Little Annie & Paul Wallfisch - Genderful (2010)

Zonder ook maar even te twijfelen is dit in de bestelling gegaan: hun vorige samenwerking vind ik nog steeds geweldig. Ik ben wel een beetje gek op dat maffe mens dat Little Annie wel is.

Little Annie aka Annie Anxiety aka Annie Bandez is een excentrieke kunstenares die naast schilderijen ook muziek maakt en dat van zeer uiteenlopende aard.
Haar eerste samenwerking met Paul Wallfisch was het album When Good Things Happen to Bad Pianos dat erg goed aansloeg bij mij (een top 10 notering in 2008).
Het is dus niet zo verbazingwekkend dat ik dit album helemaal zag zitten toen ik erover hoorde. De clip behorende bij Because You're Gone Song wist me alvast weer uitstekend op te warmen dus kom maar op was mijn gedachte!

Helaas bleek er een vertraging te zijn bij platenmaatschappij Southern Records waardoor de cd waarschijnlijk pas komende maandag op de post gaat. Als goedmakertje hadden ze dan wel weer een download beschikbaar van Genderful, het vervolg op haar samenwerking met Paul Wallfisch dat van start gaat met gelijk het langste nummer van dit album genaamd Tomorrow Will Be. Hier horen we een klein beetje invloeden van haar oudere albums terug. Het klinkt vrij lichtvoetig en nauwelijks cabaretesque en zeker niet vergelijkbaar met het vorige album vol covers.
daar brengt Miss Annie Regrets gelijk verandering in, want dit ademt de sfeer van When Good Things Happen to Bad Pianos: een donkere nachtclub met een vaudeville-sfeer. Het nummer duurt helaas wel heel erg kort en voor je het weet verandert vaudeville in jazzy met een paar heerlijke strijkers die het een zwieresque sfeertje meegeven; Suitcase Full of Secrets is heerlijk zwijmelen met je geliefde op de dansvloer en dan wel in stijl uiteraard, want dat heeft dit nummer zelf ook namelijk.
Billy Martin's Requiem is zeker niet het bekende piano-georiënteerde werk dat we van dit duo kennen. Akoestische gitaar is hier dominant met daaroverheen een haast rappende Annie. Hiermee lijkt het haast wel of er een zon-zee-strand sfeertje ontstaat (zou Jack Johnson stiekem meedoen?!). Maar Little Annie is en blijft de excentrieke lady die ze is, en het nummer is stekelig genoeg om je niet aan het strand bij ondergaande zon in te beelden. Wel klinkt het behoorlijk toegankelijk, alleen zal haar stem voor velen een probleem zijn want die is nu eenmaal opvallend en in dit nummer laat ze daar veel kanten van horen. Ook tekstueel gezien een opvallend nummer over Billy Martin, New York Yankees manager (overleden op eerste kerstdag 1989).
In the Bar Womb is dan weer wel een piano-song. Het is toch een sfeertje waar ik vertrouwd mee ben als het gaat om de combinatie Annie-Wallfisch. Het zorgt in elk geval voor een uitstekende afwisseling.
Het nummer duurt niet lang en al snel gaat het over in alweer een door piano gedragen nummer genaamd Because You're Gone Song. Het is een hypnotiserend nummer waar we Wallfisch ook horen zingen op de achtergrond, maar het is Annie die de hoofdrol opeist. Het sfeertje met de strijkers hoor ik ook regelmatig terug bij Frédérique Spigt, en laat dat nu net één van mijn favoriete artiesten van eigen bodem zijn.
We blijven de nachtclubsfeer behouden op Cutesy Bootsies waar ik Litte Annie zo op het podium zie zitten met Paul achter de piano (op YouTube zwerven wat van die livebeelden rond). Lekker nummertje met een uistekende sfeer.
Het lijkt er op dat het duo de piano weer helemaal in ere hersteld heeft want Zexy Zen Like Zage borduurt naadloos voort op de vorige nummers. Het klinkt heel intiem, alsof ze hoogstpersoonlijk en alleen voor jou in je huiskamer staan te spelen.
Carried Away wordt in de promo-praatjes omschreven als 'art-house-cinema-soundtrack glamour' en ik kan me daar wel in vinden. Het nummer heeft wat zwierigs in zich en klinkt minder nachtclub-achtig. Het wist al snel mijn hart te veroveren.
God Song is een onderonsje tussen Little Annie en God. Je zou denken dat we dan met een gedragen nummer te maken hebben, of in elk geval een hoop soberheid op piano, maar niets van dat alles: dit nummer ademt Zuid-Amerika uit. Tropische klanken dus en een dansbaar nummer waar de blazers hun zonnigste kant laten horen. Zo kende ik haar nog niet!
Adrianna is de afsluiting van een ruime 40 minuten Genderful. Het nummer opent eens niet met zang van Little Annie maar ik neem aan die van Paul Wallfisch (heb de cd nog niet in handen, dus kan het nu niet verifiëren). We duiken met dit nummer nog eenmaal de cabaret-nachtclub in en de piano staat weer helemaal centraal.

