Peasant - Shady Retreat (2010)

On the Ground was niet overtuigend genoeg om uit te groeien tot briljantje vorig jaar. Toch merkte ik dat het album wel degelijk nog regelmatig gedraaid is door mij vorig jaar en dat is dan best opmerkelijk te noemen.
Genoeg reden om het met Shady Retreat dan nog maar eens te proberen, kijkend of dit me wat meer enthousiast weet te maken.
Helaas kan ik hier exact dezelfde kritiek neerzetten: het heeft nog steeds wel iets Eliott Smith-achtigs (wel iets minder nu), maar het aanbod in dit genre is dusdanig groot dat het erg moeilijk is om er nog positief uit weten te springen.
Hoor ik een nummer als The Distance dan kan ik net zo goed een lieflijk Belle and Sebastian nummer opzetten en die bekoort dan beter.
Het is allemaal best wel weer fraai maar op de een of andere manier beklijft het niet voldoende en zijn er artiesten voor handen die net even beter blijven hangen.
Misschien is hij ook te snel met een opvolger gekomen want ik kan me soms niet aan de indruk onttrekken dat een aantal nummers wel erg schertsmatig overkomen.
Ik vrees voor Peasant dat hij op deze manier altijd wel heel erg aan de rand van de grote vijver zal blijven zwemmen en daardoor nooit zal weten op te vallen.

Categorie: lief, leuk, wel aardig (maar dat is niet genoeg).