The Eighties Matchbox B-Line Disaster - Blood and Fire (2010)

Heyy...... hebben ze een nieuwe?
Das ook een tijd geleden dat er voor het laatst een teken van leven kwam......
Ik heb alleen het debuut (Horse of the Dog) maar dat vind ik nog altijd erg goed.

Ergens is het toch wel schandalig te noemen dat op een website als musicmeter deze band bijna compleet over het hoofd gezien wordt. Is The eighties Matchbox dan echt zo onbekend? Met Blood & Fire leveren ze misschien wel hun beste album tot nu toe af. Het is nog steeds de 'smerige' rock die je van deze band gewend bent, maar het moge duidelijk zijn dat ze een evolutie hebben doorgemaakt. Waar je in het verleden de nummers voornamelijk als krankzinnig kon omschrijven, noem ik ze nu krankzinnig geniaal!

Dan zijn we het eens.
Geweldig album van begin tot eind, bevalt me idd nog beter dan Horse of the Dog.
Zo hoor je er jaren niks van, en dan komen ze opeens hiermee op de proppen....... mooi hoor.

@Aaina: meteen een mooie aanleiding om je even te registreren bij mm zag ik

Een totaal uit het oog verloren band; Eighties Matchbox B-Line Disaster. Ooit in mijn oog gesprongen dankzij hun plaat The Royal Society die ze in 2004 onder de bezielende leiding van Chris Goss in de hoogst bijzondere Rancho De La Luna studio in Palm Desert opnamen. Niet hun beste plaat tot dan toe overigens. Het nieuwe en hun derde officiële album Blood & Fire is dat echter wel. De plaat is een absolute voltreffer en rock ‘n roll stormram die niet anders dan een glorieuze comeback en een welverdiende doorbraak van de band kan betekenen. Met stampende drums, wervelende gitaren, riffs die zowel bluesy als stekend zijn gaat de band vol in de aanval. Voeg toe: een zanger genaamd Guy McKnight die nu hij zijn drugsverslaving overwonnen heeft, klinkt als een manische en woeste wildeman die zijn gelijk wil halen. En je hebt een gotische, psychotische, rock noir / punk plaat met een altijd overheersende mystieke sfeer die perfectie benaderend. Woohaa!

Gelukkig zijn er meer die dit goed vinden, maar wel onbegrijpelijk weinig, zoals Aaina ook al concludeerde. Vind dit een van de betere platen van het afgelopen jaar. Dan belooft het meestal weinig goeds voor de band, want ik zie mijn favorieten nooit terug in de eindlijstjes.
Maar goed, de plaat: van begin tot eind goed, geen zwakke momenten. Deze plaat bevat iets minder gekte, maar is in mijn ogen daardoor beter (in balans) dan zijn voorgangers. Dus laat Guy van grote hoeveelheden drugs afblijven, levert betere platen op.