Franco Battiato - Fisiognomica (1988)

Ook weer een prachtig album van Franco. Sophisticated shit.

Zorgvuldig vervaardigd.

Het doet me soms een beetje denken aan Peter Hammill.

Die Italianen kunnen wel zeggen dat ze een grootheid hebben hier.

Waarom eigenlijk niet in Nederland.

Vanavond weer eens onder de naald gehad. Sophisticated indeed, maar de afsluiter L'Oceano Di Silenzio is niet zomaar sophisticated. Wat een pracht, daar word je inderdaad heel stil van.

Ook dit album is van een tijdloosheid die je keer op keer raakt.

E ti vengo a Cercare heeft die prachtige melancholie waar Battiato patiënt op had.
Zijn meeslepende manier van zingen, een van de meest emotionele en gevoelige stemmen in de popmuziek.

L'oceano di `Silenzio is zo statig, zo waanzinnig gaaf, alsof er een scene uit een Fellini film wordt bezongen.
Waanzinnig mooi....

Ik kan alleen maar aansluiten bij de vorige sprekers: Battiato stet zelden teleur. De melodieën, het desolate stemgeluid....

Deranged heeft het over Peter Hammill en die vergelijking kan ik wel volgen, ook muzikaal wel.

Deze week werd La Voce del Padrone van Franco Battiato hier weer eens terecht onder de aandacht gebracht.

Voor mij zelf begon het grote Battiato avontuur in 1984, toen hij met zijn Muze Alice (Alice Visconti, italië's beste zangeres naar mijn smaak) het Eurovisie songfestival aandeed met het wonderschone Il Treni dI Tozeur Bij echte ESF adepten vaak nog genoemd als het allerbeste nummer ooit in die contreien ten gehore gebracht.

Ik blijf het ook altijd mooi vinden, kocht destijds het singletje wat ik letterlijk grijs heb gedraaid.
Toen ben ik mij ook gaan verdiepen in dit illustere duo en hun werk, er ging een muzikale wereld voor mij open... Ik heb hier al eerder geschreven dat ik ze in de beginjaren zag als de Italiaanse Ramses en Liesbeth. Die samen prachtige nummers hebben gemaakt en daarnaast grotendeels zelf een indrukwekkende muzikale carrière hebben doorlopen.

Ik heb het vandaag even nagekeken in mijn muziekwand (ik ben geen streamer) en koop nog ouderwets cd's) van Battiato heb er 36 en van Alice 20. Waarmee ik wil zeggen dat ze voor mij in dezelfde hoog gewaardeerde categorie vallen als Bowie - Roxy Music- Kate Bush en Peter Gabriel om maar enkele van mijn helden te noemen. Ze hebben ieder een volstrekt eigen stijl die echter muziek voort heeft gebracht dat heel goed bij elkaar past. Ze hebben ook verschillende tours gedaan die steevast voor uitverkochte zalen zorgden. In 2013 hebben ze samen met Antony Hegarty nog een Italiaanse tour gemaakt. waar een prachtige cd van is uitgebracht (Del Suo Veloce Volo)

In Italië was Franco Battiato (hij is in mei 2021 overleden) een heel grote naam bij jong en oud en in zijn kielzog wellicht mede daardoor Alice ook. Momenteel toert ze al maanden met zijn werk door het land.

Battiato was een uitmuntend componist, gitarist, regisseur en schilder, die naast heel veel reguliere albums ook Twee opera's en klassieke muziek heeft gecomponeerd. Hij begon in de jaren zestig als protestzanger, maar rond 1970 ging hij over tot het componeren van progressieve muziek, met elektronische en rock invloeden, waarbij hij ook met diverse stemmen experimenteerde.

In 1979 ontmoet hij mede componist Juri Camisasca, die heel belangrijk werd in zijn loopbaan, een langdurige samenwerking volgde. Battiato had wereldwijd wel een zekere groep mensen die hem "volgden' waardoor hij ook concerten gaf in o.a New York, Parijs, Berlijn en andere Europese steden.
Maar doordat hij vooral in het Italiaans zong af en toe met een charmante Engelse tongval wat Engels beperkte zijn bereik. Zijn werk en dat van Alice werd wel hooggewaardeerd door kwalitatief gelijkwaardige collega's, Er zijn samenwerklingen geweest met naast Antony Hegarty o.a. Phil Manzanera, Steve Jansen, Tony Levin en Jim Kerr.

Vanaf begin jaren tachtig heeft hij zijn 'vorm' wel gevonden en bracht hij regelmatig interessante albums uit, waarop duidelijk zijn originele signature te horen was. Mooie tijdloze sfeersongs afgewisseld met experimentele nummers die de nodige 'groeitijd' vroegen om daarna goed te landen en uit te groeien tot evergreens.

Fisiognomica was de eerste -toen nog- LP die ik kocht. Een prachtig album waarbij mij direct opviel dat hij een van de meest melancholie Italiaanse stemmen heeft die hij ook regelmatig op gevoelige wijze inzet.

Er staan op dit album enkele muzikale parels, E Ti Vengo a Cercare (en ik ben op zoek naar jou) heeft een geweldig refrein, Nomadi werd een van zijn grootste successen en het slotnummer L'oceano Di Silenzio . is een klassiek opgenomen song die zo zou passen in een mooie Felini film.

Op ieder regulier album van Battiato staan zeker twee, drie nummers die naar mijn smaak eeuwigheidswaarde hebben.

Toen Franco Battiato in mei 2021 toch nog onverwacht overleed was Italië echt in diepe rouw gedompeld. Er werd binnen afzienbare tijd een groot herdenkingsconcert georganiseerd dat ook op dubbel cd (Invito Al Viaggio) is verschenen. Een buitengewoon waardig afscheid van de grote Italiaanse Maestro waarop de fin fleur van de Italiaanse muziek een van zijn nummers bracht op indrukwekkende wijze.
In 2021 Heeft Alice als hommage aan haar grote muzikale held een toveralbum uitgebracht met een mooie uitsnede van zijn werk.

Voor mensen die hem en zijn muziek niet kennen en nu wel nieuwsgierig zijn geworden zou ik aanraden op SPotify of You Tube te luisteren naar :

- La Cura (voor mij zijn mooiste nummer, wat een emotie legt hij hierin….)
- E ti Vengo a Cercare
- Via Lattea (mooi stuwend nummer, hard afspelen ….)
- Casta Diva (met mooie operasamples er doorheen van Maria Callas)
- Summer on a Solitary Beach (tachtigee jaren sfeer, maar zo mooi….)
- I Giorni Della Monotonia ( een nummer met een heel andere sfeer)

Zelf zal ik zijn muziek veel en bvaakl blijven draaien, er is genoeg om uit te kiezen en ik kan zijn stem met gemak uren achter elkaar horen. Hij is een van mijn grote muzikale helden.