ZZ Top - Tejas (1976)

Biezonder fijn plaatje van deze boogie rockers. Lang voor hun tijd dat ze het moesten hebben van hun mooie clips.
Toen was ZZ Top véél minder bekend in Europa, maar dat maakt dit er geen minder plaatje op, integendeel.
De muziek is minder commercieel, en veel meer rootsy.
Hoogtepunt is voor mij het bezwerende EL DIABLO (de duivel), die gitaarpartij is mooi gespeeld, het heeft een zweverig en mysteries en zwoel sfeertje.
Ten Dollar Man en It's Only Love zijn flinke stevige rockers, alsook het tekstueel bizarre Arrested For Driving While Blind !
Erg sfeervol plaatje ! 4 STERREN ! ****

Deze plaat dateert uit de tijd dat de dieren nog spraken en dat er nog geweldig MOOIE PLATENHOEZEN gemaakt werden !
Dit is er zo één !

Bijzondere plaat indeed. Ijzersterke, spannende songs met een lekkere bluesrocksound!!!

Kanttekening is wel dat je die ouwe ZZ Top platen toch op vinyl moet hebben. Ongehoord wat ze met die CD re-issues hebben gedaan. Drums opnieuw inspelen en shit: FOEI! Daar gaat die lekkere ouwe Ludwig drumsound van Beard. Op de LP bonkt zijn basdrum als een ouwe wasteil en klinkt zijn snare zo hoog alsof het vel op springen staan. GEWELDIG!!!

Op vinyl scoren dus...

Als je de apparatuur niet meer hebt om elpees af te spelen... tja, dan ben je wel afgewezen op ceedees !

Maar bedankt voor de tip, mocht ik me ooit opnieuw een semi-professionele draaitafel aanschaffe !

Hun beste! Gortdroog en werkelijk alles is raak. Het ruige platteland op zijn best..

It's only love is heel erg rolling stones .
Lekker plaatje indeed!

Yep! El Diablo is MIETERS goed; dat zweeft en spint.... onbeschrijflijke song!

Deze heb ik nu ook beluisterd en ja wat moet ik nu hiervan zeggen.

Vind hem totaal anders dan de eerste 4 albums. Wat gladder en subtieler vooral, maar vooral ook radiovriendelijker. De echte oude blues rock sound van hun eerste 4 albums is op deze nauwlijks te vinden vind ik.

Ik vind het beslist geen slecht album ofzo, maar totaal anders dan ik gewend was van de eerste 4 albums. De eerste 2 nummers en Ten Dollar Man vind ik echt geweldig, net als het laatste nummer wat totaal instrumentaal is.

Mooi album om eens te draaien als je eens iets anders van deze heren wilt horen.

Ik vind het ook zeker niet hun beste hierna komen er nog 2 mindere vooral El Degüello.
Persoonlijk vind ik Ten Dollar Man en Enjoy and Get It On hier de topnummers.

Het laatste instrumentale nummer is werkelijk schitterend en erg sfeervol neergezet.

Enjoy En Get It is inderdaad ook een erg mooi nummer net als Pan Am High Way Blues ook eigenlijk, samen met Ten Dollar men 3 mooie vlotte nummers achter elkaar aan.

Snappie Kakkie, Avalon Hideaway en She's A Heartbreaker kan ik voorlopig nog even niets mee.

El Diablo is weer een heel ander mooi bezwerend nummer.

Hmm lijkt wel een groei album dit, daar waar de eerste 4 albums recht voor de raap zijn ontdek ik in deze steeds meer.

Ik heb deze plaat inmiddels wel 10 keer gedraaid nu, maar Snappie Kakkie en het country georienteerde She's A Heartbreaker heb ik nog steeds niets mee. Avalon Hideaway vind ik nu inmiddels toch een lekker ritme inzitten.

De rest is gewoon erg goed, en ze hebben een erg sfeervol plaatje hiermee afgeleverd waar veel variatie inzit. Meer dan in hun 4 voorgaande platen.

Deguello heb ik nog niet in zijn geheel gehoord, maar al hun jaren 70 albums zijn enorm de moeite waard. De nummers die ik ken van Deguello vind ik ook mooie nummers.

Stem verhoogd naar 4*

34 minuten zwoele bluesrock zoals alleen dit drietal het kon maken.

Erg korte plaat, met name als je ziet hoe lang cds tegenwoordig duren.

Maar elke minuut is wel raak en overdonderend.

Asleep in the Desert is echt een kicken nummer!

Dit is inderdaad een prachtig album met vooral een magische afsluiter. Hier staan eigenlijk maar 2 nummers op waar ik niet zoveel mee heb, maar eigenlijk is dit echt een album zonder skipmoment, net als Rio Grande Mud dat ook is. De andere vroege ZZ Top albums moeten het meer van de losse bekende nummers hebben en niet van het gehele album volgens mij.

Fandango, het debuut en Tres Hombres bedoel ik daar eigenlijk mee, albums met hun bekendste singles, maar ook met mindere nummers. Deze en Rio Grande Mud zijn echt als albums bedoeld, want echt een single heb ik er niet van gehoord. Of tenminste geen nummer die ik er al eerder van kon.

