Ann Peebles - I Can't Stand the Rain (1974)

Heeft dezelfde kenmerken als een klassiek Al Green album. Nummer 1 en 9 zijn de grote klappers natuurlijk, maar de hele plaat is zalig. Fantastische zangeres.

Ik vind I Can't Stand the Rain heel mooi, ook leuk dat het later is gesampled door Hi-Tek in Memories Live, "Bringing back sweet memories."

Of Missy Elliot.

Bijzonder fijn album. Wel waanzinnig kort, maar dit is duidelijk een plaat uit de tijd dat soulmuziek piekte. Heerlijk plaatje.

De titeltrack behoeft natuurlijk weinig uitleg. Er is geen ontkennen aan: dit nummer is een van de grootste klassiekers uit de geschiedenis van soulmuziek. Het kaliber van het nummer ‘I can’t stand the rain’ wordt overigens op ieder ander nummer op dit album geëvenaard. Ann Peebles heeft veel mooie albums gemaakt en ik betreur het dan ook dat ze behoorlijk on(der)gewaardeerd wordt. Eigenlijk is dit album erg eenvoudig wat betreft tekstuele en instrumentele aspecten en toch is dit album een juweeltje in al zijn eenvoud. Een prachtige soulplaat van de bovenste plank die alleen op deze mooie wijze kon worden opgenomen in music city soul: Memphis, Tennessee! Dit album maakt een einde aan het vooroordeel dat alleen greatest hits albums uit het beste (werk) bestaan, dit reguliere studioalbum is fantastisch van begin tot eind.

Ik las hier ergens dat Ann Peebles maar relatief weinig succes had, ondanks haar prachtige muziek, maar dat klopt niet helemaal. Ik heb even geteld en in haar tijd bij label Hi heeft ze 19 Billboard R&B hits gehad. Het grappige is dat ik daarna deze verzamelaar zag staan:
Ann Peebles - U.S. R&B Hits '69 - '79 (1995)

Maar mocht je meer willen, dan is deze het allerbeste:
Ann Peebles - The Hi Singles A's & B's (2002)

I'm Gonna Tear Your Playhouse Down, wàt een nummer zeg.

Erg, erg mooi album. Geen noot te lang, prachtige stem en zeer sfeervolle instrumentatie. Juweeltje uit de 70's als je het mij vraagt. Vooral I'm Gonna Tear Your Playhouse Down, jeetje.

Ik heb een moeizame relatie met de Soul uit de zuidelijke Amerikaanse regionen. Ik heb altijd meer kunnen genieten van de meer up-tempo, jazzy/funky tijdsgenoten. Southern Soul grootheden Aretha Franklin, Al Green, Etta James… zij hebben zichzelf nooit op diezelfde manier een weg naar mijn muzikale hart weten te banen als een Nina Simone, Stevie Wonder of Gil Scott-Heron.

Daarom was ik zeer benieuwd naar dit album van Ann Peebles. Ik heb deze artiest op dit forum veelvuldig aangeprezen zien worden door users die er naar mijns inziens verstand van hebben. Helaas gaat Ann voor mij de Southern Soul ban ook niet breken. De zang is sterk en absoluut soulful, daar wil ik geen afbreuk aan doen. Het is vooral het instrumentale aspect van dit album dat mij niet weet te overtuigen. De muziek weet me niet te doen opveren, maar weet mij ook niet een emotionele leverstoot te bezorgen.

The title track en opener pakt wel gelijk, maar op het moment dat ik in de groove kom, is het nummer alweer afgelopen. Overigens hadden de meeste nummers op dit album van meer bewegingsruimte mogen genieten, ipv de formalistische structuren die de nummers nu beperken. Het album kent naar mijn smaak ook net iets teveel ballads waar geen vaart in zit en die ook niet de juiste emotionele snaren weten te raken bij mij (o.a. A Love Vibration, Hangin’ On).

Wat ik wel hoor is een consistent verzameling nummers met een heerlijke warme, omvangrijke stem. De kenmerkende vertraagde sound van Southern Soul zal voor mij echter altijd een struikelblok blijven. De context van het album, Een 24 jarige Ann met een gospel achtergrond die zingt met de ervaring van een 60-jarige, kan ik wel erg waarderen. Maarja, ik kan ook met mijn eigen luisterervaring niet twisten. Ik mis toch de Funk of een hartverscheurende uithaal. Voor nu een stevige 6.

Favoriete nummers: I'm Gonna Tear Your Playhouse Down, If We Can't Trust Each Other, I Can't Stand the Rain

Ik hoor de beperkingen van de originele tapes op Spotify op deze 2009 versie's... jammer.

Volgens mij heeft dit album baat bij een digitale afstoffing en een remaster. Zover ik op Discogs kan lezen is dat pas in 2018 voor het eerst gedaan, maar duidelijk niet de versie die op Spotify staat.

