65daysofstatic - We Were Exploding Anyway (2010)

momenteel te beluisteren op hun myspace. Zoals al langer bekend was, meer synths en minder gitaren maar nog altijd duidelijk herkenbaar 65daysofstatic !!!

Come to Me en Tiger Girl steken er tot nu voor mij boven uit !!!

Volgens mij komt dit trouwens uit op Hassle Records ipv Monotreme en is de releasedatum 26 april ipv 23 april.

Over het album: idd steeds meer synths en minder gitaren... Echter, 65daysofstatic blijft voor mij nog altijd een band die live beter tot zijn recht komt dan op plaat. Zo'n nummer als Tiger Girl kwam live zóveel beter over dan op plaat...

Maar al met al toch het beste album dat ze tot dusver gemaakt hebben!

Cool, de vocals uit Come To Me komen uit een nummer van The Cure: Charlotte Sometimes. De stem van Smith herken je ook uit de duizend, natuurlijk.
Zeker geen slechte of teleurstellende plaat, maar ik zou hem toch nog niet helemaal bovenaan plaatsen. Dat kan misschien nog komen, want er staan zeker briljante nummers op. WEAK4 en Come To Me springen er bij mij uit. Piano Fights vind ik daarentegen momenteel heel storend.

'k heb ze nog nooit live gezien, maar ga volgende week voor de eerste keer kennis met ze maken. en naar wat ik al gelezen en gehoord heb, moet je ze inderdaad live gezien hebben, om er volledig weg van te zijn...

Over ontwikkeling gesproken. Van postrock naar experimentele, elektronische dance/rock muziek. de breakbeats vliegen je rond de oren. Het mooie ervan is... het is nog eens goed gelukt ook.

hier ben ik wel benieuwd naar. vorige platen vond ik veel te plat met voorspelbare drumpatronen, belegen piano en synths en vrij standaard postrock gitaren....

maar wat ik onlangs live van het nieuwe materiaal heb kunnen aanhoren beviel me wel. so....

Ik heb ze laatst in Paradiso gezien en was daar al blij verrast over wat ze lieten horen. Hun nieuwe geluid bevalt me uitermate goed. Via myspace heb ik nu enkele malen de CD beluisterd. De CD raakt je vanaf het begin met Mountainhead tot eind met Tiger Girl. Waar ik in het begin Tiger Girl het beste nummer vond (ik denk ook naar aanleiding van het hypnotiserende effect dat het op me had tijdens het concert) vind ik uiteindelijk de Debutante het beste nummer van deze CD. Ook Come To Me springt er voor mij bovenuit. Crash Tactics boeit mij het minst.

Klinkt interessant, vooral in het eerste nummer (ben nog niet verder gevorderd) lijkt er meer electronic in te zitten dan eerder.

Ik ben juist volledig op ze afgeknapt na ze live gezien te hebben.

Vette titel, vette cover, maar ik ga toch eerst eens met hun eerste album beginnen..

Klinkt een stuk beter dan hun oudere werk.

Verder een typisch Britse gitaar/electronica-crossover zoals er zoveel zijn, maar klinkt zeker niet verkeerd. Al heeft Go Complex wel een iets te hoog The Prodigy-gehalte.

Ten eerste: wat een briljante titel!

65 slaat met deze plaat een richting in die wat meer richting Prodigy-achtige dance uitkomt. Erg verfrissend en hoewel de nummers op CD wellicht minder vol lijken dan op de voorgaande albums, knalt het nog net zo hard en strak en vol live! Het is ongehoord met wat hoeveel energie je thuis komt van een concert van 65 met als afsluiter Radio Protector. De hele nacht bijna huilend van geluk wakker gelegen.

Wil je deze band op volle waarde schatten dan MOET je ze live zien. Wat ik van de drummer begreep komen ze in de herfst weer langs, wat mij betreft dit keer in grotere zalen!

