The Hollies - 25 Years (1988)

In 1988 de meest uitgebreide verzamelaar van de band die er te krijgen was, verspreid over 2 CD's en in chronologische volgorde.

Geluidskwaliteit is perfect, en zo'n beetje alle Nederlandse singles staan erop.

Dit was ook de eerste keer dat ik The Hollies op CD kocht. Emi Virgin Ariola bracht deze onder mijn aandacht via die t.v. reclame. De geluidskwaliteit is goed, ook die vroege singles zijn in mooi stereo te bewonderen. Op mijn CD staat ook I Can't Go in plaats van I Can't Let Go.
Alleen tracks 35, een Buddy Holly-cover en track 36, een Nils Lofgren-cover vind ik niets aan.
Listen To Me was een dubbele A-kant met Do The Best You Can en had hier ook op moeten staan.
Ik mis ook nog singles zoals bijvoorbeeld Man Without A Heart, Goodbye Tomorrow en Long Dark Road. Vroeger had ik ook de single Amnesty.

Als EVA in die tijd ook nog een hele voorraad singles voor Polydor had moeten lenen, had het een nog veel duurdere dubbel-CD geworden. Ze hadden nog een heleboel geflopte singles, die op de meeste verzamelaars wel weggelaten zijn.
Een kennis van mij had ook nog een aantal Amerikaanse singles, van toen hij daar met zijn ouders woonde. O.a. een nogal afwijkende versie van Long Dark Road.

Nou ja, dat hebben ze per saldo hier ook gedaan. De nummers 25 t/m 34 verschenen ooit allemaal op Polydor, en in deze tijd (1988 dus) lagen de rechten van die nummers nog bij Phonogram/PolyGram (later Universal). Dus dat was wel degelijk een extra investering, noodzakelijk voor een goed samengestelde compilatie voor de Nederlandse markt.

Dat laatste is wat de samenstellers ongetwijfeld ook op het oog hadden, want de Hollies-discografie wijkt wat betreft Nederlandse single-successen nogal af van de Engelse en Amerikaanse. Eigenlijk hadden ze hier te lande in de jaren zeventig best veel (vooral kleinere) hits, terwijl het Polydor-succes in andere landen voornamelijk beperkt bleef tot The air that I breathe. Een nummer als Curly Billy werd alleen in ons land een hit (hun grootste zelfs, #1) en latere singles als The Baby, Daddy don't mind en Falling calling werden zelfs alleen in NL een hit. Dat maakt deze compilatie (althans voor Nederlandse completisten) interessanter dan menig andere Hollies-verzamelaar.

Ja, dat die reeks tipparade-singles uit hun nadagen (Amnesty, Hello to Romance, Something to live for) hier ontbreken, vind ik ook jammer, maar dat waren amper hits, dus ook wel weer begrijpelijk. Deze verzamel-CD heb ik eerlijk gezegd nog nooit gezien, hoewel hij duidelijk op de Nederlandse markt gericht was en hier destijds dus ook goed verkrijgbaar moet zijn geweest.

Ik heb zelf deze verzamelaar. Enigszins vergelijkbaar met deze 25 Years. En ook gericht op de Nederlandse hits. Er staan zelfs nog iets meer nummers op.