When Saints Go Machine - Ten Makes a Face (2009)

Zag deze gasten anderhalve week terug op een electronische muziek festival in Denemarken en was dusdanig onder de indruk dat ik hun album gelijk opgezocht heb. Was daarna verrast om het album hier op MuMe niet terug te vinden, maar bleek dat het buiten Scandinavië nog niet uitgegeven is (vooralsnog alleen op het Deense EMI label) - waar ik op zijn beurt dan ook weer verrast door was. Ik ben er echter van overtuigd dat dit nog wel gaat gebeuren, en met succes!
De muziek van dit uit Kopenhagen afkomstig vierhoofdig ensemble is moeilijk in een paar woorden te vangen: jaren 80 synthpop, overladen met new wave, disco en house-invloeden komt wellicht nog het dichtst in de buurt. Denk Depeche Mode meets Arthur Russell meets the Knife - wat overigens niet verwonderlijk is, daar het mixen van het album door Christoffer Berg gebeurde. De vocals doen denken aan Anthony Hegarty, Arthur Russell, en bij tijden aan Prince. Trage, slepende nummers die je naar zich toetrekken, zoals de single Fail Forever en het mysterieuze, licht dreigende, maar prachtige Greys and Blues, worden afgewisseld met up-tempo, catchy nummers als New Elvis en Spitting Image en maken Ten Makes A Face wat mij betreft een absolute aanrader.

Dat klinkt interessant Yann: ik ga er achter aan!

Ik kan enigszins de vergelijkingen begrijpen die Yann maakt, maar ze zijn ook een beetje misleidend (voor mij althans wel).
Ik denk weer wat meer aan een Bloc Party.....
Het is een album dat alle kanten opstuitert en waar een hoop diverse invloeden te horen zijn, gemengd in een grote pot en toch één geheel blijvend, maar continue spookt door mijn hoofd 'dit heb ik ergens anders beter gehoord'.
Is het daarmee slecht? Nee, maar het weet me niet voldoende te raken helaas (had wel een stille hoop).
Misschien wat meer een eigen smoel ontwikkelen en we hebben een juweel in handen. Ten Makes a Face is dat voor mij vooralsnog niet, buiten dat het wel een prima cd is, alleen is dat niet genoeg.