Ik vind dit een zwak album van ZZ Top

Snappie Kakkie, Avalon Hideaway en She's A Heartbreaker vind ik de
slechte nummers op dit album.

Drie nummers zijn goed

Arrested For Driving While Blind,
Ten Dollar Man en It's Only Love.

De rest is matig.

Dit klinkt nog als de "oude" ZZ Top.Iets minder als de eerste 3, maar nog zeker de moeite waard.

”Tejas” is wederom een heerlijk broeierig moeras bluesrock album van ZZ Top. De gitaar van Gibson gromt en bromt en vormt samen met de pompende bas voor een lekker gruizig bluesritme. Wat dat betreft klinkt ”Tejas” als een kenmerkend ZZ Top album. Toch hoor je op ”Tejas” al een wat toegankelijker/mainstream geluid. Het geluid dat pas echt tot bloei komt op ”Eliminator”. Vooral in de refreintjes (met name op de tweede helft van het album) komt dat goed tot uiting. Persoonlijk ben ik niet zo van de ZZ Top van ”Eliminator”, maar op ”Tejas” vind ik het een goede combinatie met het vuigere geluid van de vroege albums. Hoogtepunten vind ik ”Arrested for Driving While Blind” en het dreigende ”El Diablo”. Diezelfde sfeer komt ook mooi bovendrijven op het instrumentale ”Asleep in the Desert”. ”Tejas” schets bovenal een desolate woestijnsfeer. Heerlijk om naar te luisteren, vooral instrumentaal gezien. Ik vind ”Tres Hombres” hun beste album, maar ”Tejas” is gewoon goed en ZZ Top ten voeten uit.

M'n favoriete ZZ-top album. Klinkt fantastisch op vinyl. met name El diablo, dat je langzaam optilt en meevoert, om vervolgens weer 'n zachte landing te maken.

Afterburner vond ik destijds helemaal geweldig en was mijn eerste ontmoeting met ZZ Top. Velen jaren later een verzamelaar aangeschaft en zo met de rest van het repertoire in aanraking gekomen.

It's Only Love en zijn lekkere Blues Rock nummers. Bij El Diablo denk ik wat een lekker lazy nummer maat een mooie basloop. Snappy Kakkie laat een bijna vals gitaargeluid horen. Enjoy and Get It On laat weer een lekker Blues geluid horen om daarna over te gaan naar het heftige Ten Dollar Man. De stem klinkt rauw en de instrumenteren raggen er lekker op los. Jammer dat er gebruikt wordt van Fade Oud bij enkele nummers. Dat had echt beter gekund. Pan Am Highway Blues is leuk met de samenzang maar niet echt bijzonder.Avalon Hideaway klinkt lekker opzwepend met mooi gitaar en slagwerk. She's a Heartbreaker is voor mij het hoogtepunt van het album en had voor mij het album af mogen sluiten maar dat doet Asleep in the Desert. Bij elkaar gezien een prettig afwisselend typisch Amerikaans album.

Wat een heerlijk bezwerend nummer is Asleep in the desert eigenlijk! Heb hem nu opstaan, maar het hele album blijft toch echt genieten.

Ik had me er veel van voorgetsteld, maar het is geen ZZ-topper dit album. Het begint goed, maar de tweede helft van het album vind ik maar ZoZo. Het is het net niet. Wel nog 3* vanwege die eerste paar nummers. Gedeeld 42 in de jaarlijst Oor van 1977.

De productie is inderdaad luchtiger en radiovriendelijker. Geheel mee eens Ricardo . Het gitaarspel is met tijd en wijlen wat subtieler en cleaner. Za Blues zit er natuurlijk nog vet in verwekt. Maar lang niet meer zo vettig en recht toe recht aan gespeeld dan we eerder van de mannen gewend waren. Af en toe hoor je op deze waar de volgende plaat naar toe zou gaan. Is dat erg ? Ik vind van niet.

Ik ben wel van mening dat ZZ Top nooit een plaat gemaakt heeft waarbij alle nummers toppers zijn. Op iedere plaat kom ik wel een paar tegen die me nix doen of zelfs waardeloos zijn.

De opener vind ik aardig. Arrested for Driving While Blind is vanouds klassiek ZZ Top werk. Met een Gibbons die weer eens laat horen waarom ik zo graag naar hem luister. Wat kan die man toch lekker spelen. Hij verstaat de kunst om een aantal tonen te herhalen en gaat dan rustig verder met zijn solo. Zonder dat dat gaat vervelen. Top heeft er wel een handje van om met verdomd lelijke en irritante fade outs te komen. Want ook Driving wordt nu niet bepaald lekker subtiel/mooi beëindigd. Gibbons is heerlijk clean op dreef bij El Diablo. En zijn toch wel cool gebrabbel (zang) past uitstekend. De drie volgende 3zijn vrij goede nummers. Maar er zit wat mij betreft geen klassiek werk tussen. Pan Am Highway Blues hoeft voor mij niet. Avolon is zeker weer te pruimen. She's a Heartbreaker erg matig. Asleep in the Desert is ook niet geweldig.

