Sad Whisperings - Sensitive to Autumn (1993)

Sad Whisperings heeft bij mijn weten maar één plaat uitgebracht. De peinzende doom/death lijkt op een uitgeklede versie van The Gathering ten tijde van Always of Orphanage. Dus geen breed uitwaaierende toetsenpartijen maar gewoon de basis met wat kleine accentjes. Echt log en traag wordt het nergens. De dubbele bassdrums houden het tempo er regelmatig in. Er zijn zelfs wat polkaritmes te bespeuren. Toch vind ik het een wat tussen de wal en het schip plaat. Als je het tempo verhoogt, mag je ook best wat agressiever klinken en als je het tempo verlaagt, mag het ook best wat depressiever. De matte grunts dragen ook niet echt bij aan een wervelende show. Daar had Orphanage ook altijd een beetje last van. De oude Paradise Lost of de oude Anathema bijvoorbeeld wisten hun doom/death dan toch met veel meer pathos te brengen.