Explosions in the Sky - How Strange, Innocence (2000)

Deze eerste spruit van de jongens van EitS klinkt ook prima hoor. Wellicht wat minder van die weemoedige wegsmeltmomenten en wat ongepolijster in de afwerking, maar dat is ze wat mij betreft snel vergeven.

Let op die geleidelijke versnelling aan het einde van Time Stops ! Weergaloos gewoon.

Even een schot voor de boeg dan maar: (voorlopig) 4*

Wat een top band is dit! Dit is het eerste album van EITS en ook voor mij het eerste album dat ik van hun ken. Wel erg dat ik het album en de band pas een paar weken ken, want dit is echt goed... Weet iemand of de andere albums van EITS ook zo goed zijn??

Veel beter nog, zeker qua geluid/productie! Dat ik deze 3,5* geef, en Those Who Tell the Truth 5,0* geeft het verschil op z'n minst een klein beetje aan.

Wat een heerlijk album, blijft vermakelijk deze muziek. De soundtracks van Friday night lights zijn ook erg prettig:)

echt gek dat ik hier tot een maand of 2 geleden nog nooit iets erover heb gehoord en nu kan ik het niet missen..

De voorloper van Those Who Tell The Truth bevalt me al wat beter, maar Explosions zal wel nooit echt aan mij besteed zijn. Ik blijf het wat saaie muziek vinden, zonder echte hoogtepunten, elk nummer is inwisselbaar voor de volgende. De intense stukken voelen gezocht, en doen me maar bar weinig. Sorry mensen, maar ook hier moet ik weer een matig cijfer geven. 2,5*.

Ik vind het eerlijk gezegd nog meevallen, die stem van jou.

15 november staan ze trouwens in Paradiso.

Ik ben mild vandaag

Nee maar serieus: het is niet echt vervelend om naar te luisteren, ik vind het alleen zo weinig bijzonder. Het brengt geen emotie in me los, maar doet me anderzijds ook weer niet braken...

Ik heb deze nog niet gehoord, maar ik vind de latere platen van Explosions dus juist vol staan met hoogtepunten en bijzonder emotioneel. Maar goed, jou pakt het blijkbaar niet. Jammer, maar gelukkig vind je andere dingen dan weer wel mooi. Je bent niet helemaal verloren voor de muziek. :)

Mij raakt het best diep... Zou het zo mooi vinden, live te aanschouwen... maar om half elf...beetje laat en afstand is te groot

Tja, wat wil je er voor over hebben, ik kom er speciaal voor uit Groningen met de auto die avond.

Prima muziek dit ! Jammer alleen dat het om louter instrumentale muziek gaat waardoor er te weinig variatie in de muziek zit ! 3*
Met een goede zanger was de stemwaardering stukken hoger uitgevallen !

Oef, ik hoef hier echt geen zang bij... Leidt alleen maar af.

Precies herman, ik moet er niet aan denken dat hier een zanger bij zat.

En die variatie zit er echt wel in hoor, gewoon iets vaker luisteren. Wel jammer dat de productie niet al te goed is, maar de nummers zelf zijn echt sterk, ook op dit debuut al

Inderdaad. Zelf hebben ze een beetje een haatliefde-verhouding met dit album (zie tekstje in het cd-boekje), ze waren ook nog niet zo lang bij elkaar toen dit werd opgenomen. Maar desalniettemin wel een mooi plaatje, al haalt dit het niet bij het latere werk.

Eerste werk dat ik van de mannen hoor. Het heeft wel iets. Wegdromen is makkelijk hierbij. Ik heb het gevoel dat ze nog niet alles uithalen dat ze in hun mars hebben.

De volgende platen zijn veel beter volgens critici dus ik ben benieuwd want het klinkt interessant.

Ik zal het zeker niet bij 1 luisterbeurt laten.

