John Carrie and Moor Green - Clearing Air (2010)

De Iers/Amsterdamse formatie John Carrie and Moor Green kreeg in 2007 alle lof voor hun debuutalbum Folk Is Not Happy. Ook in daden was dat te zien, want ze traden op in Nederland, Ierland, Frankrijk en Amerika en stonden zelfs in het voorprogramma van Kings Of Leon. Nu zijn ze terug met een tweede album, Clearing Air, dat opent met het titelnummer. Iets wat je direct opvalt is de klaagstem van John Carrie. Als die stem een vliegtuig voorstelt, dan is Carrie zeker weten een stuntpiloot. Zonder dat het onzuiver wordt laat hij zijn stem omhoog en omlaag schieten om soms het stuur helemaal los te laten, zonder te crashen%u2026 Een prachtige luisterervaring. In Green Think Tank komt er een orgel aan te pas, en maakt de melancholiek van het openingsnummer langzaam plaats voor een energiek popnummer.

Sewn Up opent met een mondharmonica, een instrument dat ik heel een lange tijd niet meer heb gehoord, maar wat ik zeker weer vaker wil horen, zoveel emotie heeft alleen dat instrument alleen al. Afgaande op het intro lijkt het een rustig nummer te worden, maar gaandeweg komt er een lekker ritme in, waar de luisteraar niet meer bij stil kan zitten of staan. Heal The Scrapes is een introvert nummer met enkele uitspattingen en elementen die me aan Radiohead (in de jaren '90) doen denken.

Ik ben ze helaas vergeten te tellen, maar het valt me op hoeveel verschillende instrumenten op dit album worden gebruikt. In The Best en Leaving Now speelt de piano een grotere rol, en in het laatstgenoemde nummer is ook een accordeon te horen en dan heb ik het nog niet gehad over de instrumenten waar ik niet eens de naam van weet.

Dat psychedelica John Carrie and Moor Green niet vreemd is bewijzen ze met Fists Can Fly. Het mellow intro wordt vervolgens afgelost door explosies van electronica. Piano en percussie vormen de basis van Easy Chew en de electronische experimenten aan het eind van Past The Point blijken een opmaat te zijn voor een korte ambient onderbreking dat Aquarium Management heet%u2026 Hierop volgt het Zuid-Europees aandoende intro van Ease My Mind, waarvan de titel waarschijnlijk slaat op de nachtmerrie die John had in het vorige nummer. De bas en accordeon sluiten het album af in het volledig instrumentale The Last Waggle Dance.

Een zeer gevarieerd album van John Carrie and Moor Green. Niet alleen is het een mix van folk, rock, pop en zelfs bij vlagen psychedelica en electronica, maar ook bevat het een groot aantal instrumenten waarvan sommigen heel manifest, maar anderen pas opvallen na een zoveelste luisterbeurt. De kans dat dit album het grote publiek zal bereiken is niet zo groot, maar omdat hitlijsten en kwaliteit vaak mijlenver uit elkaar liggen zal de band dit ook niet erg vinden. John Carrie and Moor Green geven ook dit album uit in eigen beheer, waardoor het (nog) niet overal te verkrijgen. In de meeste Amsterdamse platenzaken ligt die al wel en binnenkort is het album ook te downloaden via iTunes. Verder is er de mogelijkheid om via de officiële website van de band de CD te kopen en te beluisteren.

For Music Only

Heerlijk album! De stem van John Carrie doet me aan Damien Rice denken, maar dan wat meer rockender.

Zag vandaag een heel leuk filmpje met het nummer Please van deze groep er onder (grappig dat ze nederlands zijn). Staat kennelijk op hun andere album, Folk is not Happy. Steengoed nummer, dat album mag ook wel op de site komen!

Aanstaande zondag treedt John Carrie in mijn woonkamer op in het kader van het eerste Singer-Songwriterfestival in Nijmegen. Supertrots .

Fijn album inderdaad maarre.. de titel staat hier niet goed.

Dit moet Clearing Air zijn ipv Cleaning Air (inmiddels doorgegeven wat mijn berichtje feitelijk overbodig maakt)

Naar aanleiding van hierboven berichten opgepikt bij kringloop, heerlijke muziek. Doet mij denken aan David Gray.