Wall of Voodoo - Seven Days in Sammystown (1985)
mijn stem
6 stemmen
Verenigde Staten
Pop
Label: I.R.S.
-
Far Side of Crazy (4:03)
-
This Business of Love (4:34)
-
Faded Love (1:00)
-
Mona (4:59)
-
Room with a View (2:57)
-
Blackboard Sky (4:39)
-
Big City (4:28)
-
Dark as a Dungeon (4:41)
-
Museums (4:19)
-
Tragic Vaudeville (3:42)
-
(Don't Spill My) Courage (4:14)
0
geplaatst: 8 september 2025, 23:24 uur
Als ik het goed begrijp was de band zo'n beetje bezig bij het grote publiek door te breken, toen de band uiteen viel. Onder andere Ridgway verliet de band.
Hoe Prieboy hem vervangt, roept logischerwijs wat discussie op, met name op een song als Big City. Zijn stem en manier van zingen heeft namelijk wel wat weg van Ridgway, maar het ís het natuurlijk zeker niet.
Het is dan ook even wennen als je ze na elkaar hoort. Prieboys stem is soms iets minder krachtig. Slecht vind ik het echter zeker niet. Het bandgeluid blijft enigszins herkenbaar. Eerlijk gezegd vind ik het album op sommige momenten verrassend lekker en soms bijna verslavend. Dat geldt in het bijzonder voor Far Side of Crazy, waarbij ik zelfs af en toe moet denken aan Camouflage van Ridgway uit het jaar erna. Het in zekere zin eenvoudige This Business of Love wordt gedurende het nummer steeds beter, en (Don't Spill My) Courage klinkt als de basis voor het vrolijke Friday I'm in Love, maar is tekstueel geenszins vrolijk.
Ik kan het album nog niet in z'n geheel beoordelen, maar de 3,2 moet wat mij betreft niemand weerhouden om afzonderlijk eens wat nummers te gaan luisteren.
Hoe Prieboy hem vervangt, roept logischerwijs wat discussie op, met name op een song als Big City. Zijn stem en manier van zingen heeft namelijk wel wat weg van Ridgway, maar het ís het natuurlijk zeker niet.
Het is dan ook even wennen als je ze na elkaar hoort. Prieboys stem is soms iets minder krachtig. Slecht vind ik het echter zeker niet. Het bandgeluid blijft enigszins herkenbaar. Eerlijk gezegd vind ik het album op sommige momenten verrassend lekker en soms bijna verslavend. Dat geldt in het bijzonder voor Far Side of Crazy, waarbij ik zelfs af en toe moet denken aan Camouflage van Ridgway uit het jaar erna. Het in zekere zin eenvoudige This Business of Love wordt gedurende het nummer steeds beter, en (Don't Spill My) Courage klinkt als de basis voor het vrolijke Friday I'm in Love, maar is tekstueel geenszins vrolijk.
Ik kan het album nog niet in z'n geheel beoordelen, maar de 3,2 moet wat mij betreft niemand weerhouden om afzonderlijk eens wat nummers te gaan luisteren.
* denotes required fields.
* denotes required fields.