A Tribute to Polnareff (1999)

In de vinylloods hadden ze weer heel wat cd's voor 1 euro, dus mijn uitpuilende kast is nog verder onder druk gezet. Deze cd zat daar ook bij. Door mijn Franse vrouw ben ik intussen redelijk ingevoerd in de Franse muziek. Maar Michel Polnareff behoort nou niet echt tot haar favorieten. In Nederland enkel bekend geworden met de nummers 'La Poupée Qui Fait Mon' ,'Love Me, Please Love Me' en waarschijnlijk 'Ame Caline'. Toch werd Michel Polnareff eind jaren 60 het Franse antwoord op David Bowie genoemd. Waarschijnlijk meer te maken met de uitdossingen van Michel Polnareff en zijn nep krullenhaar en brillen. Ook Elton John wordt genoemd als voorbeeld. Ik ken dus verder niet veel van hem, maar hij moet toch heel wat platen hebben gemaakt. Op Music Meter worden de eerste drie platen nog wel goede beoordeeld. Een rare kwibus met toch wel wat vreemde muziek, psychedelisch, chanson. Eigenlijk kwam zijn extravagantie pas na de eerste platen om de hoek kijken.
Ik kende dus weinig van deze artiest, maar toen ik zag welke artiesten meededen met deze tribute beloofde dat heel wat. Nick Cave, The Residents, Peter Hammill, Blaine L. Reiniger, Marc Almond, helden voor mij uit de jaren 80. Ik zie deze ook allemaal een tribute van Jacques Brel maken , maar die staat natuurlijk op een onbereikbare hoogte.
Ik kan deze uitvoeringen dus niet vergelijken met de originele, dat heeft ook weer zijn voordeel. Pulp trapt af, het tweede nummer is instrumentaal. Dan het eerste bekende nummer, dat benadert toch wel de oerversie van Polnareff. Het is wel in het Engels. Dat is het nummer van Blaine Reininger ook, een wat aparte uitvoering. Na het Afrikaanse geweld in nummer 5 krijgen we Louis Philippe. Ik ken hem niet, maar hij maakt een mooi meerstemmig nummer. Stem heeft wel wat weg van Dave. Steven Brown is net als Blaine Reininger bekend van Tuxedomoon (speelde saxofoon). Hij geeft 'zijn' nummer veel meer een Tuxedomoon tic mee dan Blaine Reininger. En hij zingt in het Frans met een heerlijk accent. Het nummer komt later nog een keer terug (Daphne Kaye). Spookie ( David King) ken ik niet, maar hij maakt er een echt Franse kwijlnummer van. Over de top en daardoor te pruimen. Nick Cave zingt ook in het Frans en wordt begeleid door een blazersensemble/orkest. Het is geen sterk nummer en ook niet echt te redden door Nick Cave. Dan de cult band de Residents. Zij mogen de tweede bekende hit van Polnareff onder handen nemen. Dat ongelooflijk romantische piano nummer wordt totaal verkracht door the Residents met hinnikende paarden en bombast, humor en gekte. The Gentle People is ook weer zo'n bizarre groep die het nummer La Mouche spelen. Ze doen dat aardig in de lijn van Polnareff himself. Peter Hammill dan. 'Jour apres jour' is een nummer van de nog jonge Polnareff en ik moet zeggen dat Peter Hammill daar een mooi nummer van maakt. Zijn Franse uitspraak is leuk en waarschijnlijk voorkomt de taal dat hij zich te buiten gaat in zijn bekende uithalen. Simon Warner , niet zo bekend, maar één album gemaakt met orkestrale muziek, redelijk beïnvloed door Jacques Brel, gaat los in zijn nummer. Flink georkestreerd. Ook dit nummer is uit de begin periode van Polnareff. De al eerder genoemde Daphne Kaye zorgt ook voor een spannende uitvoering van 'Sous Quelle Etoile Suis-jJe Né' Bill Pritchard, Engelse singer-songwriter die bekender is in Frankrijk is, maakt een mooi klein nummer van 'Je suis un homme´. Enkel zang en gitaar. 'Ame Caline' is ook redelijk bekend en Marc Almond maakt daar een eigen jaren 80 nummer van, met wat bombast. Pascal Comelade maakt met elektronica en speelgoedinstrumenten wel een geheel eigen versie (a la Yann Tiersen) van zijn nummer van Polnareff.
Je valt eigenlijk van de ene verbazing naar de andere, het gaat werkelijk alle kanten op. Je vraagt je af waarom deze muzikanten mee hebben gedaan met dit project om een nummer van de extravagante Polnareff te spelen. Het maakt wel nieuwsgierig naar een plaat van hemzelf, waarschijnlijk liefst één van zijn oudere.
Al met al een verrassend album.

Door dit tribute album ben ik het afgelopen jaar me meer gaan verdiepen in deze excentrieke, regelmatig provocerende Franse chansonnier. Een aantal oude vinylplaten ,cd's met een 5-cd verzamelbox als laatste aanwinst. Intussen ken ik dus van de meeste nummers hier ook de versie van Michel Polnareff. Ik begrijp intussen ook dat Michel Polnareff een omstreden fenomeen is en ook buiten Franse grenzen redelijke bekendheid genoot.
Daardoor beluister ik dit album toch met andere oren. Zag ik het eerst als wat komisch, nu denk ik toch echt dat de meeste artiesten toch met redelijk respect om zijn gegaan met de nummers, maar wel op eigen wijze onder handen hebben genomen.
Vandaar dat ik ook mijn sten met een half puntje verhoog. Ik las dat Polnareff dit voorjaar en zomer op 78 jarige leeftijd nog een fikse tournée gaat houden en dat is zeker niet in kleine zaaltjes, maar echt in de grote zalen van Frankrijk en één in België. De kaartjes gaan hard, dus vergeten is deze artiest nog niet.