Het is duidelijk dat dit album toch wel verschilt van de voorganger die vol stond met covers maar dan wel op uitmuntende wijze voorgedragen. Daar was het de piano en de piano alleen die het gezicht bepaalde.
Op Genderful waait het meerdere kanten op en weet het toch allemaal goed binnen een bepaald kader te blijven. Ze zorgen ervoor dat mijn liefde voor deze muziek nog wel even blijft voortduren.
Misschien iets minder hartveroverend dan When Good Things Happen to Bad Pianos (of is de verrassing er gewoon een beetje af?) en niet zo ongelooflijk verpletterend als Songs from the Coalmine Canary (alhoewel ook die tijd nodig had en dat mijn favoriete album uit 2006 werd net voor Real Life van Joan As Police Woman), maar zeker heel erg de moeite waard en tot nu toe zeker behordend tot het betere werk van dit jaar en qua beoordeling doet het er niet voor onder.

En het is het jaartje wel op deze manier: deze nieuwe Little Annie, onlangs een nieuwe Baby Dee, Marc Almond komt in juni met zijn Varieté en Antony schijnt dit najaar met zijn nieuwe album Swan Lights te komen. Allemaal artiesten die opereren in dezelfde muzikale hoek en die geregeld ook met elkaar het podium delen.

This is some lady! Little Annie alias Annie Anxiety of zoals haar echte naam luidt: Annie Bandez heeft een markante stem met rafelrandjes. Daarmee vertelt ze verhalen over verloren liefdes, verkeerde vrienden en hachelijke avonturen. De sfeer die wordt opgeroepen is die van een rokerige nachtclub, chique maar verlopen. Hoe glamoureus kan de zelfkant van het leven zijn? Zij weet er alles van. Nagenoeg elk nummer dat ze zingt zou haar autobiografie zou kunnen zijn. Veelzijdig is ze ook nog. Ze is zangeres, componiste, schilderes, schrijfster, danseres, spoken word-artieste en actrice. Haar cv met muzikale samenwerkingen mag er ook zijn: Coil, King Gongo Powers, Adrian Sherwood, Crass, Rubella Ballett, Wolfgang Press, Paul Oakenfold, Marc Almond. Haar laatste wapenfeiten zijn een soloalbum uitgebracht in 2006 Songs from the Coalmine Canary geproduceerd door Antony Hegarty (Antony and the Johnsons) en een samenwerking met pianist Paul Wallfish: Good Things Happen To Bad Pianos (2008).

Ze doet me denken aan Marianne Faithfull maar dan met humor en zelfrelativering. In de wereld van Annie kan het gevaarlijk en donker zijn maar het wordt nooit zwaar. Dat wordt al geïllustreerd door wat ze zelf zegt over de turbulente periode toen ze als zestienjarige New York onveilig maakte en haar eerste podiumervaring in Max's Kansas City opdeed. "Well it was so much fun down here because I lived in this neighbourhood on 5th Street and you couldn't pay anybody to live down here then - in the 70s, so it was cheap and it was funky and you had Max's Kansas City up the street and it was all the leftover Warhol crew and the Belmore Cafeteria at night and it was funky, dangerous - but funky, and I was little kid, so it was wonderfully glamorous. That was until the 80s came and everyone dropped dead, you know what I mean?"

Bestond haar vorige album met pianist Paul Wallfish nog uit covers van rock- en popklassiekers - een hachelijke exercitie die ze glansrijk volbracht - hun nieuwe album Genderful is gevarieerder van opzet, sfeer en muzikale begeleiding. En zoals we van haar gewend zijn: elk nummer vormt een verhaal op zich. Tante Annie zal je wel even vertellen hoe het leven je op veelvuldige wijze kan tekenen. En dat doet ze onnavolgbaar. In het openingsnummer Tomorrow will be is ze te horen in de hoedanigheid van spoken word-artieste. Het nummer doet in gebruik van spreekstem denken aan Freddy and me van Songs from the Coalmine Canary maar niet in muzikale begeleiding. Er wordt een aangenaam kabbelend bedje gelegd van elektronica en drumcomputer. Het refrein wordt gevormd door een even aanstekelijke als prettig vreemd aandoende samenzang met Paul Wallfish. Het spaarzame gebruik van electronica geeft het geheel net dat arty sfeertje mee zonder het 'arty farty' te laten zijn. Want Annie duldt geen moeilijkdoenerij. Haar spreekstem zal ze meer rappend gebruiken in het prachtnummer Billy Martin Requiem, weer doorspekt met lekker ongemakkelijke samenzang. Een perfecte ode aan door haar bewonderde mannen. Maar er is natuurlijk ook het klassieke pianosong repertoire waarbij ze zich als een vis in het water voelt zoals In the Bar Womb, Cutesy Bootsies, Zexy Zen Zage en het werkelijk magnifieke Because You're Gone Song. Dat nummer is ijzingwekkend ontroerend. Op de videoclip huilt ze tranen met tuiten. Totaal over de top. Maar zij komt er met gemak mee weg. Waarom? Ze heeft klasse. En het is juist dat beetje zelfrelativering in haar intonatie die alle ellende waar ze over zingt zo behapbaar maakt. Toegankelijk, nergens geforceerd en op veel momenten oprecht ontroerend. Thank you Lord, for Little Annie!