Ik ben een fan van Raven, een NWOBHM groep uit het Verenigd Koninkrijk. Hun eerste drie albums Rock Until You Drop, Wiped Out en All For One zijn chaotische maar sympathieke albums die verschuilen welke goeie muzikanten ze wel zijn. All For One komt nog dikwijls aan de beurt op mijn platendraaier.
In 1985 tekenden ze bij een major die er geld tegen gooide, hun muzikale richting drastisch veranderde, kassa kassa rook in de Amerikaanse markt en hun muzikale ziel naar de Filistijnen hielp.
Een der grote blunders en ontgoochelingen in de metalwereld was hun album Stay Hard en als je de hoes van deze EP bekijkt, kun je zien waarom. Voordien waren het drie Engelse jongens van achter de hoek, nu zijn het drie oerlelijke hooligans met godbetert make-up op. Godverdomme, ik kan me hier zo kwaad in maken, pardon my French.
De drie nummers van de EP staan in ongewijzigde versie op het album en daar heb ik genoeg mijn gedacht over gezegd. Gitarist Mark redt nog enigszins de meubelen maar de eerste twee nummers zijn saai en het leuke instrumental The Bottom Line wordt ontsierd door blaasinstrumenten. Blaasinstrumenten op een Raven album? Wat komt er nog? Eddy Wally op een Slayer album? Moge de Goede God en/of de Baarlijke Duivel dit verhoeden. Album kreeg een anderhalf en deze EP ook. Alleen de kalmte kan ons redden.