Casimir Operator - Catharsis (2010)

Dit album is vrij donker en zal al snel tot de darkwave gerekend worden, al is het zeker niet direct vergelijkbaar met gangbare darkwave.
Wat het voornamelijk ook donker maakt is de zang, die denk ik niet voor iedereen even toegankelijk zal zijn. Muzikaal gezien is het een soort reis die je meevoert door zowel soundscapes met zware gitaarmuren als door vederlichte soms bijna ambient-achtige droomlandschappen. Hier en daar is zelfs te horen dat Casimir Operator ook door jazz is beïnvloed.

Meer zeg ik er nog even niet over. Ik hoop een keer toe te komen aan een recensie, maar de laatste tijd vind ik daar de tijd en rust niet zo voor.
Ga in elk geval even wat nummers luisteren op de MySpace van Casimir Operator. Het eerste nummer wat daarop staat, Catharsis IV, is op het album een soort rustpunt, een bijna ambient-achtig nummer. Luister dus zeker verder dan dat nummer want het geeft geen beeld van het gehele album.[

Het klinkt zeker niet verkeerd, ik ben benieuwd naar het hele album.

Ik ga thuis zeker even luisteren.

Ben de laatste tijd weer meer electro/ambient aan het luisteren

De nummers op Myspace klinken zeker interessant. 1 naam die in ieder geval bij mij opkwam was Nine Inch Nails. Mensen die NIN haten moeten zich er echter niet door laten afschrikken, het was meer een gevoel dat ik kreeg. Ik kan mijn vinger er niet helemaal op leggen.

Het enige minpunt vind ik tot nu toe de zang van Catharsis V, die lijkt op Jonathan Davis van Korn (Ik heb echt een hekel aan die band).

Ik heb in ieder geval meegedaan aan de prijsvraag

Catharsis: Het Griekse woord voor reiniging van al je emoties nadat je net een mooie kunstvorm heb ervaren!

3 jaren Grieks waren dus toch niet voor niets

Het nummer dat in het felicitatietopic was geplaatst (nr. III?) vond ik heel fraai maar IV doet mij niet veel. Ik vind het teveel een herhaling van hetzelfde motief, eigenlijk een beetje zaaiii.

Dat doet me weer verlangen naar de tijd van de Batavieren, ofwel het vinyl; gewoon een stuks of acht sterke nummers en daarmee basta.

Dat neemt niet weg dat ik wel benieuwd ben naar de Catharsissen die ik nog niet heb gehoord.

Dit is dus typisch zo'n album waarvan je niet zomaar even een nummer eruit moet pikken om te luisteren hoe het is. Het album begint met 0, dat is het intro en eindigt met XIII en dat is de afsluiter. Als je los IV gaat luisteren ben je eigenlijk al niet goed bezig. IV klinkt namelijk heerlijk als je daarvoor 0, I, II en III hebt gehoord. Dan kun je er even mee bijkomen.

Casimir Operator heeft trouwens op zijn MySpace de track Catharsis IV van de eerste plek in de speler afgehaald. Hij zal vast mijn bericht hebben gelezen.

Dat begrijp ik! Ik had de overige nummers van de MySpace ook beluisterd, Reptile. Daar staan IV en V, VIII en XI op, dus de volgorde die jij aanbeveelt was niet mogelijk.

Haha, nee het is eigenlijk ook gewoon noodzaak om de cd te hebben.

In het kort: Van electronische klankpaletten, 80`s basloopjes tot angstaanjagende doom wave psychedelica. Een fascinerende luistertrip.

