Mike Patton - Mondo Cane (2010)

Ik ben benieuwd wat dit gaat worden.

Is op Rapidshare al te vinden. Ben hem nu aan het downloaden. Ben benieuwd, waar ik al jaren terug onder de indruk was van de optredens die ik op Youtube zag.

Mike Patton is performing a collection of covers of Italian pop songs from the ?50s, ?60s and ?70s with the Metropole Orchestra.

dat is ut dus

maar je download waarschijnlijk de live versie en dat is niet deze plaat volgens mij

Daar kom ik nu ook achter

Toch....Urlo Negro.... erg goed!

Mike gooit alles uit de kast. In de gaten houden.

zit nu bij nummer 3

ouderwets patton en snufje mr bungle

“If you like orchestral music and have a heart in your fucking chest, you will like this record.” Aldus Mike Patton. Ben benieuwd

wow, love it immediately bij nummer 4!

dit gaat vaker gedraaid worden komende tijd, knappe produktie ook

sjonge, wat een gave plaat zeg, nu 2 keer gedraaid

patton weet enorm te boeien met dit project

niet as usual vol met gelikte effecten, geluiden ten tijde van bungle en tomahawk, nee , ene gevoelige mooi gezongen plaat die bol staat van de zuiderse sferen

nu al ene 5

Ik ben er ook van gecharmeerd.

Stuk voor stuk heerlijke interpretaties.

Vanaf 4 mei te koop. Ik ga alvast beginnen sparen.


Er staat geen enkel nummer op waarvan ik het origineel ken, maar de muziek is sterk genoeg om mij deep down in nostalgie onder te dompelen. Quello che conta.

Mike Patton maakt een plaat met Italiaanse covers, ik kon het bijna niet geloven en stond er wat huiverig tegenover. Maar Meneer Patton bewijst hier weeral mijn ongelijk. Sinds gisteren al een paar keer beluisterd via de luisterpaal en deze Mondo Cane is echt wel de moeite. Zoals hierboven al gezegd is, 't zijn vooral de zuiderse sferen die het doen , maar Patton's stem is ook fantastisch. Heel af en toe brullen en tieren (Urlo Negro), maar vooral met heel veel gevoel gezongen. Goeie plaat.

Interessant, ik had verwacht (en volgens mij ook gelezen) dat het een compilatie van live opnames uit de Europese tour (2008?) zou zijn. Nou luister ik die bootleg van het paradiso concert (waar ik overigens bij was ) best wel vaak dus vond ik deze release met de helft minder nummers niet zo boeiend, maar het is dus een studio opname en heb m nu een keer gehoord en het voegt duidelijk wat toe! Jeej, ik houd ervan als het beter uitpakt dan ik had verwacht

Is dit een verzamel/live-album?

studio?

en al dat publiek dan?

ingemixt?

geloof ik niet

klinkt iig als authentiek livewerk

dan heb je waarschijnlijk de bootleg gedownload want op luisterpaal is er toch echt een een versie zonder publiek

Ik heb de nummers live gehoord in Paradiso en al direct onder de indruk. Wat een show was dat, super !

mooi zo want het draagt enorm bij aan de sfeer die de plaat uitademt

voor ene bootleg klinktie ook fantastisch btw

Ik heb het al aangepast!

Zelf had ik ook al die live bootleg uit Amsterdam. Maar deze studioversie is ook meer dan briljant.

Een paar jaar terug in Paradiso was dit niet minder dan briljant, dus deze plaat zal aangeschaft moeten worden. Een perfecte soundtrack voor deze zomer in de auto naar en door Italië.

Dit album stond zonet op in de Metalzone terwijl ik daar aan het rondneuzen was en het viel me dik tegen nu.

Per ongeluk een concert van Patton met het orkest binnen gehaald. Klonk niet verkeerd op het eerste gehoor. Freaky Italiaans, welkome afwisseling hier

Gaat erg richting de Patton ten tijde van Mr. Bungles 'California'. Een Patton die me erg goed bevalt.

Die bootleg heb ik ook. Geweldige show, vooral de eerste acht á negen nummers. Voor het eerst dat ik de Italiaanse taal mooi vind klinken in muziek...

Sympathieke plaat van een topmuzikant. Voor de echte fan.

Fantastische plaat! Had 'm wel eerder gecheckt, maar het viel toen niet zo op z'n plaats als nu.
Kunstige kitsch van de enige man van wie ik een huwelijksaanzoek werkelijk positief zou overwegen...
Geen volle mep nog, dus geen cijfer voor nu, maar een dikke negen zit er in gedachten minstens in.

Michael Allan Patton verdient een standbeeld - liefst in zijn toepasselijk geheten geboortestadje Eureka.

De man die altijd fraai laveert tussen kunst en kitsch, de ene keer een wanstaltig plaatje uitpoept en de andere keer met bloedmooie songs op de proppen komt. Patton intrigeert, stoot af, palmt je in, beledigt, voert vaak een act op maar kan ook zeer openhartig uit de hoek komen. Mondo Cane is alweer meer dan 10 jaar oud en het album heeft wel een bepaalde charme. Oude Italiaanse crooners worden in een Patton jasje gestoken, Mike gooit er zijn eigen sausje overheen maar zoekt niet de grenzen op, sterker nog, de plaat ademt jaren 60/70 met een hedendaagse sound. Voor mijn gevoel klinkt Patton als een volbloed Italiaan, hij heeft dan ook een relatie met een Italiaanse en resideerde ook lange tijd in dit land. Hoewel de klassieke setting zorgt voor een fraaie muzikale omlijsting dwalen mijn gedachten toch na enkele songs af. Of het komt door de taal, of het feit dat Patton voor mijn gevoel een trucje doet, als geheel blijft het toch wat afstandelijk. Het songmateriaal is zeker niet slecht en dat de beste man een wereldzanger is - zowel figuurlijk als letterlijk - staat als een paal boven water, de plaat overtuigd mij niet helemaal. Een kwestie van doseren.