedelische effecten een fraai pallet aan klanken. Toegegeven; Lee zelf is niet om aan te horen, maar zijn onorthodoxe zangpartijen wekken ook wel weer een sympathiek effect op, bijna aandoenlijk.
De adoratie voor Sabbath ligt er enorm dik op, maar dat vormt voor mij geen enkel probleem, Sabbath blijft natuurlijk de reus waarbij vele bands op de schouders staan.
Natuurlijk duurt de plaat veel te lang, na een half uur in de wereld van Dorian gewandeld te hebben, is het ook wel weer fijn om terug te komen in de realiteit.
De muzikaal ingestelde avonturier zal best nog wat krenten van dit plaatje kunnen halen.
Dat hij nooit is doorgebroken met Cathedral is niet zo vreemd, de muziek is bij vlagen totaal niet van deze wereld, ontoegankelijk en is soms doorspekt met rare details.
Om het over zijn zangcapaciteiten maar niet te hebben, ik kan mij voorstellen dat veel liefhebbers afhaken bij zijn voordracht.
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat Dorian bij mij wel een potje kan breken, niet dat ik een groot liefhebber ben, maar uit zijn hersenpannetje weet de Brit soms best wat speciaals te brouwen.
Hier en daar vormt de combinatie van de zware logge riffs en enkele psychedelische effecten een fraai pallet aan klanken. Toegegeven; Lee zelf is niet om aan te horen, maar zijn onorthodoxe zangpartijen wekken ook wel weer een sympathiek effect op, bijna aandoenlijk.
De adoratie voor Sabbath ligt er enorm dik op, maar dat vormt voor mij geen enkel probleem, Sabbath blijft natuurlijk de reus waarbij vele bands op de schouders staan.
Natuurlijk duurt de plaat veel te lang, na een half uur in de wereld van Dorian gewandeld te hebben, is het ook wel weer fijn om terug te komen in de realiteit.
De muzikaal ingestelde avonturier zal best nog wat krenten van dit plaatje kunnen halen.
0
geplaatst: 9 februari 2025, 10:00 uur
milesdavisjr schreef:
Metal hippie Lee Dorian en zijn gedachtekronkels; de beste man begeeft zich in een ander universum dan de meeste stervelingen en dat heeft voor mij wel zijn charme.
Dat hij nooit is doorgebroken met Cathedral is niet zo vreemd, de muziek is bij vlagen totaal niet van deze wereld, ontoegankelijk en is soms doorspekt met rare details.
Om het over zijn zangcapaciteiten maar niet te hebben, ik kan mij voorstellen dat veel liefhebbers afhaken bij zijn voordracht.
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat Dorian bij mij wel een potje kan breken, niet dat ik een groot liefhebber ben, maar uit zijn hersenpannetje weet de Brit soms best wat speciaals te brouwen.
Hier en daar vormt de combinatie van de zware logge riffs en enkele psychedelische effecten een fraai pallet aan klanken. Toegegeven; Lee zelf is niet om aan te horen, maar zijn onorthodoxe zangpartijen wekken ook wel weer een sympathiek effect op, bijna aandoenlijk.
De adoratie voor Sabbath ligt er enorm dik op, maar dat vormt voor mij geen enkel probleem, Sabbath blijft natuurlijk de reus waarbij vele bands op de schouders staan.
Natuurlijk duurt de plaat veel te lang, na een half uur in de wereld van Dorian gewandeld te hebben, is het ook wel weer fijn om terug te komen in de realiteit.
De muzikaal ingestelde avonturier zal best nog wat krenten van dit plaatje kunnen halen.
Metal hippie Lee Dorian en zijn gedachtekronkels; de beste man begeeft zich in een ander universum dan de meeste stervelingen en dat heeft voor mij wel zijn charme.
Dat hij nooit is doorgebroken met Cathedral is niet zo vreemd, de muziek is bij vlagen totaal niet van deze wereld, ontoegankelijk en is soms doorspekt met rare details.
Om het over zijn zangcapaciteiten maar niet te hebben, ik kan mij voorstellen dat veel liefhebbers afhaken bij zijn voordracht.
De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat Dorian bij mij wel een potje kan breken, niet dat ik een groot liefhebber ben, maar uit zijn hersenpannetje weet de Brit soms best wat speciaals te brouwen.
Hier en daar vormt de combinatie van de zware logge riffs en enkele psychedelische effecten een fraai pallet aan klanken. Toegegeven; Lee zelf is niet om aan te horen, maar zijn onorthodoxe zangpartijen wekken ook wel weer een sympathiek effect op, bijna aandoenlijk.
De adoratie voor Sabbath ligt er enorm dik op, maar dat vormt voor mij geen enkel probleem, Sabbath blijft natuurlijk de reus waarbij vele bands op de schouders staan.
Natuurlijk duurt de plaat veel te lang, na een half uur in de wereld van Dorian gewandeld te hebben, is het ook wel weer fijn om terug te komen in de realiteit.
De muzikaal ingestelde avonturier zal best nog wat krenten van dit plaatje kunnen halen.
Ondanks dat ik Lee Dorian, zacht uitgedrukt, een niet zo'n goede muzikant vind, waardeer ik hem als artiest/labelbaas en levende legende wel.
Hij heeft veel betekend voor de harde muziek en zeker voor de doommetal.
Zijn tijd met Napalm Death en nogmaals het eerste Cathedral album Forest of Equilibrium vind ik wel echt supergaaf.
1
geplaatst: 9 februari 2025, 10:10 uur
Absoluut, zijn belang voor het genre zal ik niet ontkennen. Een band als Napalm Death is echter niet aan mij besteed; het grunten vind ik an sich een vreselijke manier van zingen, dergelijke releases laat ik dan ook altijd aan mij voorbij gaan.
De eerlijkheid gebiedt mij dan wel te erkennen dat het vanuit technisch opzicht wellicht best knap in elkaar steekt en er genoeg platen zijn die hun waarde hebben bewezen in het genre, ik ga er echter geen score aan hangen.
Vanaf the Ethereal Mirror zou Lee cleane vocalen hanteren, ook dat is niet altijd een genot gebleken ha ha.
Persoonlijk waardeer ik Dorian wel als componist; hij weet dwarse ritmes te doorspekken met vreemde effecten en pint zich niet vast op 1 genre. Zijn onconventionele kijk op het ruigere genre leverde naar mijn mening interessante hersenspinsels op.
De eerlijkheid gebiedt mij dan wel te erkennen dat het vanuit technisch opzicht wellicht best knap in elkaar steekt en er genoeg platen zijn die hun waarde hebben bewezen in het genre, ik ga er echter geen score aan hangen.
Vanaf the Ethereal Mirror zou Lee cleane vocalen hanteren, ook dat is niet altijd een genot gebleken ha ha.
Persoonlijk waardeer ik Dorian wel als componist; hij weet dwarse ritmes te doorspekken met vreemde effecten en pint zich niet vast op 1 genre. Zijn onconventionele kijk op het ruigere genre leverde naar mijn mening interessante hersenspinsels op.
* denotes required fields.
* denotes required fields.