Na de ambient klankpaletten van nummer 0, volgt het eerste nummer met een lekkere lange repetitieve basloop en ontaard na 7 minuten in een behoorlijke kakafonie van geluid. De manier van zingen is even wennen, maar maakt het nummer wel af. Nummer 2 klinkt toch wel heel anders. Doet me denken aan de "80`s wave". Lekker donker nummer met alweer zo`n lekker basloopje. Een prachtige toetsen overloop naar het 3e nummer. Hier vind ik met name de sfeer en de zang goed tot zijn recht komen. Mooi rustpunt.Het nummer dat volgt is wat psychedelischer en leunt volledig op synthesizer. Gelukkig gaan we bij Catharsis 5 weer verder met de wat meer donkere sound van de eerste nummers en wordt er lekker op de gitaar gescheurd. Het complete overstuurde begin van het 6e nummer bevalt me prima en is na 1 minuut ook genoeg geweest. Catharsis 7 heeft weer zo`n herkenbaar basloopje. En dan die donkere stem... Leuke toetsen solo in het midden. 8 borduurt hier voort en het wordt er allemaal niet gezelliger op. Nummer 9 is weer een beetje een elektronisch rustpunt dat precies op tijd komt na de donkere sferen van voorgaande nummers. 10 heeft een geweldige doom sfeer met vette gitaar. 11 gaat verder waar 10 stopt. Beide erg goede nummers. Nummer 12 wordt gedragen door toetsen en de donkere zang, maar weet me niet direct te pakken. Het laatste nummer is een mooie ambient outro.
Voorlopig 3,5* van mij.

Omdat dit album best nog wat aandacht verdient en ik het niet mooier zou kunnen verwoorden:

Veel wijzer zal men niet worden van de zeldzame info op dit plaatje of de sobere myspace-pagina van dit project. Casimir Operator, genaamd naar een effect in de kwantummechanica waarbij twee metalen platen in een vacuümruimte een aantrekkingskracht op elkaar uitoefenen, is een Belgisch eenmans-studioproject. Debuut ‘Catharsis’, met mogelijk enkele andere obscure releases als voorgangers, is een magnum opus, bestaande uit dertien tracks (‘Catharsis I’ tot en met ‘Catharsis XIII’). Hoewel het vier jaar heeft geduurd om zijn definitieve vorm te krijgen, is deze plaat toch best te beleven als één uiterst boeiende luisterreis.

Dit uiterst bevreemdende album, dat niet voor niets de boodschap “This music has been mixed and mastered to be played LOUD, so turn it up” bevat, laat zich nog het best categoriseren in het darkwave en ambient genre. Een geheel van abstracte geluidsmanipulaties, veldopnamen en instrumentale partijen vormen samen met onheilspellende, gescandeerde teksten akelige, maar boeiende composities van klank, verbeelding en melodie. Zo bevat ‘Catharsis II’ duistere elektroritmen, stoorzendergeluiden en een gitzwarte, rollende baslijn waarover een akelig toefluisterende demonenstem uittornt (“We hide behind technology to call ourselves civilised / and we’re stuck with stupid values / the ones that matter fade away”). Even later vallen zware industrialgitaren in waarmee een heuse Apocalyps zich lijkt te voltrekken.

Wie deze muziek kan componeren, moet haast een pact met de duivel gesloten hebben. Casimir Operator heeft duidelijk hemel en aarde bewogen om zijn veelgelaagde, bovennatuurlijke geluidscomposities vorm te geven. Toch bevat deze cd ook meer dan louter muzikale dreigementen. Zo krijgt ‘Catharsis III’ een mooi zinderende riff -schatplichtig aan The Cure- en blijft de geluidskunstenaar subtiele muziekpuzzels verkiezen boven platvloerse industrialbeats.

Een belletje of windfluitje hier en daar verbreedt het spectrum waardoor af en toe toch een heldere lichtstraal doorheen deze sombere plaat mag priemen. Langzaam maar zeker ontwaakt ‘Catharsis’ zo uit zijn nachtmerrie om ruimte te bieden aan een iets breder emotioneel kleurenspectrum. Leuk voorbeeld is ‘Catharsis V’, dat met een geheel van in de hoogte klimmende synthesizertonen en mooi geconstrueerde breakbeats zelfs een beetje optimistisch zou kunnen genoemd worden.

Industrial, dark-ambient of doempoëzie: Casimir Operator lijkt hier een geheel eigen muziekstijl uitgevonden te hebben. De cd, die het zonder verdere informatie perfect kan stellen, is één indrukwekkende, intrigerende klankreis. Sidder en beef wanneer de dreigementen onder een luid volume weerklinken, maar wees vooral ook overtuigd dat deze cd een ware zwarte parel is.

bron