Threshold - Clone (1998)

Typisch een CD zonder echte hoogtepunten. Het luistert allemaal lekker weg, maar het spettert nergens. Probleem van deze band is dat de albums onderling teveel op elkaar lijken. Alsof ze hun eigen repertoir aan het klonen zijn. 2.0

Haha, op zich mee eens. Deze eerste CD met zanger Mac vind ik de minste met hem. Ik heb de ophef over deze CD die bijvoorbeeld op DPRP wordt gemaakt nooit begrepen, want dit is op zich een aardige CD maar er zijn veel betere van Threshold. Angels vind ik eigenlijk een heel goed nummer, en wat mij betreft is dit dan ook de topper van dit album.

Een topplaat, als je het mij vraagt.

Er wordt een lekkere sfeer neergezet.
En er wordt weer lekker geschoven met maatsoorten en rustige en harde stukken.

Sunrise on Mars lijkt wel een ode aan David Bowie (maar dan met een uitgebreidde solo aan het eind).

Van The Latent Gene is nog een langere versie beschikbaar, op een van de fanclub ceedees.

Toch een half puntje er bij. De productie is nog niet van wat we later van Threshold zouden horen en zanger Mac is nog wat zoekende hier en daar, ook niet vreemd want het is zijn 1ste album. Maar sommige nummers zitten toch wel erg goed in elkaar. Dus daarom een halfje er bij!

Gele sterren voor 3 en 9

Wat mij betreft de beste Theshold plaat...

Het drumwerk van Heany vind ik toch wat groovender dan van zijn vervanger...

De eerste plaat met Mac, wat ik ook meer dan prima vind... Damian Wilson is nooit zo mijn favoriet geweest...

Iets meer rock en iets minder metal, met name door de keyboardklanken (orgel, piano) die Richard West kiest...
De solo's van heren Midson, Groom en West schieten je om de oren en vervelen nergens, met name de eindstukken van resp. Voyager en Sunrise on Mars zijnvan ongekende klasse...

Het concept van deze plaat, geschreven door Jeary, verteld over het clonen en het maken van de perfecte mens en wat getrip etc... Ik raak halverwege de plaat altijd de draad kwijt...

Toen deze uitkwam was ik teleurgesteld. Met de nieuwe zanger MacDermott had ik erg veel moeite. De theatrale uithalen van Wilson waren een vertrouwde factor. En ook Glynn Morgan heeft een prettiger stemgeluid dan deze knakker. De songs spraken me buiten de ballades Goodbye Mother Earth en Sunrise On Mars me ook helemaal niet aan.

Uiteindelijk moest de plaat gewoon even rijpen. De overtuiging werd pas bewerkstelligd door de opvolgers Hypothetical en Critical Mass. Die platen leidden mij om de klankkleur van MacDermott heen en pakten me wel direct. Op die wijze zorgden ervoor dat ik me ook wat meer in Clone wilde verdiepen. Zo kwam ik ongeveer tot dezelfde conclusies die Ozric Spacefolk in zijn voorlaatste alinea trekt. De vocalist was de grootste hobbel en dus een kwestie van wennen. Met dien verstande dat ik er uiteindelijk evenveel plezier aan beleef als aan de overige Thresholdalbums.

Na het geweldige Psychedelicatessen was ik helemaal verknocht aan Threshold.

Dus heb met terugwerkende kracht het debuut gekocht en die vond ik stukken minder (door de zang maar ook de drumpartijen).
Ik was dan ook behoorlijk teleurgesteld dat op Extinct Instinct de oude zanger Damian Wilson weer de plaat had ingezongen.
De sound van de plaat was te gek, dus ik draaide hem toch wel.
Maar ik was wel blij dat Wilson na die plaat weer vertrok en Mac erbij kwam.

