Daughters - Daughters (2010)

Halleluja, wat is dit lomp, eigenzinnig en moddervet geproduceerd!! Een razende, dolle, op hol geslagen kudde mammoets: zo zou ik het graag willen omschrijven. De zang doet me overigens een beetje aan QotSA denken, maar dan - in navolging van de muziek - overstuurder, gejaagder en ongepolijster. Heerlijk dit!

een groot gedeelte The Jesus Lizard dit, weinig QOTSA eigenlijk haha Erg vet.

Sodeju....... wat een fijne bak herrie.

Ontzettend lekkere nieuwe Daughters-plaat. Kort maar krachtig met iets langere en meer afgerondde nummers dan op eerdere releases. Doet inderdaad af en toe aan Jesus Lizard denken, maar dan een nóg ziekere versie. Potentieel top10 van 2010-materiaal!

Nou ja soms klinkt het zelfs als een jesus lizard cover band, niet dat daar iets verkeerd mee is .

Daar ben ik het niet helemaal mee eens, gitaarwerk is toch wel compleet anders. Overeenkomst zit vooral in de zang.

Mahja, die stem is soms wel te erg David Jow maar ja mijn opmerking was wat overdreven

Pindakaas, pindakaaaaas

Lol @ Featured video op RYM: John Mayer - Daughters. Nog net geen Marco Borsato...

Voorlopig dik aan kop in mijn 2010-lijst, en daarmee de beste plaat van het nieuwe decennium

Wat een brok energie. Alexis Marshall als een soort kruising van David Yow en de Birthday-Party-Nick Cave, qua geluid en power. Net als de muziek trouwens, maar dan in de turbo. Heer-lijk.

Mijn metalminnende broer vond het maar herrie

Jammer dat de halve band tijdens de opnamesessies van deze plaat ermee opgehouden is

Ik doe blij mee met verhogen

Even paar keer meer geluisterd, maar Daughters doet niet teleurstellen met Daughters. Hell Songs was namelijk geweldig en ik vroeg me af hoe ze een beter album konden maken dan dat. Dat is dus dit. De zanger heeft echt een gave stem, heel anders dan de rest van de mathcorebands. Een lage bulderende stem, terwijl meestal in dit genre meer wordt gekrijst. Een heel sterk album, ik ga het 4,5 sterren geven.

Paar dagen geleden de nieuwe Terrorizer gehaald en daar in kreeg dit album een 9!!! En dat doet Terrorizer niet vaak.

Wel vet dat deze wordt geleverd met 5 verschillende frontcovers. Leuk als je wat wilt afwisselen. Af en toe een correctie doorvoeren ter afwisseling van de cover op MuMe behoort nu dus ook tot de mogelijkheden.

Ik de cd-kast merk je er helaas niks van

Dolletjes!

Gekmakende, doldraaiende herrie, met daarbij een verrassend stemgeluid, krachtig en autoritair. Leuk album, ik ben blij dat ik het ken, maar ik moet er voor in de mood zijn, soms krijg ik er echt hoofdpijn van..

3,5 sterren

Kort maar zeeeeeeer krachtig.

Ik dacht dat mijn computer haperde bij The Hit...

The Hit!!!!

Metal en ik vinden elkaar niet lief. Ik houd van een goed potje duisternis, maar in dit zekere genre merk ik altijd dat die een karikatuur wordt - ik ben, en ik heb best wat geprobeerd, nog geen enkele (oké, met Deafheaven misschien een halve) metalband tegengekomen die een beetje geloofwaardig, "menselijk", op een donkere manier hard kan zijn. Op Daughters na. Ik grijp al vijf jaar en nog wat maandjes eens in de zoveel tijd met plezier terug naar die heerlijke, groteske herrie die deze mannen hier produceren. Met een zanger die je om 4 uur 's nachts wauwelend op een plein zou tegenkomen, de loodzware drums en de genadeloze olifantengitaren (bedenkt u zelf maar wat dit bedoelt) is een adrenalinestoot gegarandeerd.

Deze plaat staat zeven jaar na dato nog steeds als een huis, wat mij betreft een van de beste noiserockplaten ooit gemaakt. Ik noemde dit ten tijde van de release een mathcoreband, maar dit is gewoon een anabole steroïdenversie van The Jesus Lizard. Alexis Marshall klinkt dan ook behoorlijk als David Yow en soms als een compleet van de pot gerukte Glenn Danzig. De riffs op deze plaat zijn ultiem moddervet, wanneer de riff van The Theatre Goer ingezet wordt vraag ik me nog steeds af of mijn speakers het volhouden. Ondanks dat alles veel meer gestructureerd en melodieus is vergeleken met het eerdere werk behoudt Daughters nog steeds zijn krankzinnige karakter, de gitaarslides en verwrongen riffs vliegen je om de oren. Van mij hoeft Daughters geen nieuwe plaat meer te maken. Dit is een statement van jewelste, en daar komen ze denk ik niet meer overheen.

Ik vind deze band vooral de moeite waard als ze de freaknoise combineren met een hint van melodie, zoals op The Hit en The Unattractive, Portable Head. The Theatre Goer is wel gaaf, maar ook een beetje belachelijk. Voor mij schiet het overige songmateriaal dan ook in het verkeerde keelgat, wat misschien vooral door de aanstellerige zang komt, in combinatie het vrij monotone pallet aan geluiden (knetterende drums, grinding gitaarblokken, instabiele ritmes).

Maargoed, dat hoort misschien bij het genre. Voor genreliefhebbers is dit misschien wel juist een hele avontuurlijke en gevarieerde plaat haha.

Ik hou het toch bij de betere nummers van The Jezus Lizard, die vind ik toch wat meer 'in control' klinken.