Horse Feathers - Thistled Spring (2010)
mijn stem
20 stemmen
Verenigde Staten
Folk
Label: Kill Rock Stars
-
Thistled Spring
-
Starving Robins
-
Belly of June
-
Cascades
-
This Bed
-
The Drought
-
Vernonia Blues
-
As a Ghost
-
The Widower
-
Heaven's No Place
0
geplaatst: 14 april 2010, 21:38 uur
Door het vertrek van broer en zus Broderick presenteert zich hier een 'vernieuwde' Horse Feathers. Wat me opvalt is dat het algemene geluid wat vlakker is dan op House with No Home en ik mis de prachtige warme strijkers zoals ze daarop gebruikt werden.
De sfeer is meer van de donkere winterdagen, dan van de lente, maar wellicht vandaar de Thistled Spring. Toch, er komt af en toe wat zonneschijn door de priktakken boven. Vooral op momenten dat de band elkaar lijkt te vinden, in bijvoorbeeld Belly of June of op het prachtige The Drought (met ook erg mooie strijkers, maar anders
). In ieder geval trakteert dhr Ringle ons wederom op een verzameling minimale, wat triest getinte, folknummers, die bij herhaling rijker worden. En het hoogtepunt wordt tot het laatst bewaard; de afsluiter Heaven's No Place.
De sfeer is meer van de donkere winterdagen, dan van de lente, maar wellicht vandaar de Thistled Spring. Toch, er komt af en toe wat zonneschijn door de priktakken boven. Vooral op momenten dat de band elkaar lijkt te vinden, in bijvoorbeeld Belly of June of op het prachtige The Drought (met ook erg mooie strijkers, maar anders
). In ieder geval trakteert dhr Ringle ons wederom op een verzameling minimale, wat triest getinte, folknummers, die bij herhaling rijker worden. En het hoogtepunt wordt tot het laatst bewaard; de afsluiter Heaven's No Place.
0
geplaatst: 2 mei 2010, 12:42 uur
Leuke folkplaat, met een klassieke inslag (de strijkersarrangementen), krijgt ongetwijfeld een positieve score, maar ik moet 'm nog wat meer opleggen om echt tot een quotatie te komen. Momenteel vind ik het openingsnummer, 'The Drought', 'Cascades' en 'Heaven's No Place' de beste nummers.
0
geplaatst: 6 mei 2010, 19:44 uur
Inmiddels ben ik, na lang tobben, tot een cijfer gekomen voor deze plaat. De vrees was vooral of 'Thistled Spring' ook na veel luisterbeurten nog kon overtuigen, en jawel, het overtuigt me nog altijd van zijn pracht.
Het begint allemaal met het openingsnummer, een droef, ietwat melancholisch nummer gedragen door de piano, opgesmukt met klassieke strijkers, en een mooi stemgeluid.
Op 'Starving Robins' wordt overgeschakeld op de banjo (denk ik). De klassieke strijkers en stemgeluid blijven echter nadrukkelijk aanwezig. Het nummer kabbelt rustig voort, er komt nog wat percussie bij kijken, en voor je 't beseft, is het nummer alweer gedaan.
Het derde nummer op deze plaat is 'Belly Of June', en heeft een ietwat meer optimistische ondertoon, je hoort het ook in het stemgeluid van Justin Ringle, sterke man bij Horse Feathers. Als ik me niet vergis, hoor ik in deze song ook een gitaar binnenglippen, beheerst bespeeld door Ringle.
'Cascades' is en blijft één van m'n favorieten op deze plaat. Het drijft op een rustgevend ritme, maar blijft tegelijkertijd toch iets onrustig hebben, wat vooral te maken heeft met de uitgekiende, sobere percussie. Ringle klinkt ook als een gebroken man, en op de achtergrond horen we Catherine Odell wat backing vocals verzorgen. De viool vind ik hier ook erg geslaagd, die geeft het nummer na drie minuten een korte versnelling mee. En vergis ik mij, of hoor ik daar ook een scheutje cello?
'This Bed' wordt ook weer getypeerd door van die huilende strijkers, en ook accordeon, die het een nostalgisch kleurtje geeft.
'The Drought', nog zo'n nummer dat je overrompelt met melancholie. Persoonlijk vind ik hier de beste zanglijnen in terug, en ook de combinatie met de verschillende instrumenten die hier worden ingezet, zoals banjo en viool, is erg fraai. Mooie samenzang ook met Nathan Crockett.
