Steve Mason - Boys Outside (2010)

Ik ben enorm blij dat er na het ter ziele gaan van mijn geliefde The Beta Band, nieuw werk verschenen is van Steve.

Een stevige brok minder avontuurlijk dan The Beta Band, maar niettemin een pracht van een groeiplaat. Je kan dit album bij elke gelegenheid (etentje, spellenavond, achtergrond bij het boekenlezen of liefhebben) aan hebben staan: het zal je niet tegenvallen.

Het is zijn unieke zachthoge stemgeluid die sowieso voor de herkenbaar heid zorgt en in de verte hoor je flarden van de - en nu zal ik ze niet meer vernoemen - Beta Band. De teksten zijn ingetogen, er worden veel vragen gesteld en weinig antwoorden gegeven.

Eén van mijn vijf favorieten van 2010.

Prachtplaat. Beluisterd omdat hij op Crossing Border staat en dat is bijna altijd wel raak.

Dit is een erg relaxed album zoals 'the whitest boy alive' dat eerder ook deed. Kun je idd prima opzetten tijdens een etentje, maar als je het album intens beluisterd geeft het een extra dimensie. Kortom; een briljant.

Prachtplaat. Beluisterd omdat hij Crossing Border staat en dat is bijna altijd wel raak.
Dit is een erg relaxed album zoals 'the whitest boy alive' dat eerder ook deed. Kun je idd prima opzetten tijdens een etentje, maar als je het album intens beluisterd geeft het een extra dimensie. Kortom; een briljant.

nu al een paar dagen op VPRO's luisterpaal ivm Crossing Border en het album blijft fascineren. Prachtige stem van Steve Mason doet af en toe denken Guy Garvey van Elbow.
Erg mooie en sfeervolle muziek hoewel ik uit enkele engelse artikelen begrijp dat de teksten vooral Steve Mason's depressieve gemoedstoestand schetsen.