Bonnie Raitt - Longing in Their Hearts (1994)

Amai !!!!!!!!
Geen berichten .......een ramp......waar zijn we in godsnaam mee bezig .........gaat dit hier nog over muziek.......
Dit is een prachtig album van Bonnie , niet haar beste maar 1 van haar betere ....goeie songs , goed gespeeld , vooral zijzelf op slide .....goeie teksten en prachtige covers ......
Dit is muziek met nog een HART mensen ......

Nou, zover wil ik niet gaan, maar het is inderdaad wel opmerkelijk dat hier nog niks bij staat. Terwijl dit destijds toch een redelijk populair en goed verkopend album was. Maar kennelijk snel vergeten door de meeste mensen.

Ik heb 'm destijds ook gekocht, maar al heel lang niet meer gedraaid. Maar het was na haar comeback-album Nick of time het zoveelste plaatje waarop Bonnie min of meer hetzelfde deed: paar eigen nummers, paar goed gekozen covers, een iets te cleane productie, maar altijd weer die sterke stem van haar in combinatie met haar onmiskenbare slide-gitaarspel.

Een beetje op safe dus, maar wel gewoon een goed album. In mijn herinnering werden de eerste twee nummers als single destijds nog regelmatig op de radio gedraaid. Ze vormen een uitstekende start van dit album. Verder staan met name de rustige liedjes me nog het meest bij: You, Storm warning en de geslaagde cover van Jackson Browne's dimming of the day. Maar bij sommige titels kan ik me helemaal niks meer voorstellen, die zijn wat in de vergetelheid geraakt. Weet je wat, ik stop 'm vanavond weer eens in de CD-lade...

Goed idee Gaucho......gene cover van Jackson Browne maar van de ex Fairport Convention man Richard Thompson .....het is je vergeven ......lol......:-)

Tja, hoe ik daar nou weer bij kom... Dat heb je als je reageert op een album-update zonder het album recentelijk daadwerkelijk beluisterd te hebben. Achteraf denk ik dat het komt doordat dat nummer ook op het hierop volgende live-album Road tested staat, waar het gevolgd wordt door Jackson Browne's My opening farewell. Die live-plaat heb ik in de jaren 90 wel regelmatig gedraaid, in tegenstelling tot deze, dus daar zal wel iets van zijn blijven hangen.

Inmiddels heb ik dit album de afgelopen dagen een paar keer tot me genomen, en ik snap wel een beetje waarom ik hem niet vaker gedraaid heb. Vrij veel nummers van dit album doen me in eerste instantie niet zoveel, maar als je ze vaker draait, komen ze toch wat meer tot leven. Nummers als Cool clear water en Circle dance (allebei eigen composities van Bonnie trouwens) lijken in eerste instantie wat voort te kabbelen, maar zijn bij nadere beluistering toch best sterk. Met name het laatstgenoemde nummer, wat ook een goede tekst heeft.

Toch is dit voor Bonnie Raitt-begrippen een vrij doorsnee plaatje. Niet slecht, maar ook niet echt een hoogvlieger. Het is gemaakt volgens precies dezelfde uitgangspunten als de twee succesvolle voorgangers en ik vind 'm per saldo toch een slagje minder. Bonnie doet altijd wel 1 of 2 Stax-achtige nummers per album, die vaak lekker klinken, maar I sho' do vind ik hier toch erg eenvormig en monotoon. Feeling of falling, nog zo'n Stax-achtig nummer, is dan weer een stuk beter, ook door dat instrumentale staartje.

Maar het blijft een feit dat Dimming of the day veruit het sterkste nummer is, samen met Love sneakin' up on you. De laatste heeft een lekker swingende groove. Ook de afsluitende akoestische blues Shadow of doubt is een hoogtepuntje.

Tis ok ........:-)