Roky Erickson with Okkervil River - True Love Cast Out All Evil (2010)

Ben zeer benieuwd, het nummer 'Goodbye Sweet Dreams' klinkt alvast erg lekker...

Behoorlijk fraai na één luisterbeurt. Vooral Please, Judge en het schitterend getitelde True Love Cast Out All Evil vind ik erg sterk. Ja, deze ga ik nog vaak luisteren, alleen wel jammer dat meneer Sheff vaak zo nauwelijks hoorbaar meezingt, al is dat natuurlijk ook heel logisch.

oeijoei, erg nieuwsgierig, Roky is een held!!

Inderdaad, en Okkervil River een geweldige band, dus ik ben ook zeer benieuwd!

Roky Erickson with Okkervil River is een interessante samenwerking, maar wel een aparte. Okkervil River is folkband uit Texas die al wat langer bestaat, maar nog altijd niet de erkenning hebben gekregen die ze verdienen. Het is ze helaas niet gelukt om mee te liften op het succes van de lichting folkbands van de afgelopen paar jaar, waaronder Bon Iver, Fleet Foxes en mijn favoriet Mumford & Sons. Maar hoe ondergewaardeerd Okkervil River ook is, dit project draait vooral om de rockveteraan Roky Erickson, eveneens uit Austin in Texas, maar met heel wat meer ervaring. De beste man is nu 62 jaar oud en de gemiddelde muziekliefhebber zal hem kennen van zijn voormalige band The 13th Floor Elevators, waarmee hij het psychedelische genre zo ongeveer uitvond en waarvoor hij de hit You're Gonna Miss me schreef, dat behalve op hun debuutalbum ook tussen allerlei andere vage '60s-nummers is te vinden op de befaamde Nuggets-compilatie. De man mag toch wel lichtelijk gestoord genoemd worden; in de jaren '80 verklaarde Erickson bezeten te zijn door een Martiaan. Samen met de muzikanten van Okkervil River heeft hij de de op zijn minst intrigerende plaat True Love Cast Out All Evil uitgebracht.

Om maar meteen een vooroordeel uit de weg te ruimen: dit album klinkt niet als de 13th Floor Elevators. Roky Erickson is inmiddels 45 jaar ouder en klinkt dus als een oude man. De keuze voor rockmuziek met een lo-fi tintje en een lichte folk-inslag is dus logisch en misschien valt er op sommige momenten nog een glimp te horen van de vroegere Roky, maar niet meer dan dat.

Dat gezegd hebbende is het tijd om de muziek op dit album onder de loep te nemen. Het lo-fi element waar ik eerder over sprak is van alle nummers het beste te horen op de opener, Devotional Number One. Een paar valse gitaarakkoorden, murmelingen op de achtergrond en hoge zang, overgoten met een dosis ruis, zorgen dat de muziek meer klinkt als Sparklehorse dan als Okkervil River. Wel leuk, maar met zulke geluidsexperimenten valt geen popplaat te vullen en gelukkig blijkt op het korte intermezzo Ain't Blues Too Sad dat het geluid van dit groepje muzikanten toch iets geraffineerder is, met een uitgebreider instrumentarium. Maar echt begint het album pas bij Goodbye Sweet Dreams, dat dan ook meteen één van de allerbeste liedjes op het album is. Een soundschets: voortstuwende drums, ruige gitaren flink naar de achtergrond gemixt, vervreemdend lieflijke piano-akkoorden en de oude-mannen-stem, krakend maar niet zwak en met een laagje echo, van Roky Erickson. De muziek klinkt alsof Erickson het leed van de wereld op zich draagt en Okkervil River het er weer vanaf probeert te spelen, een soort constante spanning. Dat de ex-psychedelicus nog steeds van experimenteren houdt (waar Okkervil River ook niet vies van is) is te horen in het ontsporende einde.

De rest van de liedjes borduurt verder op dit geluid en ook het instrumentgebruik blijft hetzelfde, met uitzondering van de toegevoegde violen en blazers hier en daar, maar die blijven altijd subtiel op de achtergrond, wat niet betekent dat de muziek ook maar een moment langdradig of eenvormig wordt, maar wel dat er simpelweg weinig over het album te zeggen valt. De meeste liedjes zijn gedragen ballads, vol overtuiging gezongen en evengoed begeleid, en de enkele up-tempo nummers hebben nog altijd het tempo van een bejaarde. Een echt vlot nummer als You're Gonna Miss Me of iets anders uit zijn garagerock-periode is niet te vinden op deze CD, maar iets als Goodbye Sweet Dreams is prima te doen. Het titelnummer, True Love Cast Out All Evil dus, is dan weer een voorbeeld van een echte rockballade en enkel John Lawman, het ruigste nummer van de plaat met de meest gruizige sound, wijkt echt af.

Zo'n duidelijk vormgegeven geluid, het ontbreken van echt slechte nummers (maar wel een enkel niemendalletje, hoor) en de instrumentale beheersing die uit alle nummers spreekt zijn allen voorbeelden van het hoorbare vakmanschap van zowel frontman Roky Erickson als de band Okkervil River. Ze weten hoe een nummer in elkaar moet zitten, hoe een album over de hele lengte spannend blijft en hebben ook goed nagedacht over hoe hun band moet klinken. Daar is niks op tegen, maar zorgt er wel voor dat een deel van de spontaniteit in de muziek verloren gaat. En het gecontroleerde geluid op True Love Cast Out All Evil is soms moeilijk te doorgronden of intensief om naar te luisteren, ondanks de uitgewerkte spanningsbogen. Roky Erickson heeft zich naast gitaarspeler en liedjesschrijver duidelijk ontpopt tot een goed zanger, en de samenwerking met Okkervil River is eigenlijk in elk opzicht perfect. Het hele project heeft maar één minpunt: waarom is de band nog niet aan een Europese tour begonnen? Voorlopig zal ik het met de CD moeten doen en als die niks aan kracht inboet gedurende 2010 verwacht ik een hoge notering in mijn persoonlijke jaarlijstje voor mijn nieuwe rollatorrockheld.

Eerder verschenen op: Beautiful Freaks - alternative music pirate radio / reviews - beautifulfreaks.nl

John Lawman

Mooie plaat, elk nummer heeft wel iets. 'True Love Cast Out All Evil', 'Goodbye Sweet Dreams' en 'Be And Bring Me Home' springen er voorlopig bovenuit.

3,5 sterren

Nooit geweten dat Roky Erickson de man van 13th floor elevators was.
Dit is dat een hele mooie stap die hij maakt waarbij nieuw publiek wordt bereikt. En voor Okkervil geldt waarschijnlijk dat ze met een held aan het spelen zijn. Dat biedt mogelijkheden.
En het levert een erg leuke en gevarieerde plaat op, met een lekker geluid.

Allmusic was erg lovend over dit album, ik moet er binnenkort maar eens achteraan gaan.

Doe dat maar eens, Stijn.