Golden Earring - Rock of the Century (1976)

Aparte verzamelaar dit. Een beetje Earring uit de ouwe doos, een beetje Earring met psychedelische flavour, George solo en Barry solo. Fraai geheel, al klinkt het als geheel ietwat inconsistent.
3,5*

Een oude dubbel-lp. Vooral de derde kant is interessant om het solowerk van Hay en Kooymans. Lay it on me is een pareltje. Voor de rest is het maar net wat je nu weer op een verzamelaar voorgeschoteld krijgt. Vanaf Miracle mirror komen alle albums t/m Together langs. Aardig wat goede keuzes maar het kan altijd beter.

Vanmiddag toch om kant C gekocht en de overige kanten weerspiegelen het gemiddelde peil van (The) Golden Earring(s).

Kant A opent voortreffelijk met Who Cares van Miracle Mirror; dat akoestische intro werkt goed en de song zelf behoort tot de beteren van dit derde album van de Hagenezen met nieuwe vocalist Barry Hay. Een mooi nummer kan niet van Must I Cry? gezegd worden, waarom nou net dat nummer? Echt goed gezongen wordt het nog niet door George Kooymans. Die akoestische riff zou later fungeren als idee voor See See van het 1970 Golden Earring-album. Plaat gaat verder met nog twee sterke nummers van Miracle Mirror; een album dat nog steeds tot mijn verbeelding spreekt en tot hun beste werk gerekend wordt. Kant A sluit af met twee afgevaardigden van On the Double. Bij God Bless the Day gaat Barry Hay aardig de hoogte in met zijn stem en My Baby Rudy heb ik altijd een van de (te) vele mindere nummers van die dubbel-LP gevonden. Weinigzeggend materiaal wisselt zich m.i. af met briljante composities op On the Double.

Kant B opent met It's Alright, But I Admit It Could Be Better en die titel spreekt voor zich op deze compilatie. Gaat om de B-kant van Where Will I Be en zal één van de laatste tracks met een 's' achter de bandnaam zijn geweest, veronderstel ik op basis van het al wat steviger geluid van deze zeer behoorlijke compositie. Daarna komt de (hard)rock periode 1970-1972 aan bod met persoonlijke favorieten The Wall of Dolls, As Long as the Wind Blows en het haast mystiek aandoende Silver Ships. Thousand Feet Below beschouw ik dan als een aardig, mogelijk op The Who geïnspireerd, nummer.

Kant C is echt genieten met het materiaal van de soloplaten. Lowrider heeft een behoorlijke lengte en rockt erop los, compleet met piano, blazers en saxofoon. Lay It On Me is een ingetogen rocksong en wat een mooie stem had Kooymans hier (later ook nog wel hoor). South Side Lady is een wat laid-back ballad en kabbelt heerlijk voort tot Hay zijn aandeel komt met de sterke rocker Roll Another Rock, voorafgegaand door het meer ingetogen Did You Really Mean It.

Kant D is wat de studioversie van Eight Miles High betreft onbekend terrein; dat album heb ik vroeger dusdanig weinig gehoord, dat de stem maar verwijderd is. Die kan uiteindelijk wel aan Rock of the Century gegeven worden.