Frank Fairfield - Frank Fairfield (2009)

Bij het opstellen van mijn lijstje "beste folk/country/americana platen van 2009" stond deze op plaats 8 (van de 15). Toen ben ik vergeten om de plaat op de site toe te voegen en deze omissie heb ik vandaag goedgemaakt. De plaat kwam weer binnen in mijn gedachten door een interview geplaatst op pitchfork.com met Fairfield.

Deze plaat is misschien niet de sterkst denkbare plaat in het genre noch een van de betere platen van 2009, maar heeft wel een heerlijke vibe. Fairfield speelt de oldtimeys met verve en veel liefde. Dat is te te horen. De plaat sprankelt overal en doet je verlangen naar meer van zijn werk (dit is zijn debuut). Deze plaat raad ik warm aan, zeker aan degenen die de meer klassiek geworden versies van de genoemde nummers niet kennen (van types als Merle Travis en Woody Guthrie).

Overigens nog even aandacht voor de prachtige hoes: Fairfield, rug recht, banjo hoog (zoals het hoort), zingend op een straathoek zoals het een echte streetsinger betaamt.

Niemand begrijpt me, m'n vrienden niet, m'n ouders niet. Maar ik vind dit echt prachtig. Geweldig dat iemand nu nog zulke muziek kan en dúrft te maken. Deze man heeft geen plaats in de top 40 nodig met gelikte popmuziek. Deze man heeft iets belangrijkers: talent, daar kan geen enkel producertrucje tegenop.

(op andere gebieden word ik wel begrepen hoor , alleen heb ik nogal een aparte muzieksmaak voor een 15-jarige)

Natuurlijk, Frank is talentvol. Maar deze muziek is (op het nummer Call Me a Dog When I'm Gone na) dodelijk saai en oervervelend. Ik heb niets tegen een scherp en dun stemgeluid, maar dit ligt gewoon erg onprettig in het gehoor.

Tien van de elf liedjes zijn geen bal aan. En daar draait het voor mij om in muziek; het moet lekker klinken, niet zozeer 'goed'. Dit klinkt allesbehalve lekker.