Toen brak mijn favoriete periode van de band aan, tot de dood van Mac.
Ik ben benieuwd naar de nieuwe plaat met wederom Wilson.
Ik trek zijn zangstem dus echt niet.
Misschien is het beter geworden.

Helemaal niets mis mee met dit album. Het is hooguit een tikkeltje harder dan de voorganger (iets minder prog). Mijn dubbelvinyl versie kent 3 bonus nummers, 2 live (erg goed trouwens) en een langere versie van The latent gene.

Prima progmetal met boeiende songs en prima productie. In een genre waar veel bands minder interessante albums uitbrengen vind ik Treshold eigenlijk met kop en schouders boven de rest uitsteken. Altijd songgericht verliest de band zichzelf nooit in instrumentaal gepriegel. 4 sterren

Moest ook heel erg wennen aan Mac, maar meer omdat ik zo'n grote fan was van Damian en de tweede cd (originele uitgave) bijzonder waardeer. De stem en passie van de man pakte me wel meteen op deze plaat, maar als zanger is hij toch van een minder allooi, hij knijpt hier en daar. Maar het past wel.
Misschien teveel van een zelfde tempo hier, maar de nummers zelf vind ik werkelijk bijzonder lekker. Geen enkel slecht of matig nummer nummer, bij Angels moest ik even slikken, maar pakte me toch wel. "Voyager", "Latent Gene", "Lovelorn" en "Goodbye Mother Earth", daar moet de plaat altijd hard... maar dan ook hard!
Na deze cd liet ik de band schieten tot de terugkeer van Damian, wat ik toen hoorde van Hypothetical klonk mij als een her-uitgekauwde versie van deze cd in de oren. Dat stelde me hevig teleur. Deze plaat heeft een geweldige sfeer.

De tweede cd was Psychedicatessen en was met zanger Glynn Morgan (ook weer de huidige zanger).

Van de eerste album zijn het debuut en de derde plaat met Damian. De live-EP Livedelica was ook met Glynn.

Ik ben het er wel over eens dat de band soms nogal lijdt aan zelfplagiaat. Ik vind stijl en genre wat beperkt, waardoor het snel op elkaar gaat lijken. Ik was afgehaakt na Subsurface, en heb ze pas herondekt na Legend of the Shires en de tussenliggende platen teruggeluisterd.

Ik leerde ze kennen met Psychedelicatessen en Clone werd uiteindeljjk mijn favoriet en draaide ik het vaakst. Rond 1998 was ik ook nog echt een prog-liefhebber (de stevige variant).

De tweede cd is ook heerlijk idd met Morgan, ik draai dan wel altijd de originele uitgave, de remaster had wel een beter geluid maar ook toegevoegde tweakjes, bleepjes en gilletjes die me irriteerde. Maar wat een geweldige cd is dat ook zeg. Vind ook wel dat de cd's met Wilson meer afwisseling kennen, gevarieerder zijn.
Maar deze Clone cd heeft wel een speciaal plaatsje bij me.

Dat klopt, ik schrok van de reissues. Ik dacht zelfs nieuwe drum- en toetsenpartijen te horen.

Ik draai al eeuwen geen cd's meer, dus zal als ik Threshold zou willen luisteren, moeten volstasn met een stream-versie, en dat zijn de remasterde versies.

Nj ben ik Threshold wel lichtelijk ontgroeid en ik vind ds band het niet waard om die dure lp-reissues te kopen. Maar soms volstaat de herinnering.

Re-issues/masters houd ik meestal ook totaal niet van, maar Megadeth en Threshold staan wat dat aangaat wel in de bedenkelijke top van de "WFT!?" lijstjes. Maar heel zelden word ik positief verrast dus wat dat aangaat.
Ontgroeid ben ik de band niet, vorige cd niet gehoord (alleen de single en die was mwah), maar van de komende cd (neem ik aan) wel de single gehoord en ik ben blij verrast, hier en daar best glad, maar over het algemeen een echt goed nummer, heerlijke Prog. in de heavy stijl met afwisseling. Ik raak weer enthousiast.

