Aeternus - ...And So the Night Became (1998)

De herdefinitie van hard. Aeternus noemt 't terecht dark metal en dit is het bewijs. Ongelofelijke mooie akoestische gitaar stukken worden afgewisseld met een geweld waar je u tegen zegt.

Morrigan en Ares rammen als tanks over 't slagveld terwijl vrolok een pure batterij aan artillerie neergooit. En het geweldige is dat het nergens verzandt in ongebrijdeld geram. Alles zit superstrak in elkaar.

Live zijn ze trouwens nog sneller :O

Dark schmark, het is gewoon een fijne combinatie van Black/Death Metal. Zeg maar de stijl die ooit met Dissection en consorten is begonnen, maar dan harder en sneller, de nadruk op de Death Metal leggend. Ares wou weer eens interessant uit de hoek komen .

Het derde album van deze band uit het Noorse Bergen en de tweede volwaardige full-length.
En wat een sfeer heeft dit album, man, om het koud van te krijgen. De stijl die al hoorbaar was op Beyond the Wandering Moon wordt hier doorgezet in genuanceerde vorm, wat de afwisseling alleen maar ten goede komt. Eerstgenoemde kwam echt als een solide muur van geluid uit de speakers donderen, deze kent wat meer rustige stukken die de spanning echt opbouwen.

Een zeer strak album van een erg gave band, het latere spul is ook aan te raden, hoewel ze nooit meer het niveau en de ambiance van de eerste drie schijven hebben weten te evenaren.

4,5*

in de 90`s vond ik dit geluid altijd opmerkelijk anders als dat van de andere opkomende bands uit t Noorden.deze band onderscheid zich in hun vrij zwaar en bombastisch geluid van de schellere snellere metal vanuit Bergen.
twijfel of deze beter is als zijn voorganger (beyond ..)
helaas ging het na dit album voor mij berg-afwaarts met aeternus.
plus: Warrior of the Crescent Moon,een topper
min: de preek uit There's No Wine Like.. pff

3,5*