Mevrouw Gillespie maakte naam als model, actrice, vriendin van Donovan, protégé van David Bowie en uiteindelijk als zangeres van een aantal puike platen. Maar voordat ze haarzelf herontdekte als blueszangeres moest ze een periode als sexbom doormaken en falen met een aantal glam-rock-soul platen die zelfs met de hulp van David Bowie, Mick Ronson en Robin Cable gedoemd waren te mislukken. Toch werd er van die periode in 1994 een verzamelalbum gemaakt met de naam Andy Warhol. Hierop staan alle nummers die het waard zijn om meerdere luisterbeurten te krijgen. Sterker nog; Andy Warhol is een zeer sterke plaat. Ook al zijn de gekozen nummers afkomstig van verschillende platen van enkele jaren ervoor; het komt als een sluitend geheel over. Muzikaal zitten alle composities voortreffelijk in elkaar en Dana’s vrijzinnige stem klinkt op ieder nummer als een verzuchtend engeltje. Nu is de verzamelaar opnieuw uitgebracht en verzucht ik: waarom klinken zangeressen tegenwoordig nooit meer zoals zij?