Gegrepen door de stukken op Myspace en Youtube trok The Marigold mijn aandacht. En als gelukkige winnaar van de MuMe prijsvraag plofte het ding deze week op mijn mat.
De eerste 2 nummers zijn erg dromerig van aard. Die stukken herinneren inderdaad regelmatig aan The Cure. En Swallow is wat meer rockgericht. In de meeslepende post rockstukken klinkt de band behoorlijk bombastisch. De sfeeraccenten zijn gedoseerd toegevoegd. Er is geen instrument dat voor in de mix staat. Ook de zang heeft geen hoofdrol. Alles is gelijkwaardig.
De dromerige kant van de band is ook heel mooi. Opener Example de Violence kabbelt sereen langs je heen en net op het moment dat je denkt dat er niks meer gaat gebeuren schakelt het nummer over in een mooie zinderende climax. De jankende echoënde gitaarklanken dansen met het toetsenwerk.
De eerste indruk van het album is in ieder geval goed.