Deodato - Whirlwinds (1974)

Deze muziek (muzak) is te erg voor woorden. Waar ik dan nog enig plezier uit putte, het album prelude, is dit echt heel, heel erg. Tip: laat deze cd aub maar in de bak staan, of gebruik hem als onderzetter voor een triest dooduitgeslagen biertje, want dat is het enigste waar dit album goed voor is.

Hier wil ik bijna 8 jaar na dato dan toch nog wel over zeggen dat bovenstaande te weinig eer is. Is het spannend? Nee... Is het een beetje gedateerd? Ja... Maar is het te erg voor woorden? Dat vind ik absoluut niet. Ik waan me regelmatig in een tropische karaokebar, wachtend op een zanger, om de boel te omlijsten.

ik ken deze specifieke plaat zelf niet, maar heb wel wat albums van Deodato. Prelude is gewoon klasse en van Deodato 2 kan ik ook wel genieten, omdat daar tioch best interessante combi's van (fusion-)jazz en bossanova ten gehore worden gebracht.
Maar Eumir heeft er een handje van om bekende stukken uit zowel de jazz, de filmmuziek, klassieke muziek en pop- en rockmuziek onder handen te nemen. En dat pakt de ene keer beter uit dan de andere. Ik zie hier ook weer wat bekende titels waarvan ik denk: oei, als dat maar goed afloopt. Op latere platen beginnen de disco- en funkinvloeden te overheersen en hoewel ik zijn unieke mix van stijlen ook dan nog best lekker vind klinken, gaat-ie af en toe fors over de schreef. Geen idee of dat hier nog meevalt. Maar Ave Maria in een jazzy funky uitvoering? Ik houd m'n hart vast...