Heel sterk begin van de cd: leuke dansinvloeden gemengd met de oude 65-formule. Daarna overheerst helaas de electronica te veel, vooral de langere nummers komen wat repititief over.

Strak plaatje, deze ga ik nog vaak luisteren.
Doet me hier en daar ook wat aan Bloc Party denken.

Toch niet in het voorprogramma van The Cure he, want ik weet niet wat de geluidsman toen gedronken had.

Op luisterpaal eens voorbij laten komen...tenminste de eerste 2 nummers. Daarna uitgezet NERVEUS wordt ik er van...phoe!!

Nee, ze waren het hoofdprogramma, in Tivoli een jaar of twee geleden.

Toch niet in het voorprogramma van The Cure he, want ik weet niet wat de geluidsman toen gedronken had. [/quote]

Dat was inderdaad een blamage, had geen oren meer over! Wel een goed begin met drove through ghosts. Na dit concert ben ik ze meer gaan volgen en heb ze 2 keer in Paradiso (kleine zaal) gezien waar ik ze met name de laatste keer (10 april 2010) fantastisch intens vond.

Beetje matig album. Wel aardig, maar de pure electronic kan me niet echt boeien. Zonde dat ze van de postrock zijn afgestapt.

Ik zal dit geen onvoldoende geven. Hier en daar zitten er best heel aardige nummers tussen. Maar het blijft niet mijn cup of tea en aldus licht zonde dat ze deze richting in zijn gegaan.

Dit album is een zeer gewaagde omschakeling van 65dos die hen waarschijnlijk meer fans zal kosten dan dat ze ermee zullen winnen.

Deze band kon mij live ongelofelijk overtuigen met een ijzersterke performance, maar in hun albums mis ik -en in dit album nog meer dan de vorige- een constant niveau. Nummers als Tiger Girl en Piano Fights steken er voor mij met kop en schouders boven uit, maar dat niveau kunnen ze niet doortrekken over de hele plaat.

Al bij al een leuk album met een ongelofelijke afsluiter. 3,5*.

Ik luister We Were Exploding Anyway nu pas voor het eerst en potverdorie mag ik eventjes:


Tiger Girl

fantastische track die ik maar niet uit mijn kop krijg

Weinig mooiere ervaringen dan dit nummer op je koptelefoon en snoerhard rennen, extatisch gewoon!!!

Zelfs de nummers die zouteloos en ongeinspireerd beginnen (ja ik kijk naar jou Piano Fights, Weak4 en Go Complex) elk nummer op deze cd eindigd in een fontein aan kleuren, ritmes en energie. Dit is wat chocoladereepfabrieken bedoelen met het geven van nieuwe energie, dit is was Red Bull bedoelt met het krijgen van vleugels en dit is wat ik bedoel met een plaat die me opzweept, oppept en laat genieten van het leven. Alle kritiek die een azijnpisser kan bedenken klopt, en toch geef ik dit 4,5* sterren. Dank je wel heren.

Dit album luister ik nu anderhalf jaar lang nog steeds met hoge regelmaat. Tiger Girl heeft nog steeds niet aan kracht ingeboet. Sterker nog, het blijft een geweldige, opzwepende en gewoon fantastische track!

Live in Utrecht:

Dance Dance Dance

Debutante

Tiger Girl

Eindelijk eens het origineel van deze aangeschaft (mp3's had ik al) en gelijk maar weer beluisterd. Had hem eerder 4** gegeven. Na nu weer beluisteren (2x) moet ik helaas zeggen dat ik hem echt tegen vind vallen. Te elektronisch voor mij denk ik en te weinig variatie tussen de nummers. Als geheel een beetje een kakofonische brei, of zoiets. Dat ze (blijven) experimenteren met hun geluid kan ik wel waarderen, maar hier valt het kwartje voor mij gewoon niet. De opvolger Wild light vind ik daarentegen wel (weer) super (hun beste eigenlijk) en ook de eerdere albums kan ik telkens goed pruimen (4-5** elk). De laatste ken ik nog niet.