Magenta - Seven (2004)

De zeven zonden op een sublieme manier in symfonische muziek omgezet. Was Revolutions nog nog duidelijk geinspireerd op bestaande groepen, hier laat Magenta en meer eigen symfonische geluid horen met Christina (achternaam wordt nergens genoemd) achter de mikrofoon. Voor mij, een van de hoogtepunten van 2004.

Ter info: 20 mei a.s. samen met Satellite (Polen) in de Boerderij, Zoetermeer.

Overigens, dit album vind ik beduidend beter dan het debuut hoewel ik wel vind dat qua opname het nog wel een beetje vlak klinkt. Maar met mijn geluidsinstallatie weet ik er nog wel het nodige van te maken waardoor ik het prettiger vind om er naar te luisteren.

Wist ik al ChrisX, maar toch bedankt.

Dit alles i.v.m. het jubileum van IOPages.

Ga je er heen?

Daar zit ik wel aan te denken.

Op 1 juni komt het nieuwe album 'Home' uit.

Concept album over de avonturen van een vrouw die in de jaren 70 vanuit Liverpool emigreert naar de VS.

De muzikale richting zoals ingeslagen op 'Seven', zal verder uitgebouwd worden.

Op het album zal ook Troy Donockley (Iona, Mostly Autumn) te horen zijn.

Kijk ik erg naar uit !!

Wat een flauwe plaat... steekt qua meligheid zelfs Mostly Autumn naar de kroon... 2*

Het is een symfonische plaat, zonder het 'rock' element, maar wel op een hele subtiele manier gedaan.

Ja wanneer je dat flauw noemt ..............

Potdulleme, daar kwam snel een reactie op...

Ik zou het toch ook wel een rockplaat willen noemen, zeker gezien de sterke verwevenheid van de Genesis-invloeden. Haar stem helpt me bepaald niet mee, als je die heel mooi vindt, slaat het oordeel waarschijnlijk precies naar de andere kant door.

Op zich heeft ze best een mooie stem maar waar ik het meest moeite mee heb, is dat te weinig emotie in haar stem hoor.

Dus mij spreekt de muziek meer aan dan haar stem. Hoor ik liever Heather. Je hoort dat de muziek met liefde voor de symfonische muziek is gemaakt.

U is ook fan van Glass Hammer?

Zie verder bij Glass Hammer, 'The inconsolable secret' is één van de beste albums van vorig jaar!!

ik ging zelf even kijken nadat ik het gevraagd had en begreep aldaar dat het noemen van de naam Glass Hammer voor jou niet zo veel nieuwswaarde had...

Kan iemand mij vertellen of deze cd een kopieer beveiliging heeft?

Volgens mij niet, ik heb een aantal nummers zonder problemen op mijn MP3 speler gezet. Maar je moet gewoon dit album kopen

Ik heb hem nog niet helemaal gehoord, maar hij is zeker anders als home. Meer mening en stem komt nog wel.

Een plaat die een apart plekje heeft gekregen, omdat het een unieke stijl heeft (in mijn ogen). Misschien dat ik hem nog verhoog, wie weet.

nu de avonden weer wat korter worden, is het tijd voor wat melancholie, rustige melodieuze progrock, met een zangeres die je of goed of helemaal niets vindt.

er is nu ook een special edition van deze plaat verschenen met een bonus dvd met daarop het album in 5.1 en verder 3 live video's, interview met Rob Reed van ruim een half uur en een docu "inside the mix" welke maar liefst 80 minuten klokt!

Overigens wordt de plaat daar uiteraard niet veel beter van...

Toch best een fijne plaat, al lijdt het duidelijk aan het 'te veel'-euvel. Reed had er mijns inziens goed aan gedaan om een minuut of twintig weg te laten (kortere nummers dus, minder nummers lijkt me geen optie ). Nu blijkt ook uit andere albums dat het concept 'less is more' aan hem niet besteed is, maar goed...

Christina Booth heeft zeker een mooie stem maar wel een die bij tijd en wijle wat vlak is, waardoor het wat begint te vervelen (zeker als ze ook nog eens de tweede stem voor haar rekening neemt, slecht plan).

Door de hoge waardering op Progarchives was ik erg benieuwd naar deze plaat. Helaas, is dit album dan toch een grote teleurstelling voor me. Mooi dat ze hoorbaar beïnvloed zijn door Genesis, Yes, Mike Oldfield en King Crimson, maar doe dan wat met die invloeden. Een progcollage doet het gewoon niet voor me.

Daarnaast vind ik de muziek ook nog eens buitengewoon vlak. Er wordt vaak niet opgebouwd naar een mooie conclusie. De zangeres helpt dan ook niet echt. Geen verkeerde stem, maar veel emotie weet ze ook niet bij me op te wekken.

De muziek wordt dan weliswaar nergens echt verschrikkelijk. De band weet hier en daar zelfs wat leuke melodieën te voorschijn te toveren, maar veel ,meer dan wat fraaie stillevens wordt het niet. Leuk, maar daar hoef ik niet zo nodig een uur naar te gaan kijken. 2*

Man man,..... wat een mooie plaat. Sterke composities, fijn symfo-rock geluid en een voortreffelijke zangeres: Christine Booth. Beste hedendaagse symfy rock band.

Kan iemand mij vertellen wat de link is tussen de tekst van Sloth en de titel?
Of hebben ze gewoon de song onder de naam van de titel gezet omdat ze nu eenmaal een concept hadden?
-------------------------------------
Home on the plains
No fear for the future
Here all alone
Guide me Gitche Manitou

Life lived in peace
No fear for the future
I lie all alone
Guide me Gitche Manitou

Let your light rain down
Let your light rain down

Looking out across this land
Where man and buffalo once ran
We fought the rain, the desert sand
Set me free

Let your light rain down
Let your light rain down

Looking out across this land
Cheyanne Commanche and Sioux all ran
The blood of braves so close at hand
Set me free

Home on the plains
No fear for the future
Here all alone
Guide me Gitche Manitou

Life lived in peace
No fear for the future
I lie all alone
Guide me Gitche Manitou

Let your light rain down
Let your light rain down

I lie here as a mortal one
My spirit waits to roam your land
Oh Great One take me by the hand
Set me free

Gitche Manitou
Gitche Manitou
Take me to your land

Gitche Manitou
Gitche Manitou
Take me to your land