Fred Hughes - Baby Boy (1970)

”They call me baby boy, a part of a new generation.” Beter goed gejat dan slecht bedacht, dat zal Fred Hughes, niet te verwarren met zanger Freddie Hughes, vast hebben gedacht toen hij in 1970 zijn enige album uitbracht; de helft zijn covers. Toch zijn het vooral de vijf nieuwe nummers, die hij overigens alle-maal zelf schreef, die getuigen van grote klasse. Verder staat hier ook zijn bekendste nummer op, een heropname van Ooh wee baby I love you. Voor zover ik weet zong hij de originele versie in 1965; het nummer werd daarna meermaals gecoverd, en opvallend genoeg dan met name door artiesten die allemaal ondergebracht waren bij het Brunswick-label, maar ook diens dochteronderneming Dakar.

Het titelnummer Baby boy voelt bijvoorbeeld echt niet aan als een nummer uit 1970; het was minstens een jaar of vijf zijn tijd voor uit. Het heeft een bepaalde, groovende disco-vibe over zich, dat maakt het een modern nummer. Who you really are is overigens ook erg lekker zeg, niet alleen de blazers en de bassline, maar ook de drumbreak halverwege het nummer. De tekst mag er ook zijn trouwens: voor de afwisseling is de man niet een hartenbreker, maar de vrouw! Dan zijn er nog I understand, In my time of need en Don’t let this happen to us: drie nummers die eigenlijk heel vrolijk klinken, maar vooral van de twee laatstgenoemde nummers zijn de teksten best verdrietig. Het is vooral de onverschilligheid wat betreft zang wat mij opvalt. Nee, écht soulvol klinkt het niet, eerder wat behoudend en met behoud van z’n cool. Dat maakt die nummers ook wel weer interessant. De twee mindere momenten zijn de covers Georgia on my mind en People, het probeersel om wat blues en jazz aan de rest van het album toe te voegen pakt verkeerd uit. Beide nummers vallen buiten de toon van het overige op het album, en klinken niet als iets wat in de jaren ’70 is gemaakt, eerder jaren ’50 ofzo (dit is naar mijn persoonlijke smaak té gedateerd in dit geval). De twee andere covers zijn een stuk leuker, en zijn prima bijdragen.

Wat mij het meest is bijgebleven aan dit album is de coole zangstijl van Fred. Zonder ook maar één memorabele uithaal te maken, bezingt hij zijn nummers alsof hij de baas der bazen is. Maar ach, die Fredje kan het zich permitteren, het bevalt me wel. Wel jammer dat hij niet meer werk heeft uitgebracht.