Ella Fitzgerald & Duke Ellington - Ella at Duke's Place (1965)

Niet een van de bekendste cd's van Ella met Duke Ellington. Misschien wel behorend tot een van de beste. Ella legt zoals zo vaak veel soul in haar vertolkingen: mij pakt ze daar telkens toch weer mee in. Something to live for is zo'n voorbeeld.
Dan krijg je Flower is a lovesome thing en Passion flower. Hierin komt haar wat lagere stem tot een goed recht.
I Like the sunrise is ontroerend, ook tekstueel.
Azure is geweldig, vooral het stuk waar de band verdwijnt en Ella en Duke op piano samen verder gaan.
Imagine my frustration is gewoon een lekker nummer en Duke's place idem dito: prachtig hoe ze hier weer samenwerken.
Brown-Skin Gal (In the Calico Gown) vind ik een mooi nummer doordat het langzaam start en omslaat in een swingend stuk.
What Am I Here For? is tekstueel gezien weer erg grappig en afsluiter Cotton Tail valt op door de vocale improvisaties van Miss Fitzgerald.
Memorabel album, misschien iets minder bekend, maar zeker noemenswaardig !
Zachary, jongen, laat deze in je jazz-avonturen niet door je vingers glippen

Aha, bedankt voor de tip, aERo - ik zag het al bij de nieuwe toevoegingen: Ella & Duke op één plaat. Nou, dacht ik - dit kan haast niet verkeerd gaan

Zal zaterdagavond meer weten te vertellen over http://www.musicmeter.nl/?album=18411 - heb 'em gekocht voor mijn vaders verjaardag (ook een bedankt richting pa, die me tenslotte Fitzgerald voor 't eerst liet horen )

Ah, daar ben ik ook benieuwd naar, want deze cd lonkt erg verleidelijk, alleen de prijs wat minder (of beter: ).
Alhoewel ..... ik ben over 2 weken jarig (hint hint).

Briljante plaat, vanwaar zo weinig aandacht hiervoor?

Kreeg deze van een jazz-liefhebbende-pa van een vriendje van mijn broertje (jaja, contacten moet je hebben hè?) en die gaf mij deze LP cadeau, en daar ben ik verschrikkelijk blij mee! Wat een práchtige stem heeft Ella, niet normaal.. En dat niet alleen, want de compositites die er achter zitten zijn ook nog meer dan goed: al met al maakt dat hiervan een erg sterke plaat van Ella en Duke.

Mogen heus wel wat meer mensen naar luisteren, hoor..

Dat is nu, bijna 10 jaar later, aan het gebeuren (wist je nog dat je dit bericht ooit hebt geschreven, Masimo?)!

Niet eens zo lang geleden een mooie docu gekeken over Ella, erg interessant, al kwamen haar samenwerkingen met o.a. Louis Armstrong en deze Duke Ellington niet bepaald uitgebreid aan bod. Hoeft ook niet, natuurlijk; over Ella, haar leven en haar zangkunsten kan al genoeg verteld worden om anderhalf à twee uur vol te maken.

Het riante Duke Ellington Orchestra zorgt hier voor en geweldige achtergrond waarop Ella haar kunsten kan loslaten. Ze lijkt wel te schilderen met haar stem; zachte penseelstreken over het neergelegde canvas, doordrenkt met soul en wat schilfertjes melancholie. Ik krijg het er altijd gezellig warm van.

Ook in de wat minder serieuze nummers blinkt Ella uit, met een kwinkslag hier en wat vocale acrobatiek daar. Ze slaagt er steevast in het juiste gevoel over te brengen, en dat vind ik erg knap.

4 sterren