Zoals de meeste jaren 70 platen van ZZ Top krijgt ook Tejas drieëneenhalve pingel.

De drums op de Sixpack remix waar de Tejas cd uitgave van afgenomen is zijn niet opnieuw ingespeeld maar voorzien van nieuwe geluidseffecten zoals bv. echo. Vandaar het behoorlijke verschil. Ook de gitaren zijn bewerkt en heavyier gemaakt. Beetje de Eliminator sound. Geen onverdeeld succes. Orginele LP's klinken absoluut mooier.

Absoluut! Het is een onbegrijpelijke beslissing geweest dat de originele CD-uitgave uit 1987 van die bewerkte drums heeft. Waarschijnlijk wilden ze inderdaad een soort Eliminator- of Afterburner-sound creëren met hun oude materiaal, maar dat was een hopeloze misser. Ik heb het album in die versie wel eens gehoord, maar het klinkt voor geen meter. Begrijp me goed, ik kan Eliminator en Afterburner ook zeer waarderen, maar daar past het bij het totaalgeluid. Hier echter in het geheel niet. Ik heb begrepen dat alle afzonderlijke CD-versies zo klinken; alleen de versie in een set met al hun CD's bevat de originele opnamen. Je vraagt je af waarom ze dat nooit hebben rechtgezet, terwijl er altijd veel kritiek op is geweest.

Een remaster van Degüello bevatte weer de originele opnamen, maar zo'n CD-versie is hier nog niet van verschenen. Deze staat dus nog op mijn verlanglijstje, hetzij als originele CD, hetzij als redelijk geprijsde LP, maar die laatste ben ik ook nog nooit tegengekomen.
Aan de andere kant, heel naarstig ben ik er ook niet naar op zoek, want ik deel bovenstaande meningen dat dit maar een gemiddelde ZZ-Topplaat is. Een paar uitschieters, met name Arrested for driving, maar toch ook veel matig songmateriaal, al is het gitaarwerk zoals altijd in orde. Ik ben overigens wel een liefhebber van het nogal afwijkende slotnummer. Het heeft een wat spookachtig geluid en past niet erg bij de rest van het album, maar ik vind het wel sfeer hebben. Hoe vaker ik het beluister, hoe beter ik het ga vinden. Behoort voor mij inmiddels tot de toppers van het album.

Stapje terug tov eerdere releases. Productie is wat mat en het onbevangene lijkt er wat af. Ook zijn lang niet alle songs van hoog niveau. Muzikaal kleuren ze het wel goed in , maar de standaard lag hoog na eerdere albums en ze blijven wat achter. Wel speciale vermelding voor de afsluiter en het slepende El Diablo .3 en halve ster.

Op deze plaat weet ZZ Top als geen ander de perfecte brug te slaan tussen Southern Rock en Texas Blues(rock). The Lone Star State is toch altijd wel een beetje een geval apart geweest, maar veel muzikanten trokken samen op met bijvoorbeeld Skynyrd, the Allmans, Marshall Tucker, etc. Daardoor beïnvloedden veel bands elkaar ook. De band zag deze plaat als een overgangsplaat, al wisten ze zelf niet zo goed waarvandaan en waarnaartoe die overgang was.

Vaak wordt deze plaat dat ook als iets minder gezien dat de voorgaande. Maar ik heb echt een zwak voor deze plaat. En dat zal ongetwijfeld komen, omdat ik de band voornamelijk via deze plaat heb leren kennen, en de fantastische en mysterieuze hoes me zo aanspreekt. Songmatig wordt deze plaat verweten dat het vergeetbare liedjes bevat, maar ik kan me in elke song wel vinden.

Ik heb deze op lp, dus misschien dat dat ook erg mee speelt, want op lp klinkt deze plaat volledig authentiek en heb je de oorspronkelijke productie en die klinkt heerlijk zwoel.

Voor diegenen die vinden dat ZZ Top hier wat aan power inboet, kan ik de volgende Texaanse bands aanbevelen, die ook op het snijvlak van Texas Blues en Southern Rock opereren: Point Blank - Point Blank (1976) , Nitzinger - Live Better Electrically (1976) en Thunder - Thunder (1974) . Allemaal van rond deze tijd. Ik weet niet of het te streamen is, of op cd verkrijgbaar is.

Deze heb ik ook nog in de kast staan. Was 'm eerlijk gezegd vergeten op de één of andere manier Onterecht want dit is een meer dan prima album. De mannen trekken de lijn van de albums hiervoor schijnbaar moeiteloos door. Zo verrekte laid back, swingend en groovy. Heerlijk!

Het laatste album van een tijdperk. In hun eigen contreien (lees: de Verenigde Staten) inmiddels al de status van megasterren, maar de wereldwijde doorbaak zou wat later komen, na een hiatus van drie jaar waarin ze hun baard konden laten groeien.