Fiction Plane - Sparks (2010)

Ik heb de cd nu een aantal keer geluisterd en moet zeggen dat ik hem zeer kan waarderen. Deze band al vanaf het begin gevolgd en elke cd is voor mij de moeite waard. Vooral live zijn Joe en zn mannen erg goed.

Revenge en rusian LSD tot nu toe favoriet

Ik ben al een fan vanaf hun begin, 2x live gezien en wat een geweldige band ik ben hele weg van ze. Het album is een goed album zoals op Left Side Of The Brain staan hier gewoon goede nummers op maar moet wel zeggen dat ik bij sommige nummers even moet slikken van ''oeh joe gewaagd zo'n nummer''. Out Of my Face,Push Me Around,Revenge zijn voor mij de toppers van het album. Het album is iets minder dan Left Side Of The Brain maar toch een echt lekker nummer:D

Wat een briljante CD is dit; veel minder herhalend dan de vorige CD's. De tracks klinken veel volwassener. LaLa Song, Push Me Around, Talking, Revenge, Russian LSD... alles is gaaf. En de bonustracks zijn ook de moeite waard: Angel Eyes doet denken aan de Peppers, en Sadr City Blues is ook fijn om eindelijk als studiotrack te hebben.

Wat een geweldige cd weer van ze.
Op een of andere manier vervelen mij hun nummers niet.
Kan ook nog steeds luisteren naar hun vorige.

Deze nieuwe is weer zeker de moeite waard.
Iets harder en volwassener.
Draai hem sinds release elke dag 2 keer

Sterke derde plaat van Sumner en co, die volwassener klinkt dan hun doorbraak 'Left Side of the Brain', maar daardoor ook wat minder "radiovriendelijk". Zo schuwen ze het experiment niet in nummers als Two Sparks, Tommy, Russian LSD en Telephone Unknown.

Voorlopige favorieten: You Know You're Good, Out Of my Face, Push Me Around, Revenge en Zero. Ook het extra nummer Telephone Unknown is erg sterk.

De stem van Joe Sumner doet me op dit album al veel minder aan z'n vader denken, hij begint meer een eigen identiteit te krijgen. Al vind ik Zero wel 100% Sting.

Talking zou trouwens zo een Anouk nummer kunnen zijn.

De eerste drie nummers zijn erg aanstekelijk, en ook gewoon heel goed gedaan.

'Talking' is ook aanstekelijk, maar zoals hierboven al gezegd, het zou zo van Anouk kunnen zijn. Toch wat minder dus.. Al is die gitaarsolo wel lekker.

'Revenge' is ook niet slecht, maar zeker geen favoriet van mij. 'Two Sparks' daarentegen is dan weer op het niveau van de eerste drie nummers, zij het van een heel ander type.

In 'Tommy' klinkt het gitaargeluid een stuk smeriger, maar persoonlijk vind ik dat de stem van de zanger (zoon van Gordon Sumner aka Sting van The Police, wist ik niet..) er niet echt bij past. Maar als je dat wegdenkt, heb je gewoon een heerlijk, duister nummer. Vooral rond minuut 3 krijgen we een lekker tussenstuk.

Over 'Humanoid' heb ik hier nog niets gelezen, maar dat is toch ook weer een lekker nummer.

In 'Zero' klinkt de zang inderdaad erg Sting, maar het nummer klinkt ook gewoon erg The Police, vind ik. Leuk, rustig tussendoortje, in tegenstelling tot de andere nummers dan toch, meer niet.

'Russian LSD' heeft z'n titel niet gestolen, het nummer wijkt af van de rest van de nummers. Het nummer begint heel erg rustig, relaxed zelfs, maar barst dan toch uit na iets minder dan 3 minuten in lekker gitaargedrein. Gewaagd maar geslaagd, zou ik zeggen!

'Denied' is een leuke afsluiter, begint rustig, ingetogen zelfs, en ontvouwt zich op geheel eigen manier tot een wederom leuk in het gehoor liggende rocksong.

Een plaat met over het algemeen leuke rocksongs, en dan nog zoiets als 'Russian LSD', daar teken ik voor!

3,5 sterren

Prima album. Soms lijkt het alsof je Sting, de man zelf hoort zingen. Zeker wanneer hij de hoogte in gaat. Daarnaast is die constant reggae-achtige beat heel herkenbaar voor de familie Sumner. Er zijn natuurlijk wel wat uitzonderingen op deze plaat, maar veelal is het dat lekkere harken op de gitaar (La La La, Two Sparks, Push Me Around), zoals bij Two Sisters van Left Side of the Brain. Dit kun je altijd luisteren wat mij betreft. Overigens is de beste track de minst toegankelijke; Telephone Unknown.