3.5*

Het debuut van onzer favoriet importproduct uit Texas is inderdaad een ruwer, minder gepolijst album dan pakweg het liefelijk meanderende (en zeer zeker ook uitstekende) the earth is not a cold dead place. Maar is dit wel een nadeel? Naar mijn onbescheiden mening zéér zeker niet. Voor een groep die het sowieso moet hebben van zijn majesteuze crescendo's voegt dat scherpe kantje enkel een substantiele dosis kwaliteit toe. Luister bijvoorbeeld naar de huiveringwekkende opbouw van time stops. Episch, monumentaal gitaarwerk met een climax die nauwelijks zijn gelijke kent. Beste post-rock plaat ever? Yep, yep. Superlatieven tekort om deze te beschrijven. Simpelweg essentieel!

Time Stops is echt een heel erg mooi nummer!

Ik vind dit debuut zeker niet onverdienstelijk. De nummers zijn allemaal erg sterk, alleen de productie is soms een beetje schraal. Ik ken verder alleen The Earth is not a Cold Dead Place (die ik wel duidelijk sterker vind). Toch vind ik het wat rauwere, wat ongepolijstere dat deze plaat heeft ook heel mooi. Toch ruim 4*

De climax van Magic Hours Heerlijk hoe er opeens uit mijn rechterbox een gruizig gitaargeluid komt voor een seconde, nog een keer of 3 terugkomt om dan te eindigen met die hemelsmooie climax.

Explosions in the Sky is 1 van mijn favoriete postrockbands. Telkens weer weten ze de mooiste melodiën op een schoteltje aan te bieden. How Strange, Innocence doet wat minimaler aan dan de rest van hun werk. De productie is wat ruwer en de gitaren ruiziger. De songs zijn niet allemaal even sterk als op de twee opvolgers, maar toch zijn hier een paar pareltjes op te vinden en vormt het allemaal een mooi geheel. In tegenstelling tot vele andere postrockbands kiezen de mannen zelden voor een enorme geluidsclimax. Ze moeten het meer van fijne ritmeveranderingen en details hebben en laat hen dat nu net onderscheiden van de grijze middenmoot. En wanneer ze wel naar een overdonderende climax toeleven slagen ze er met verve in, zoals op het magistrale Magic Hours. Een mooie melodie wordt gespeeld wanneer er opeens een gruizig gitaargeluid voor een seconde te horen is. Al snel komt de gitaar terug, maar nu wat voor langer. Wat een manier om de spanning op te bouwen! En als de gitaar er dan helemaal inkomt zorgt dit voor een overweldigende climax die tegelijkertijd zeer melodieus blijft. Iets waar niet veel bands in weten te slagen. Minpuntje is dat de opbouw soms wat saai is. Het eerste deel van Magic Stops is bijvoorbeeld nogal oninteressant en sleept zich tergend traag voort, maar wanneer de song in de tweede helft een radicale wending neemt komt het nummer los van de grond. De extra gitaar speelt een luchtig rifje en langzaamaan versnelt het ritme. De drums komen erin en na een tijdje ruimt de gitaarrif plaats voor weer wat gruiziger gitaarwerk en knetterende percussie.

Deze band is erg populair op deze site.
Ik had er nog nooit van gehoord.
Dankzij youtube nu wel.

Instrumentale muziek, zover ik kan ondervinden, met de nadruk op lange uitgesponnen nummers, meer gebaseerd op emotie en sfeer, dan op vakmanschap.
Het nummer dat ik luisterde (Magic Hours) klinkt in mijn oren zelfs een beetje vals.

Ik zou graag willen dat ik dit ook goed vind. Wat is de stijl van deze muziek, shoegaze, alternative?
Ik hoor zoveel nieuwe stijlen, de laatste tijd.

Postrock. En wat mij betreft pak je in de genre dit album derbij: *shels - Plains of the Purple Buffalo (2011) Hier zit wat meer toeters en bellen in. Meer variatie en ik vermoed dat je dat beter trekt dan deze EitS

Ik las al door bij andere albums. Ik ben bang dat het hele genre niet aan mij besteedt is. Ik las Mogwai en Mono.
Ik raak (tenminste ik raakte) danig gefrustreerd van de muziek.

Terwijl ik wel weer graag naar spacerock en bijvoorbeeld dingetjes als Pineapple Thief en Oceansize luister.

Ach, misschien komt het nog. En misschien nooit. Ben toch meer een oude lul, qua muziekstijl.