Battiato - Patriots (1980)

Patriots is een geweldige opmaat voor La Voce del Padrone, dat een jaar later verscheen.

Het spelen van pop met klassieke invloeden heeft Battiato helemaal in zijn vingers en dan die heerlijke taal die er zo lekker rollend overheen gaat. Battiato vind ik geen geweldige zanger, maar als zo vaak bij andere artiesten weten deze mij net wat meer te raken. Toch die x-factor die ervoor zorgt dat 'mooi-zingerij' helemaal niet nodig is.

Als ik Le Aquile hoor dan heb ik het vermoeden dat een band als Vampire Weekend dit vast ook gehoord moet hebben.

Patriots is een fantastisch album en mag wat mij betreft heel wat meer aandacht krijgen op deze site (La Voce del Padrone ook trouwens).

Een spannend en bijzonder album, toen in 1980 en nu anno 2021 nog steeds.

Wellicht is dit Italie's grootste moderne componist met een oeuvre waar enkel de groten op deze planeet aan kunnen evenaren..

Het tweede nummer vind ik qua sfeer een beetje iets weg hebben van Matia Bazar (een ander Italiaans kroonjuweel).

Ook blijft Battiato op dit album trouw aan zijn gewoonte om gesproken tekst door de nummers heen te weven.

Le Aquile is hier in een van zijn eerste vormen te horen, prachtig tweestemmig gezongen.
Het is een van zijn evergreens die door diverse artiesten zijn gezongen, waaronder zijn muze Alice.

Alice nam ook Prospativa Nevski op voor haar Battiato roveralbum. Beide versies zijn hemeltergend mooi.
Alice zingt haar versie met goed gebruik van haar mezzo sopraan stem, zodat het lijkt alsof ze een duet zingt met zichzelf. Het nummer bezingt de beroemde boulevard in St. Petersburg.

Op de een of andere manier heb ik Alice en Battiato altijd gezien als de jongeren Italiaanse versie van Ramses en Liesbeth. Ieder doet zijn ding en toch komen ze altijd weer samen voor iets bijzonders.