The Beach Boys - Wild Honey (1967)

Lekkere plaat is dit zeg van The Beach Boys!
Mooie composities van Mr. Brian Wilson, klinkt gewoon erg goed. Alleen jammer dat ie zo kort duurt.
4 sterren.

En dit is dus de 'andere kant' van Smiley Smile op de CD die ik geluisterd heb. Net als Music4ever vindt ik deze beter.

Zeer wel luisterwaardig. Wel slag minder experimenteel en wat vlakker dan voorganger Smiley Smile. Composities zijn doorgaans wél van interessante kwaliteit.
Ik vind 'm NIET beter.

Zeker niet beter dan Smiley Smile. Brian Wilson had hier ook niet veel mee te maken.

[quote]Brain Stew schreef:
Zeker niet beter dan Smiley Smile. Brian Wilson had hier ook niet veel mee te maken.[/quote
Hoezo niets mee te maken? Hij heeft zo'n beetje alle nummers geschreven samen met Mike Love.

Ik heb hem ook, hij duurt niet al te lang, maar ik heb hem dan ook amper 7 € betaald, dus zo erg vind ik dat niet. Ceedees die te lang duren luister je toch zelden uit, enfin, ik toch!

Ook 4 sterren zulle ! ****

De voorganger 'Smiley smile' was al heel goed, maar dit is toch weer beter. Ondanks de situatie waarin Brian Wilson zat, bleven The Beach Boys ons toch verrassen met interessante muziek.

Mike Love heeft nooit veel te maken gehad met de composities van de nummers. Hij verzon alleen af en toe een lullig tekstje.

Mike Love schreef voor The Beach Boys toch heel veel geniale songs. Kijk het zijn natuurlijk geen teksten zoals Brian Wilson ze schreef, maar absoluut niet lullig.

Maar dit was een reactie op Brain Stew die schreef dat Brian Wilson niet veel met deze plaat te maken had, terwijl op mijn LP zijn naam bij zo goed als alle nummers staat (samen met die van M. Love dus).

Constanter en (dus) over de gehele linie beter dan Smiley Smile, al staan hier geen uitblinkers als 'Heroes and Villains' en 'Good Vibration' op.

In het boekje wordt geschreven over het beëindigen van de productierace met The Beatles en het sobere geluid van deze plaat (en de suggestie dat Dylan en The Beatles deze sobere productie hadden overgenomen in 1968).

Het is wat minder complex en wat soberder, maar ik vind dat zelf verder allemaal wel meevallen. Eén van de betere Beach Boys albums, met eigenlijk geen enkel minder nummer.

Bij de orgelpartijen van 'Here Comes the Night' moet ik steeds aan 'America' van The Nice denken (al is dat natuurlijk van oorsprong van Leonard Bernstein, en waren de Beach Boys iets eerder dan The Nice).

Het album is wel érg kort. Het is steeds voorbij voor ik er erg in hebt, terwijl ik eigenlijk nog wel even verder wilde luisteren.

Mooi album, niet te opvallend. Mist hooguit nummers die het album echt dragen, eruit springen.

Dit dertiende album van The Beach Boys verscheen precies drie maanden na Smiley Smile, een album dat eigenlijk maar een verkorte proefdruk was van het eigenlijke Smile-project, waarvan de meeste onderdelen op de plank bleven liggen tot de release in 2011. En ook deze dertiende van de Boys scoorde flink onder de maat in verkoopaantallen. Dit was kennelijk niet waar de fans op zaten te wachten. Wat ging er verkeerd?

Vooral Carl Wilson liep al een paar jaar rond met de wens iets te doen met soul en R&B. En op dit album kwam de soulkant van de band tot leven. En het moet gezegd: als soulzanger zingt Carl de voering uit zijn keel. Een talent. Maar in een jaar waarin psychedelische rock opgang maakte, viel dit juist nu niet in de smaak. Wat moest men toch met een cover van Stevie Wonder's I Was Made to Love Her ?

Opvallend aan het album is de huiselijkheid waarin de meeste tracks werden opgenomen. Letterlijk in de huiskamerstudio van Brian Wilson. Het maakte dat er een sfeer meekwam van intimiteit, maar misschien ook wel kneuterigheid, na jaren van grote producties met orkest in dure studio's.
Dat huiselijke betreft ook de naam van het album die refereert naar de pot wilde honing die in de keuken van Brian werd aangetroffen. Gezellig.

De single Darlin' die op dezelfde dag als het album,18 december, uit kwam, heeft een andere klank en is rijker geproduceerd. Een echte hitsingleproductie. Maar zoals gezegd, het korte album Wild Honey kon weinig potten breken en dat de platenmaatschappij daar genoegen mee nam gaf wel aan dat Capitol nog steeds vertrouwen had in de merknaam van de band. Die artistieke vrijheid konden ze dan ook ten volle benutten op het volgende album: Friends.

Ik vind dit album een behoorlijke tegenvaller na veel van de voorgaande Beach Boys albums beluisterd te hebben. Matige composities en te weinig van hun handelsmerk zijnde de meerstemmige zang.
Country Air is nog een lichtpuntje, net als Mama Says.
3* voor nummer 77 in de 100 Greatest Albums of 1967 en 34 in de Best Ever Albums van dat jaar.
Dat laatste is rijkelijk hoog, dus ik zal de klik wel missen.

Vind je 'Wild Honey', 'Darlin', 'Let the Wind Blow' en 'Aren't You Glad' geen goede nummers dan? Vooral de laatste twee zijn, wat meerstemmige harmonie zang betreft, toch zeker typische Beach Boys nummers.

De 4 door Poles Apart genoemde nummers vind ik inderdaad erg tegenvallen. Bij eerdere Beach Boys albums zat ik bij veel meer nummers op het puntje van mijn stoel. Ik schreef al dat de klik veelal ontbreekt bij dit album. Doe je niks aan.