De afsluiter is mij favoriet na de eerste beluistering.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Ann Peebles - I Can't Stand The Rain (1974) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Ann Peebles - I Can't Stand The Rain (1974)
Ann Peebles maakte met name in de eerste helft van de jaren 70 een aantal uitstekende soulalbums, waarvan I Can’t Stand The Rain uit 1974 de bekendste en wat mij betreft ook de beste is

De single I Can’t Stand The Rain is de afgelopen decennia door menigeen vertolkt, maar de originele versie komt van het gelijknamige album van de Amerikaanse soulzangeres Ann Peebles. Het is een album dat werd opgenomen in Memphis, Tennessee, de bakermat van de zuidelijke soul, met niemand minder dan Willie Mitchell achter de knoppen. Ann Peebles zou snel in de vergetelheid raken, maar op I Can’t Stand The Rain is ze in topvorm. Het soulgeluid op het album klinkt bijzonder aangenaam en de songs zijn uitstekend, maar het is vooral de geweldige soulstem van Ann Peebles die indruk maakt. Niet het bekendste soulalbum uit de jaren 70, wel een hele goede.

Ik heb inmiddels al redelijk lang een duidelijke voorkeur voor vrouwenstemmen, maar dat is zeker niet altijd zo geweest. Toen ik ooit begon aan het ontdekken van de klassiekers uit de soulmuziek kwam Aretha Franklin wel voorbij, maar verder ging mijn aandacht toch vooral uit naar de grote soulzangers uit de jaren 60 en 70.

Niet zo lang geleden kwam ik een lijstje tegen met albums van grote soulzangeressen uit deze periode en op dit lijstje stond onder andere I Can’t Stand The Rain van Ann Peebles. Het is misschien niet het beste soulalbum uit de jaren 60 en 70 en mogelijk niet eens het beste album van Ann Peebles (dat is volgens velen Straight From The Heart uit 1972), maar sinds ik I Can’t Stand The Rain heb ontdekt, ben ik zeer verknocht aan het album uit 1974.

Dat ben ik vooral omdat Ann Peebles een geweldige zangeres is. Het is een zangeres met uiteraard heel veel soul in haar stem, maar Ann Peebles vertrouwt in tegenstelling tot veel van haar tijdgenoten niet alleen op kracht. De Amerikaanse zangeres kan enorm uithalen met haar krachtige strot, maar ook prachtig ingetogen zingen zonder de soul in haar stem te verliezen.

I Can’t Stand The Rain ontleent een flink deel van zijn kracht aan de zang van Ann Peebles, maar het album heeft veel meer te bieden. Zo bevat het album flink wat songs die je ook van anderen kent, waaronder de titeltrack, maar ook songs als (You Keep Me) Hanging On (niet de gelijknamige Motown song van The Supremes) en I'm Gonna Tear Your Playhouse Down, waardoor het album direct bekend in de oren klinkt.

De titeltrack is overigens van de hand van Ann Peebles zelf, al werd ze wel een handje geholpen door de fameuze songwriter en echtgenoot Don Bryant, die meeschreef aan meer songs op het album. De kwaliteit van de songs, voor een deel van de hand van anderen, is een album lang bijzonder hoog, wat extra bijdraagt aan de kracht van I Can’t Stand The Rain.

Het album werd ook nog eens geproduceerd door de legendarische Willie Mitchell, die tekent voor een warm en ook sfeervol soulgeluid, met een voorname rol voor strijkers en blazers, maar ook heerlijke orgelpartijen en gitaarakkoorden en een swingend spelende ritmesectie. Het in Memphis, Tennessee, opgenomen album klinkt zoals een soulalbum uit de jaren 70 moet klinken, al zou de geluidskwaliteit nog wel wat opgepoetst kunnen worden.

Ann Peebles bracht de meeste van haar albums in de jaren 70 uit, maar het succes van I Can’t Stand The Rain zou ze nooit meer benaderen. Het is dankzij de liefde van Jools Holland voor dit soort soulmuziek dat Ann Peebles nog wel eens opduikt, maar een zangeres die een album kan maken als I Can’t Stand The Rain had wel wat meer respect verdiend en had een respectabel stapeltje geweldige soulalbums moeten maken.

Zelf kende ik Ann Peebles tot voor kort ook niet, maar ik kan echt geen genoeg krijgen van haar album uit 1974, dat ik zelf nog net wat hoger inschat dan de drie voorgangers, die ik inmiddels ook ken. Ik ben vast niet de enige die de collectie soul uit de jaren 60 en 70 vooral vulde met de albums van de erkende grote soulzangers uit deze periode, maar er waren ook geweldige soulzangeressen die uitstekende albums afleverden. I Can’t Stand The Rain van Ann Peebles behoort absoluut tot deze albums. Wat een stem, wat een geluid, wat een songs. Heerlijk. Erwin Zijleman