Budgie - Budgie (1971)

Volgens mij 't debuutalbum van deze (geweldige) band. Het zet de Budgie toon (net bij een recensie van Rush Budgie omschreven gelezen als cross-over tussen Black Sabbath en Rush en ben 't daar wel mee eens) maar de opname/productie is erg dof.
Latere albums klinken 'n stuk beter, zeker ook omdat ze wat meer 'ingespeeld' raken.

De muziek, hoe zal 'k het omschrijven... drie bandleden: een gitarist, een bassist en een drummer en zie eh luister wat je er mee kunt!

Ik vind het 'doffere' geluid wel iets hebben. Het draagt bij tot de sfeer van het album. Het is ook wel op een speciale manier opgenomen zoals op het boekje te lezen is:
"This album was recorded in four days on a 8 track tape, putting down the "live" tracks as if the group were actually on stage. Later when it was all on tape the indulgence of overdubbing was resorted to."

The result: a "live" excitement with the power of a studio sound.

Het bevat eigenlijk geen zwak nummer en heeft een perfecte afwisseling tussen rustige en hardere nummers. Het grootste verschil tussen dit album en zijn opvolgers is de "intieme" sound, zoals je dat bvb. bij de eerste Jethro Tull-albums ook hebt.

jeugdsentiment!
klasse bak herrie van vroeguh!

Geweldig debuut van deze band, die in die tijd dezelfde producer had als Black Sabbath. Heavy rock, met de onnavolgbare basloppjes van Burke Shelley, de mooie riffs van Tony Bourge en de strakke ritmesectie van Ray Phillips. Hoogtepunt van het album vind ik "Nude disintegrating parachutist woman". Maar ook "Guts", "Rape of the locks" en "Homicidal Suicidal" zijn geweldig. Burke, die naast de bas ook de zang op zich neemt, bespeelde op dit album zijn bas met wanten aan, zo koud was het in de studio. Op CD.

De eerste keer dat ik Budgie hoorde moest ik ontzettend wennen aan de kraaienstem van de zanger. Maar toen ik daar eenmaal aan gewend was vloog - ja, dit is een woordgrapje - Budgie ook keihard bij me binnen. Voor mij hoort deze band in het rijtje samen met Led Zeppelin en Black Sabbath. Al mijn vrienden echter vinden deze band compleet bagger. Een tussenweg is er blijkbaar niet. Budgie is mischien over the top, leip, luid, niet subtiel, hectisch, riffgek en niet diepzinnig, maar bovenal is het een GEWELDIGE band!
Dit album is een verzameling logge, rauwe, basic rocksongs zoals onze lieve heer het heeft bedoeld.

Het debuut en gelijk ook het beste album wat ze hebben gemaakt.

Ja hoor, er is wel degelijk een tussenweg. Budgie was een band met een paar heel goede ideeën, maar veel te weinig voor meer dan twee LP's. Echte bagger heb ik nog niet gehoord - dat woord bewaar ik voor Deep Purple's Place in Line - maar wel saaie liedjes (op Bandolier), veel herhalingen (Zoom Club, Parents), een verzameling uitstekende riffs (Breadfan, Napoleon) en maar weinig liedjes die het topniveau van Led Zeppelin, Black Sabbath, Deep Purple en Uriah Heep halen.
Wellicht ben ik voorbarig, ik ken alleen Bandolier al volledig, maar Budgie is het net niet. Net niet is af en toe nog steeds erg goed.
Guts is echter een unieke compositie. De bas doet denken aan een dronken nijlpaard. Bourge's gitaareffecten versterken de indruk.

