Rita Redshoes - Golden Era (2008)

In Portugal werd Rita Redshoes’ debuutalbum Golden Era in 2008 een grote hit dat werd genomineerd voor verschillende grote prijzen. Een geheel onbekende naam was zij niet bij haar debuut, want eerder had ze al een band (Atomic Bees) en werkte ze samen met de bekende Portugese singer-songwriter David Fonseca. Het heeft een tijdje geduurd maar nu kunnen ook wij genieten van haar muziek die met het afspelen van haar album uit de boxen schalt.

Na een hele korte instrumentale intro volgen vier uitstekende nummers. Als je het mystieke The Beginning Song hoort begrijp je dat dit album vanaf de herfst onder de wol mag om na de winterslaap – als de krokussen weer te voorschijn komen – weer kennis te maken met de CD-speler. Waar The Beginning Song me aan Kate Bush doet denken, lijkt Hey Tom geïnspireerd op Jefferson Airplane. Niet alleen de krachtige stem, maar ook instrumenteel doet het me aan de rockband uit de jaren ‘60 en ‘70 denken. Het enige gevoelige liefdesnummer is Choose Love niet, maar wel de gevoeligste, mij weet het in ieder geval het meest te raken. De mystieke sfeer die op het album sluimert toont zich zo af en toe en op Oh My Mr. Blue in de gedaante van een onheilspellende sprookje.

Once I Found You heeft een hoop goeie elementen die het tot een geweldig nummer kunnen maken, maar helaas zakt het steeds een beetje in. Bijvoorbeeld het refrein dat zo geweldig begint, maar mij door het minder gevolg uiteindelijk toch niet helemaal pakt. Dream On Girl zakt gelukkig nergens in en behoort tot de beste nummers van het album met een couplet dat naadloos aansluit op het refrein en genoeg afwisseling kent. Na een paar rustige nummers volgt er een soort mix van funk en country in het nummer Love, What Is It? Het refrein heeft als je het mij vraagt veel weg van Lynyrd Skynyrds Sweet Home Alabama, maar dan moderner. Het antwoord op de vraag in de titel van dit nummer volgt met het ietwat bombastische slotnummer Love Is, Love You.

Een prima album met een aantal sterke nummers die zeker gehoord mogen worden. Het was natuurlijk mooier geweest als alle veertig minuten van Golden Era impact hadden, maar met de helft ervan neem ik voor deze keer genoegen omdat er bij de andere helft ook genoeg ‘gewoon’ leuke nummers tussen zaten en het dus niet puur albumvullers waren. En heb ik het nog niet eens gehad over de verzachtende omstandigheden die gelden voor een debuutalbum. Het belangrijkste is dat je er naar wilt luisteren, en dit is een album dat – zeker op mooie lentedagen – verdient om geluisterd te worden.

For Music Only