Ontgroeid?! Er is geen betere band in dit genre. Top of the bill!

Rond 1998 kocht je 1 a 2 cd's per maand (als je portemonnee dat überhaupt toeliet). Soms kocht je niet eens een cd, want ja drank en huur zijn duur. En vooral aan het begin van je carriére, waar je 12 banen per jaar hebt, is muziek kopen nogal een luxe.

Maar ik had wel deze cd gekocht, want Threshold, daar was ik fan van. Deze draaide ik ook continu. Ik had een discman en flutbaantjes, dus meerendeel van de tijd kon ik gewoon met de koptelefoon op naar muziek luisteren.

Platen uit die tijd ken ik zo ontzettend uit mijn hoofd, dat wanneer ik het nu weer opzet, ik elke zin kan meezingen, elke riff kan meeriffen en elke trommelslag kan meetrommelen.

Het knappe van Threshold is dat ze midtempo-metal toch spannend kunnen houden. De band heeft een gave om heel groovy te klinken in hun riffs en ritmes. Dit komt heel duidelijk naar voren in bijvoorbeeld Angels en Life's Too Good. Een ander aspect van Threshold is hun gave voor goede ballads. Daar waar veel metalbands veel te zoetsappige ballads schrijven, weet Threshold altijd weer een goede atmosferische ballad op hun plaat te zetten. Soms wel twee. In dit geval het aardige Change en het waanzinnige Sunrise on Mars, met een schitterende eindsolo.

Mac als zanger was een fantastische set. Want hoe goed Damian en Glynn ook zijn, Mac bepaalde voor een lange tijd echt de sound van de band. Ik weet niet eens of hij echt een technisch begaafde zanger is, maar hij heeft een authentieke stem en weet soms ook een lekker rauwe stem op te zetten. Zijn stem past ook het beste bij de tweede stem van bassist Jon Jeary.

Jon Jeary, je hoort nooit iemand over deze gigant. Behalve dat hij gewoon degelijke baslagen onder de riffs legt, is hij ook verantwoordelijk voor het leeuwendeel van de teksten en hier ook voor het concept. Deze conceptplaat heeft een vaag verhaal over klonen en volgens mij volgen we de hoofdpersoon (een gekloond iemand), die aan het eind in een soort delirium terechtkomt, een ruimtevlucht maakt, en denkt op Mars wakker te worden. Ik snap er niet heel veel van, maar volgens mij is dat het wel zo een beetje. Overigens werd je toen doodgegooid met conceptplaten, die je 9 van de 10 keer toch niet snapte (Operation Mindcrime en Streets waren dan nog de minst ingewikkelde).

Dan nog even over Richard West; voor het eerst heeft zijn toetsenklanken echt goed bij elkaar gezocht. Op enkele nummers hoor je faux-orgel en dat past eigenlijk best goed bij de band. Het piano-geluid die West gebruikt is ook spot-on. Klinkt helemaal prima, zoals op Sunrise on Mars. Op later platen zal West wat modernere geluiden (plug-ins misschien) gaan hanteren, maar hoe hij het op Clone inzet bevalt me zeer.

Voor zover ik me kan herinneren is dit ook de enige plaat met twee zangeressen (op een latere plaat zou er wel gast-grunter mee doen), te weten Tina Riley (zij zong ook mee op Pendragon's Not of This World) en Farrah West. Beiden zingen zowel de koorstukken als de zangharmonieën. Op Voyager II is de samenzang erg mooi.

De eerste Threshold-plaat trouwens, waar geen enkele song op staat, die ik oversla. Deze lijkt minder lang te duren dan Extinct Instinct, maar dat zijn luttele minuten. Gek hoe dat dan toch werkt in je brein. Deze plaat is ook veelzijdiger en heeft spannendere momenten. Je verveelt je nooit.