Axel Rudi Pell - The Crest (2010)

Ik ben wel benieuwd in deze nieuwe Axel Rudi Pell. Weer één van de vele interessante cd's die dit jaar gereleased worden.

Op zich is deze muziek natuurlijk verre van origineel maar wel perfect uitgevoerd. Goed gitaarspel, geweldige zang en errug lekker!!!

Sterk album van Axel Rudi Pell en zijn maten. Wat behoorlijk opvalt is de geweldig volle productie en het niveau van de nummers is praktisch over de gehele linie behoorlijk hoog. Ook mag The Crest zeker gezien worden als één van Pell's meest heavy albums.
Vooral de eerste helft is fantastisch met knallers als "Too Late", "Devil Zone" en het briljante "Dreaming Dead" die op de Deluxe Edition nog als extra track is terug te vinden in de zg. Extended Version, die mij gevoelsmatig eigenlijk iets te lang duurt. Pell schittert tijdens de gitaarsolo-stukken, echter is het nummer net te lang om de volle 11 minuten te blijven boeien, dus prefereer ik in dit geval de normale versie.
Ook staat er in de vorm van "Dark Waves of the Sea" een vervolg op van de Pell-klassieker "Oceans of Time". Zelfs het originele refrein komt nog even éénmalig om de hoek kijken en past perfect bij de muziek, die thematisch weinig afwijkt van het origineel. Echter waar "Oceans of Time" een soort van ballad is, is "Dark Waves of the Sea - The Dark Side" dat niet.
Helaas kakt het niveau naar het einde toe een beetje in, wat vooral te wijten valt aan het wat onnodig lang voortkabbelende instrumentale "Noblesse Oblige", die zeker een minuut of 1,5 korter had gemogen van mij.
De Deluxe Edition bevat overigens, naast de Extended Version van "Dreaming Dead", ook nog een extra live-album met daarop de registratie zoals ie ook al op de DVD One Night Live was uitgebracht, dus da's natuurlijk erg leuk.

The Crest is een behoorlijk degelijk en stevig Pell-album en zeker één van de betere. Voorlopig hou ik het op 4 dikke punten.

Wauw, wat een prachtig album is dit!
Ik kan er niet veel meer over kwijt... Too late is voor mij de uitschieter tot nu toe, dat kan mss later nog veranderen.

The crest heeft me toch wel enigzins verrast,wat een lekkere heavy schijf!
Mystica en Tales of the crown vond ik kwalitatief niet slecht,maar wel een tikkie minder als Shadow zone en Kings and Queens,maar hier is het gebodene gelukkig weer van betere kwaliteit.
De opener Too late is weliswaar een lekker pakkende song,maar ik genoot nog meer van de wat gemenere nummers als Dreaming dead Devil zone en....natuurlijk Dark waves of the sea,wat een supernummer.
Minpuntje is toch wel dat Noblesse oblige,dat had wel wegggelaten mogen worden.
The end of our time is overigens ook een mooie meeslepende afsluiter.

Niet bepaald vernieuwend natuurlijk,maar waarschijnlijk wil Pell dat ook gewoon niet en voelt hij zich het best met wat hij al jaren doet en wil hij de fans die hij nu heeft ook behouden en niet [al te veel]teleurstellen.

Hopelijk wordt de nieuwe Pell weer net zo'n knaller maar het zou me niet verbazen als er dit jaar eerst nog even een balladvezamelaar tussenkomt.