Giant - Promise Land (2010)

goede nieuwe plaat van deze melodieuze hardrock band.

last of the runaways was in de jaren 80 een behoorlijke klassieker in zijn genre; band had dan ook een grootse toekomst maar heeft die belofte helaas niet kunnen inlossen ondanks enkele puike platen.

Promise Land gaat geheel en al in hetzelfde stramien voort en is daarmee dus een prima plaat. Wel een nieuwe zanger (ex-zanger van Strangeways, eveneens een band die er mocht wezen in de jaren 80).

Schitterende comeback! Ondanks dat zanger Dann Huff niet meer van de partij is. Maar wat maakt het eigenlijk uit als we de geweldige Terry Brock ervoor terug krijgen?! Toegegeven; ik was vooraf wat sceptisch maar dat bleek na een keer of 3 luisteren totaal overbodig. Alle ingrediënten die deze band in het verleden zo geliefd maakte zijn nog steeds aanwezig; goede zang, fraaie hooks, subtiel synth werk en heerlijke refreinen.

Als Dann Huff niet meezingt, speelt hij dan wel gitaar?

Nee, ene John Roth doet dat. Broertje David Huff doet nog wel mee.

Okay, dan is de sound wel erg anders, lijkt me.

Toch ga ik er eens naar op zoek. Als Vielip en Ozwald het smaakt, dan mij meestal ook wel...

Volgens mij heeft Dann aan een aantal nummers wel meegeschreven. Ik vind het al met al niet zo gek veel anders klinken in vergelijking met vroeger. Die John Roth die Edwynn aanhaalt is trouwens de gitarist van Winger. Sinds '93 althans...

De laatste van Giant waarbij Dan Huff niet meer de spil vormt en waarbij de zang wordt overgenomen door een andere geweldenaar; Terry Brock. Vanuit die invalshoek hoor je mij zeker niet klagen en met de songs an sich is ook niet veel mis. Desalniettemin mis ik een beetje de sleazy invalshoek die de eerste twee platen van de band kenmerkte. Believer is een opener uit het boekje, catchy en een refrein dat schreeuwt om meegezongen te worden. Het titelnummer is aardig maar de mannen lijken wel niet echt te weten welke richting op te moeten met de song; desalniettemin bevat de song fraaie gitaarsolo's. Never Surrender is mij wat te eenvoudig en Our Love vormt de eerste ballad, redelijk maar zeker niet schokkend. Prisoner of Love begint direct met een fraaie groove en dito gitaarsolo, Brock weet daarnaast wel raad met enkele zanglijnen, een uitstekend nummer. Two Worlds Collide weet mij niet te overtuigen, hoewel het niet slecht in elkaar steekt. Plenty of Love kent dan weer een stuwend ritme, en steekt sterk in elkaar, het neigt ook wat meer naar de eerste 2 planten van Giant. Through My Eyes; een wat drakerig nummer, een weinig inspirerende song. I'll Wait For You is vlotter en hoewel het refrein wat eenvormig in elkaar steekt zijn het met name de gitaarsolo's die mij wel kunnen bekoren. Dying to See You; een vreselijke eenvormige ballad, de slechtste song op de schijf. Double Trouble is uptempo en degelijk. Save Me; het funky karakter heeft wel een bepaalde charme, echter eerder iets voor een Glenn Hughes dan voor Giant maar dat terzijde. Het is jammer dat Complicated Man niet tot de reguliere tracklist behoort, het is 1 van de betere nummers op de plaat. Conclusie, verzorgde degelijke AOR met een uitstekende Terry Brock en een heerlijk solerende John Roth. Desalniettemin mis ik net even echte hoogtepunten en kent de plaat een aantal 'inkakkers', het gebodene haalt echter alsnog een dikke voldoende.