Sneaky Pete Kleinow - Cold Steel (1974)

Solo debuut van de in 2007 overleden man die roem vergaarde als veel gevraagd pedal-steel gitarist en vast lid van the Flying Burrito Brothers (tot 1971).

Het lijstje van (klassieke) albums waar hij naast "The Gilded Palace of Sin" op te horen is is eindeloos lang. Hij werkte bijvoorbeeld met Dillard & Clark op hun twee platen, Gene Clark solo ("Roadmaster"), Joe Cocker, John Lennon ("Mind Games"), Ringo Starr, Linda Ronstadt, the Byrds, Little Feat ("Sailin' Shoes"), Joni Mitchell ("Blue"), Sandy Denny, Frank Zappa, Bee Gees, Stevie Wonder, Harry Nilsson en Minnie Riperton. Om maar eens een idee te geven.

Z'n solo werk is minder bekend, en dat is jammer, van de twee albums die ik tot nu toe aan de site heb toegevoegd is deze veruit de beste en meest interessante, en het doet niet onder voor het betere werk in het country/country rock genre.

Krappe voldoende voor dit eerste soloalbum van Sneaky Pete. Het is een beetje een allegaartje op dit album, het mist een eigen gezicht. Nou stond Sneaky natuurlijk ook meer bekend om zijn virtuoze spel op de pedal steel dan om zijn aanwezige karakter. Degelijk album, maar niet spannend genoeg om echt interessant te worden.

Gram Parsons mag de term 'American Cosmic Music' dan bedacht hebben, maar dat was in wezen het geluid van Sneaky Pete's pedal steel. Je zou verwachten dat een solo-album er vol mee zou staan. Opgenomen in 1973, helemaal nog niet zo lang daarna dus. En juist dat valt tegen. Zo onaards als Pete speelt op het eerste Burrito-album of bijvoorbeeld bij Sandy Denny en Linda Ronstadt, zo anoniem klinkt hij hier. Zijn bandleden blinken bovendien niet uit in bovengemiddelde instrumentale of songwriting skills. Gelukkig zijn er nog de bijdragen van Gib Guilbeau. Niet kosmisch deze keer, maar gewoon Amerikaans.