Antonio Carlos Jobim - Stone Flower (1970)

Volgens vele kenners Jobims beste en creatiefste album, kortom een meesterwerk.
Volgens Jobim zelf ook een van zijn favoriete albums, waarover hij in 1994 zei : " Ik denk dat dit album uit 1970 nog steeds modern klinkt "

Echt een album die moet groeien, en steeds beter word.
geproduceerd door Creed Taylor en gearrangeerd door Eumir Deato en recorded door engineer Rudy van Gelder .

Prachtig album! Beste ontdekking sinds tijden. Als ik de persoon voor mij moet geloven wordt het alleen maar beter.

Geweldig album ! Brazil kende ik al van de gelijknamige film van Gilliam. Desondanks valt me nu op dat de drum-partij van dit nummer echt geniaal is. Dit album gaat de komende dagen op repeat staan

Nog gescoord op de beurs in Utrecht. Die halve zool vroeg er 50 euro voor. Ik liep al weer weg maar kreeg het mee voor 20 euro (vooruit dan maar). Daar doe ik het dan nog wel voor want het is zeker een mooie plaat.

Die laatste minuut van Amparo... veel dichter bij de hemel kan een mens tijdens zijn leven niet komen.

Een album vol Bossa Nova, maar wel één waar de grenzen gezocht worden binnen het genre. Exemplarisch daarvoor is het nummer "God and the Devil in the Land of the Sun" , waar vooral de sopraan saxofoon op de voorgrond staat. Prachig! Tweede favoriet is "Amparo" , welke behoorlijk aangezet start , maar eindigt in pure verstilling. Dankzij Hubert Laws zijn fluitsolo is dit een prachtig mooi nummer geworden.

"Ruik ik daar de lente?" Met de fijne klanken van Jobim is de winter voorbij. Prachtplaat.

Ook de herfst ingaan met deze plaat is geen straf. Dik vier sterren met een optie op meer.
Portugees vind ik, met Duits en Frans, één van de mooiste talen die ik ken - op dit moment.

Stone Flower is nog immer een van mijn favoriete jazzplaten. Enerzijds zwoel en zomers, maar anderzijds onderkoeld en gewichtig. De strijkers laten de muziek romantisch aanvoelen, hoewel de aanstekelijke ritmes verzekeren dat van bombasme nauwelijks sprake is. Brazil is daarenboven een klassieker van jewelste die nog steeds een glimlach op mijn gezicht tovert. Het zou hier mijn lievelingsnummer zijn geweest, als deze plaat niet ook Amparo zou bevatten. Een tragische wals die werkelijk fenomenaal eindigt.

Heerlijke laid-back Latin jazz bossa nova stijl.
Vond onlangs de originele persing van deze LP, de amerikaanse van Gelder persing uit 1970, en die klinkt werkelijk verbluffend.
Daar kan geen CD tegenop.