'Vernonia Blues' heeft een iets sneller tempo dan de nummers hiervoor, maar het blijft al bij al toch vrij rustige muziek om lekker bij weg te dromen, en in die dromen rond te lopen op een brede laan vol gevallen, verbruinde bladeren, met een muts om je oren te beschermen tegen de eerste nazomerse kou.
'As A Ghost' en 'The Widower' zijn beide ook meer dan behoorlijke nummers, en blijven ook wel hangen. Fraai geïnstrumenteerde nummers, mooie teksten ook, zoals eigenlijk het hele album.
En zo komen we reeds aan bij het afsluitende 'Heaven's No Place', en dat is een erg mooi nummer geworden. Ringle zingt, fluistert bijna, en plots klinkt hij een dan weer een stuk venijniger dan een paar seconden ervoor. Maar wat deze song vooral zo leuk maakt, is de geweldige compositie die ie in feite is. Het gebruik van glockenspiel geeft het voor mij trouwens een surrealistisch tintje.
'Thistled Spring' kan ik eenieder aanraden die van klassiek gearrangeerde folksongs houdt. Pluspunten zijn onder andere Ringle's uitmuntende stem, en het gevoel waarmee dit album je achterlaat; jawel, melancholie.
4 sterren
Het begint allemaal met het openingsnummer, een droef, ietwat melancholisch nummer gedragen door de piano, opgesmukt met klassieke strijkers, en een mooi stemgeluid.
Op 'Starving Robins' wordt overgeschakeld op de banjo (denk ik). De klassieke strijkers en stemgeluid blijven echter nadrukkelijk aanwezig. Het nummer kabbelt rustig voort, er komt nog wat percussie bij kijken, en voor je 't beseft, is het nummer alweer gedaan.
Het derde nummer op deze plaat is 'Belly Of June', en heeft een ietwat meer optimistische ondertoon, je hoort het ook in het stemgeluid van Justin Ringle, sterke man bij Horse Feathers. Als ik me niet vergis, hoor ik in deze song ook een gitaar binnenglippen, beheerst bespeeld door Ringle.
'Cascades' is en blijft één van m'n favorieten op deze plaat. Het drijft op een rustgevend ritme, maar blijft tegelijkertijd toch iets onrustig hebben, wat vooral te maken heeft met de uitgekiende, sobere percussie. Ringle klinkt ook als een gebroken man, en op de achtergrond horen we Catherine Odell wat backing vocals verzorgen. De viool vind ik hier ook erg geslaagd, die geeft het nummer na drie minuten een korte versnelling mee. En vergis ik mij, of hoor ik daar ook een scheutje cello?
'This Bed' wordt ook weer getypeerd door van die huilende strijkers, en ook accordeon, die het een nostalgisch kleurtje geeft.
'The Drought', nog zo'n nummer dat je overrompelt met melancholie. Persoonlijk vind ik hier de beste zanglijnen in terug, en ook de combinatie met de verschillende instrumenten die hier worden ingezet, zoals banjo en viool, is erg fraai. Mooie samenzang ook met Nathan Crockett.
'Vernonia Blues' heeft een iets sneller tempo dan de nummers hiervoor, maar het blijft al bij al toch vrij rustige muziek om lekker bij weg te dromen, en in die dromen rond te lopen op een brede laan vol gevallen, verbruinde bladeren, met een muts om je oren te beschermen tegen de eerste nazomerse kou.
'As A Ghost' en 'The Widower' zijn beide ook meer dan behoorlijke nummers, en blijven ook wel hangen. Fraai geïnstrumenteerde nummers, mooie teksten ook, zoals eigenlijk het hele album.
En zo komen we reeds aan bij het afsluitende 'Heaven's No Place', en dat is een erg mooi nummer geworden. Ringle zingt, fluistert bijna, en plots klinkt hij een dan weer een stuk venijniger dan een paar seconden ervoor. Maar wat deze song vooral zo leuk maakt, is de geweldige compositie die ie in feite is. Het gebruik van glockenspiel geeft het voor mij trouwens een surrealistisch tintje.
'Thistled Spring' kan ik eenieder aanraden die van klassiek gearrangeerde folksongs houdt. Pluspunten zijn onder andere Ringle's uitmuntende stem, en het gevoel waarmee dit album je achterlaat; jawel, melancholie.
4 sterren
0
geplaatst: 14 februari 2012, 20:57 uur
Verdorie deze is tussen de mazen van het net geglipt. Hun vorige twee albums vond ik al fantastisch dus deze wordt zeker ook aangeschaft.
* denotes required fields.
* denotes required fields.