Canned Heat - Living the Blues (1968)

Ik heb de dubbel cd geluisterd. Daar staat ook het 41 minuten durende refried boogie op wat een absolute must is voor iedereen die ook maar van blues houdt.
4* voor de eerste 8 nummers, 5* voor het laatste nummer, totaal een 4,5*

Goede bluesplaat van de Meesters van de Boogie. De Refried Boogie ruim 40 minuten die niet vervelen! Het steeds terugkerende thema swingt zo lekker de pan uit.
Maar ook een nummer als 'Going up the counry' met vreemde lijzige stem van Alan "Blind Owl' Wilson is zo anders en vooral fijn.

Wie moet dat achterop de hoes voorstellen? Is dat Jezus?

Als die gele achterkant bedoelt! Dat is niet Jezus, maar de gitarist Henry 'The Sunflower' Vestine van Canned Heat

OK, het lijkt net of dat Jezus moet voorstellen joh. Maar dat is de gitarist? Het is hetzelfde plaatje als in de inlay.

Ik vind een bluesnummer van meer dan 10 minuten een hele zit Hier zijn de twee afsluiters 20 en 41 minuten. Dat is mij dus te veel van het goede. Gelukkig dat Going Up the Country er op staat en nog een aantal wel aardige nummers. Die zijn goed te doen, maar het is wat mij betreft geen top.
Het album staat op 65 in de 100 Greatest Albums of 1968 en in Best Ever Albums op 307 in de lijst over 1969!
3*.

Wie wist dat Going Up the Country geheel (bijna noot voor noot) geleend was van deze song?
https://www.youtube.com/watch?v=6bO0kp4lAPo&t=0s

Ik kwam er vandaag pas achter. Het origineel is uit 1928 en Canned Heat. Grappig om de twee versies te horen, want ze verschillen niet heel veel.