Rare Villains - Embezzlementals (2010)

Voor een recensent is het vrij spannend om een schijfje in de bus te krijgen, waar hij helemaal niets over weet. Verrast worden is namelijk een zeldzaam goed in de muziekindustrie en dat maakt het beluisteren van het debuut van Rare Villains Embezzlementals des te spannender. Over het Amsterdamse producersduo is nog heel weinig bekend, behalve het feit dat ze met een zeer bescheiden cv toch een deal met het kleine Hight Lowlife Records uit Londen heeft kunnen sluiten.

Het is voor hiphopproducers sowieso vaak lastig om een instrumentaal album uit te brengen zonder dat de luisteraar het gevoel krijgt dat hij naar een halfproduct luistert. Om dit te omzeilen neemt Rare Villains - voor een debuterende act - dan ook een groot risico. In plaats van pakkende bonte beats te maken, waar de gemiddelde rapper een verse over kan spitten, proberen ze met wat rustigere producties een sfeervol album te maken. En al bij de eerste klanken wordt duidelijk waarom deze plaat bij het Britse label in de smaak viel. Lage, grimmige elektronische tonen schetsen op knappe wijze een donker sfeertje dat gedurende de nummers aanwezig blijft. Op Embezzlementals klinkt de muziek vaak kaal, maar zeker niet op een negatieve manier; met detailwerk weet Rare Villains de rustige beats in de vorm van een bepaald gevoel inhoud te geven. Druppelend water bij Harmony, subtiele windvlagen bij Status Angry of simpelweg een goedgeplaatst computerbliepje bij Prophet’s Walk die meer voor de track doet dan een wirwar van geluiden. Dychoned - één van de minst donkere beats van Embezzlementals - laat duidelijk horen dat Rare Villains ook bijzonder goed pakkende melodieën weet te produceren en er toch een eigen draai aan geeft.

Toch kent het sterke Embezzlementals ook zijn minpunten; op sommige tracks slaat het producersduo de plank mis. Zo lijken 264591 en East Berlin niet kaal, maar eerder leeg: het tekort aan geluiden accentueert de drums, die soms wat eenvoudig klinken, waardoor de luisteraar op een stem blijft wachten die de muziek een handje moet helpen. Daarnaast haalt de plaat de dertig minuten niet, waardoor het voor een volledig album toch ietwat karig oogt en eigenlijk meer de lengte heeft van een EP. De tracks - die zelden de drie minuten passeren - hadden zeker niet langer gemoeten, maar een nummer of twee meer had Embezzlementals net wat meer het gevoel van meer dan een tussendoortje meegegeven.

Toch kan Rare Villains tevreden terugblikken op Embezzlementals. Het duo heeft een risico genomen door geen populaire bombastische beats te produceren, en dit is niet zonder succes. De muziek is niet drukkend, maar toch sterk aanwezig. Het subtiel implementeren van details spreekt in het voordeel van Rare Villains en geeft de plaat haar unieke geluid. Met Embezzlementals heeft Rare Villains laten horen dat het zeker een eigen geluid heeft, maar om door te stromen naar een ietwat groter publiek zal het koppel ook voor rappers moeten gaan produceren.

Bron: Hiphopleeft