NDPW is een pastiche op drie van de grote vier tijdgenoten, Black Sabbath, Deep Purple en Led Zeppelin.
Het eerste deel kent zo'n schitterende riff waar Iommi stinkend jaloers op moet zijn geweest. Het tweede deel is overgenomen van Child in Time. Bourge is beslist geen virtuoos als Blackmore, dus combineren ze het met het samenspel Page/Plant uit Dazed and Confused. Na een niet zo indrukwekkende gitaarsolo komt dat nog eens terug. Vervolgens pielen ze nog wat om terug te keren naar de eerste verbeterde Black Sabbath riff. Dat klinkt allemaal intrigerend en is het ook wel bij vlagen. Mijn grote bezwaar is dat het allemaal veel te lang duurt met veel te veel herhalingen.
All Night Petrol en vooral Guts bevallen me daarom beter.

Leuk om te horen dat er WEL een tussenweg is in de waardering van Budgie. Ik hoor ook dat ze niet alleen werden geinspireerd door de rockbands van die tijd maar ook gewoon dingen hebben "geleend". Toch is er sprake van een Budgie sound: de mooie lelijke stem van Shelley, de loodzware bluesy riffs van Bourge en het over the top drumwerk van diversen. Riff-gekte, herhaling, het "te lang duren", het hoort allemaal bij de gestoordheid, het manische van deze band. Dat moet je kunnen trekken.

Overigens, de eerste 5 albums van Budgie zijn feitelijk herhalingen van elkaar. Totaal geen venieuwing, totaal geen nieuwe ideeen en ik dank de Almachtige dat het zo gegaan is! Het zijn de beste albums die ze hebben gemaakt. Pas toen ze gingen vernieuwen, vooral vanaf 'Power Supply", ging het hard bergafwaarts. Voor mij zijn de eerste 5 cd's erg aan elkaar gewaagd. Mijn enige overweging is: zal ik ze 4, 4,5 of 5 sterren geven?

Plaat met een heerlijk groezelig geluid. Orginele riffs en afwisseling op een niet geforceerde manier.
Zit eigenlijk nog maar zo'n twee weken aan Budgie maar begin behoorlijk verslingerd te raken.

Ik ken alleen "Nude Disintegrating Parachutist Woman" van een ver verleden (beton uur van A. Lagarde?).

Toen een fijn nummer en nu nog steeds, de rest ga ik nog luisteren.

Leuke plaat vooral het laatste nummer. Waarom die 2 korte nummers erbij tussen staan ontgaat me
een beetje.

Klinkt regelmatig heel erg lekker.
Daar hou ik het even op.

Budgie is zo'n band dat op papier echt ideaal voor mij zou moeten zijn, maar toch ken ik er bar weinig van. Misschien dat ik me er zelfs nog nooit aan gewaagd zou hebben als Metallica nooit Breadfan gecoverd zou hebben. Een driemansformatie met bluesy hardrock en hoog zingende zanger. Dat klinkt vooral als Rush. Qua geluid vind ik Budgie ook wel te vergelijken met het vroege werk van deze Canadese band, maar aangezien dit album drie jaar ouder is dan het debuut van Rush kan je beter stellen dat (oude) Rush lijkt op Budgie.

Anyway, op dit alleraardigst debuut hoor je vooral een heel aanstekelijke mix van blues en hardrock. Het geluid is wat rommelig, maar voor een album uit die tijd is daar eerlijk gezegd weinig op aan te merken. Wat dan aanstekelijk werkt is het spelplezier. Het geluid is heel prettig en bij het beluisteren van dit album verbloemt dat het gegeven dat de songs zelf niet heel bijzonder zijn. Een andere opvallende factor is de hoge stem van Burke Shelley die goed te vergelijken is met Geddy Lee. Het is een gevalletje van love it or hate it. Ik kan het goed hebben. Volgens mij staat Budgie vooral te boek als hardrockband, maar ik vind Budgie vooral in de rustige momenten ijzersterk. Everything In My Heart en The Author hebben erg mooie, dromerige momenten en Shelley heeft precies door hoe hij hier moet zingen. Het begin is goed, maar ik hoop dat Budgie nog wel gaat groeien in de komende platen.

Geweldig baswerk! De twee rustige nummers doen het niveau helaas dalen.